Sweet Dream

sumonthwe (34)in #msu • 8 years ago

အိပ္မက္လွလွမက္ပါေစတ့ဲ။ ဘယ္အိပ္မက္ဟာလွမွန္း ဘယ္အိပ္မက္ဟာ သာယာမွန္း ဘယ္အိပ္မက္ဟာခ်ိဳၿမိန္မွန္း ကိုယ္မသိတာၾကာၿပီ။ ညညေတြဆို ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္မေပ်ာ္တာလည္း ႏွစ္ခ်ီေနၿပီေပါ့။ တကယ္ဆို ကိုယ္ဟာ ညေရာက္မွာကိုေတာင္ စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔ေနရသူပါ။ ကိုယ့္အိပ္မက္ေတြမသာယာဘူးေလ။ အျမဲထိတ္လန္႔ေနရတ့ဲအိပ္မက္ေတြၾကားမွာ ကိုယ္ဟာ အျမဲႏိုးထဖို႔ႀကိဳးစားခ့ဲေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွမႏိုးခ့ဲဘူး။ သဲထိတ္ရင္ဖိုအိပ္မက္ႀကီးကိုအစအဆုံးမက္ၿပီးမွ ေခြ်းတရႊဲရႊဲနဲ႔ႏိုးသြားတတ္တယ္။ အ့ဲလိုနဲ႔ ျပန္အိပ္မရတ့ဲညေပါင္းမ်ားစြာမွာကိုယ္ဟာ သိပ္အထီးက်န္ဆန္ေနခ့ဲရတယ္။ ကိုယ္ေၾကာက္တယ္။ အိပ္ေပ်ာ္မွာေၾကာက္တယ္။ အိပ္ေပ်ာ္သြားလို႔ ကိုယ့္ေနာက္ကို ေျမေခြးေတြအုပ္လိုက္ လိုက္ကိုက္မွာေၾကာက္တယ္။ ေျမြေတြအေထြးလိုက္ ကုိယ့္ကိုရစ္ပတ္ရိုက္ခ်ိဳးလိုက္မွာေၾကာက္တယ္။ အသားစားဘီလူးေတြလက္ထဲကေန ရုန္းကန္ေျပးလႊားေနရမွာကိုေၾကာက္တယ္။ ကို္ယ့္ရဲ႕ လက္တဖက္စီကေနဆြဲကိုင္ၿပီး ကို္ယ့္ကိုတစစီျဖစ္သြားေအာင္လုပ္မယ့္ အမည္မသိအေကာင္ႀကီးေတြကိုေၾကာက္တယ္။
အိပ္မေပ်ာ္တဲ့ရက္ေပါင္းမ်ားစြာဟာ ကိုယ့္ရဲ႕ရုပ္အသြင္ကို ေျပာင္းျပန္လွန္လိုက္သလို ေျပာင္းလဲသြားေစခ့ဲတယ္။ ကိုယ့္မ်က္လုံးဝိုင္းဝိုင္းေတြ ျပဴးက်ယ္ထြက္လာတယ္။မ်က္တြင္းေတြနက္လာတယ္။ ခ်ိဳင့္ဝင္လာတယ္။ ျပည့္ေဖာင္းခ့ဲတ့ဲ ပါးႏွစ္ဖက္ဟာ အရိုးေငါေငါထြက္ၿပီး ေခ်ာင္က်ေနတယ္။ အဆီခန္းေျခာက္သြားတ့ဲ နဖူးျပင္ဟာ အေရးေၾကာင္းမ်ားစြာ။ ႏႈတ္ခမ္းေတြဟာ ေျခာက္ေသြ႔အက္ကြဲ။ ႏွာေခါင္းထိပ္မွာ အမဲဆံေတြထူလပ်စ္။ ကိုယ္မွန္မၾကည့္ေတာ့ဘူး။ မွန္ၾကည့္ရမွာကိုယ္ေၾကာက္တယ္။ မွန္ထဲမွာျမင္ရမယ့္ ရီေဝေဝမႈန္မႈိင္းမႈ္ိင္းမ်က္ဝန္းေတြကို ကိုယ္ရင္မဆိုင္ရဲဘူး။ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ၾကည့္ေနရင္းကေန ခုန္အုပ္ေတာ့မယ့္ ဝံပုေလြတေကာင္ကို ျမင္လာျပန္ေရာ။ ကိုယ္ေၾကာက္တယ္။ ဆံပင္စုတ္ဖြားေတြမဖီးျဖစ္တာလည္း ၾကာၿပီ။ ေနရာတကာမွာ အိပ္မက္ထဲက အေကာင္ေပါင္းမ်ားစြာပဲျမင္ေနမိတယ္။ အ့ဲလိုနဲ႔ မ်က္လုံးမွိတ္ထားၿပီး အိပ္မေပ်ာ္တ့ဲအခ်ိန္ေပါင္းမ်ားစြာ ျဖစ္လာေတာ့တယ္။ ကိုယ့္ရင္ေတြတထိတ္ထိတ္တုန္ေနတယ္။ ကိုယ္သိပ္ေၾကာက္တယ္။ ကိုယ့္ရဲ႕ေၾကာက္ရြံ႕မႈေရခ်ိန္ျမင့္မားလာတ့ဲအခါ ေဆးခန္းတခုကိုေရာက္သြားခ့ဲရေတာ့တယ္။ ဆရာဝန္ရဲ႕ကုထုံးေတြေအာက္မွာ ကိုယ္ၿငိမ္သက္စြာေၾကာက္ရြံ႕ေနခ့ဲရျပန္ေသးတယ္။ အိပ္ေပ်ာ္ေအာင္အိပ္ေနာ္။ဒီည ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္သြားမွာပါ။ ဘာမွစိတ္ပူစရာမရွိေတာ့ဘူးသိလား။ အိပ္ေပ်ာ္သြားမွာပါ။ sweet dream တ့ဲ။ အိပ္ေဆးျပင္းျပင္းေတြေပးရင္းဆရာဝန္က ႏွစ္သိမ့္တယ္။ ညမအိပ္ခင္ဖတ္ဖို႔ စာအုပ္ပါးပါးေလးတအုပ္လည္း ေပးလိုက္တယ္။ ကိုယ္စာအုပ္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ နာမည္ႀကီး ဆရာေတာ္ႀကီးတပါးရဲ႕တရားစာအုပ္ျဖစ္ေနတယ္။ ကိုယ္ျပံဳးမိတယ္။ ဆရာဝန္ေပးလိုက္တ့ဲစာအုပ္ကေလးကို ကိုယ္ဖတ္တယ္။ ဆရာဝန္ေပးလိုက္တ့ဲေဆးေတြကိုလည္း ကိုယ္ေသာက္တယ္။ ကိုယ့္စိတ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း ၿငိမ္သက္လာတာ သတိထားမိတယ္။ ကိုယ့္မ်က္လုံးေတြတျဖည္းျဖည္း ေမွးစင္းလာတာသတိထားမိတယ္။ အ့ဲဒီ့ေနာက္ေတာ့ ……………
ကိုယ္ေရာက္ေနတ့ဲေနရာေလးဟာ သိပ္သာယာတာပဲ။ ေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြခင္းထားတ့ဲလမ္းေလးတေလွ်ာက္မွာ ပန္းပင္ေသးေသးေလးေတြလည္း ေရာင္စုံပြင့္လို႔။ လမ္းတဖက္စီမွာ အပင္ႀကီးေတြကအုပ္ဆိုင္းဆိုင္းနဲ႔ လမ္းေလးေပၚအရိပ္ေတြက်လို႔။ မနက္ခင္းေနျခည္ႏုႏုေလးေအာက္မွာ ငွက္ကေလးေတြဟာ ဟိုဒီေျပးလႊားလို႔။ ကုိယ့္သိပ္ကိုေက်နပ္သြားတယ္။ အိုကြယ္.. လွလိုက္တ့ဲရွဳခင္းေလး။ အ့ဲဒီ့အခ်ိန္မွာပဲ ကိုယ္အသံတခုကို သ့ဲသ့ဲၾကားရတယ္။ ေျခအစုံရပ္ၿပီး ေသခ်ာစူးစိုက္နားေထာင္လိုက္ေတာ့ ဂစ္တာသံျဖစ္ေနတယ္။ ႀကိဳးတေခ်ာင္းတည္းနဲ႔တီးေနတ့ဲ ဂစ္တာသံ။ ကိုယ္သိပ္သေဘာက်ခ့ဲတ့ဲ သံစဥ္ေအးေအးေလး။ ကိုယ္မ်က္လုံးေလးမွိတ္ၿပီး ခနနားေထာင္ေနလိုက္တယ္။ ၿငိမ့္ေညာင္းလိုက္တာ။ အသံၾကားရာကို လမ္းေလးအတိုင္း ကိုယ္တေရြ႕ေရြ႕တိုးသြားတယ္။ ေျခလွမ္းမွန္မွန္နဲ႔ကိုယ္ေလွ်ာက္သြားတယ္။ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ေရစီးသံနဲ႔အတူ ဂစ္တာသံကိုပီပီျပင္ျပင္ၾကားလိုက္ရတယ္။ ပတ္ဝန္းက်င္ကို စူးစမ္းၾကည့္ေတာ့ ျမင္ကြင္းကရွင္းလင္းလို႔ ။ အေနာက္ကိုလွည့္ၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ ကိုယ္ဟာ အ့ံၾသမင္သက္သြားရတယ္။ သိပ္လွတ့ဲေရတံခြန္တခု။ ေျမျပန္႔ေလးေပၚမွာ စမ္းေခ်ာင္းေလးျဖစ္ၿပီးမွ စမ္းေခ်ာင္းဆုံးတာနဲ႔ ျမင့္မားလွတ့ဲေရတံခြန္တခုကို လွမ္းျမင္လိုက္ရတယ္။ အိုးးးးေပ်ာ္လိုက္တာ။ဒီေလာက္လွတ့ဲေရတံခြန္ကို ကိုယ္မျမင္ဖူးခ့ဲဘူး။ ေရေတြကျပာလ့ဲလ့ဲနဲ႔။ ေရက်သံတဝုန္းဝုန္းကို ခပ္သ့ဲသ့ဲၾကားရတာကိုက အရသာတမ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ စမ္းေခ်ာင္းေလးအတိုင္းကိုယ္လမ္းေလ်ွာက္ၿပီး ဂစ္တာသံဆီကိုသြားတယ္။ ေတြ႔ပါၿပီ။ ကိုယ့္ကိုေက်ာခိုင္းထားတ့ဲအေနအထားနဲ႔ ဂစ္တာတီးေနတ့ဲ အမ်ိဳးသားတဦး။ ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ေရစီးသံရယ္။ ဂစ္တာသံရယ္ ကိုယ့္အသက္ရွဳသံရယ္ကလြဲလို႔ တိတ္ဆိတ္ေနတယ္။ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေတြဟာ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲမွာ ျမဳပ္ဝင္ေနတယ္။ ကိုယ့္ေျခမ်က္စိကိုလာပြတ္တိုက္ေနတ့ဲ ေရစီးေလးကိုသေဘာက်လြန္းလို႔ ကိုယ္ရပ္ေနလိုက္တယ္။ ဂစ္တာသံကိုနားေထာင္ခ်င္တာလည္း ပါတာေပါ့ေလ။ ဂစ္တာတီးေနသူက တျဖည္းျဖည္းကိုယ့္ဘက္လွည့္လာတယ္။ ကိုယ့္ကိုျမင္ေတာ့ ျပံဳးျပတယ္။ အလို !! ဆရာဝန္ပါလား။ ကိုယ္ျပန္ျပံဳးျပလိုက္တယ္။ သေဘာတက်ကိုျပံဳးျပျဖစ္တယ္။ ကိုယ္အ့ဲဒီလိုမျပံဳးျဖစ္တာ ၾကာၿပီမဟုတ္လား။
ကိုယ့္ကိုယ္ေဆးကုေပးေနတ့ဲဆရာဝန္က ဂစ္တာလည္း တီးတတ္တယ္လား။ ကိုယ္တအ့ံတၾသျဖစ္ေနခ်ိန္မွာပဲ ေနေကာင္းသြားၿပီလားတ့ဲ။ ဟုတ္က့ဲလို႔ ျပန္ေျဖခ်ိန္ေတာင္မရလိုက္ခင္မွာပဲ ကိုယ္ရပ္ေနတ့ဲစမ္းေခ်ာင္းေလးဟာ ေရေတြတဝုန္းဝုန္းစီးၿပီး ျမစ္ႀကီးသဖြယ္ျဖစ္သြားပါေလေရာလား။ ဘယ္အရပ္ကေရေတြဟာ အခုလိုရုတ္ခ်ည္းစီးလာရသလဲ။ ကိုယ္မစဥ္းစားႏိုင္ဘူး။ အို ကိုယ္ေျခေထာက္ေတြ ကိုယ့္ေျခေထာက္ေတြ မရပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ ေရနဲ႔အတူေမ်ာပါေနၿပီ။ ဆရာေရ လုပ္ပါအုံး။ ကယ္ပါအုံး။ ေရရဲ႕အရွိန္နဲ႔ ကိုယ္ေမ်ာပါသြားတ့ဲအခ်ိန္မွာ ဆရာလို႔ အသံကုန္ေအာ္လိုက္တယ္။ ဆရာလည္း ေမ်ာသြားၿပီထင္တယ္။ ဆရာ့ဂစ္တာေလးေရထဲပါသြားတာေတြ႔လိုက္တယ္။ ကိုယ့္ရင္ေတြတထိတ္ထိတ္ခုန္လာတယ္။ ကိုယ္ဘာလုပ္ရမလဲ။ ကိုယ္ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ။ ေရစီးဟာ သိပ္ၾကမ္းေတာ့ ကိုယ့္ခႏၶာကို ဘယ္လိုမွမထိန္းႏိုင္ဘူး။ တခါတခါ ေရဟာ ကိုယ့္ေခါင္းထ္ျမဳပ္သြားတယ္။ တခါတခါ ကိုယ့္ေက်ာကေန အရွိန္နဲ႔တြန္းတယ္။ ကိုယ္အသက္ရွဴဖို႔ခက္ခဲလာတယ္။ ေရထဲမွာ တခုခုရွိလိုရွိျငား လိုက္စမ္းေသးတယ္။ လုံးဝကို ဘာမွမရွိ။ ကိုယ္မွားတယ္။ ကိုယ္သိပ္မွားတယ္။ ဒီေနရာကို ကိုယ္မလာသင့္ဘူး။ ဂစ္တာသံကို ကိုယ္မမက္ေမာသင့္ဘူး။ ဒီရွဳခင္းေတြကို မသာယာသင့္ဘူး။ ကိုယ္သိပ္မွားသြားၿပီ။ ကိုယ့္မွာလမ္းမျမင္ကမ္းမျမင္။ ဟိုးးးးေရွ႕မွာက ေရတံခြန္အျမင့္ႀကီး ေရေတြကတဝုန္းဝုန္းစီးဆင္းေနတာ။ အ့ဲဒီ့နားေရာက္ရင္ ကိုယ္ေသမွာ ေသခ်ာတယ္။အခုေတာင္ အ့ဲဒီ့ေခ်ာက္ကမ္းပါးနားေရာက္ေတာ့မွာ။ ဘုရားဘုရား။ ေျခေထာက္ေတြဟာ ထုံက်င္ေနၿပီ။ ကိုယ့္လက္ေတြဟာလည္း ေရထဲမွာ မယက္ႏိုင္ေလာက္ေအာင္ကို ေအးစက္တုန္ရင္ေနၿပီ။ ကိုယ္မေသခ်င္ေသးဘူး။ ကိုယ္ေသလို႔မျဖစ္ဘူး။ ကယ္ၾကပါ။ ဆရာေရ ဆရာဘယ္မွာလဲဟင္။ ကိုယ့္ကိုလာကယ္ပါအုံး။ ေဟာ ေရွ႕မွာသိပ္လွတယ္ဆိုတ့ဲ ေရတံခြန္ ။အိုးးး သိပ္လွတယ္လို႔ ကိုယ္ထင္ခ့ဲတ့ဲ ေရတံခြန္အျမင့္ႀကီး ဘုရားေရ။ အခုေတာ့ ရုပ္ဆိုးအက်ည္းတန္လွတ့ဲေရတံခြန္ပါလား။ကိုယ့္ကိုသတ္ေတာ့မယ့္ေရတံခြန္ပါလား။ ကိုယ္ အ့ဲဒီ့ကေန အျမင့္ႀကီးကိုျပဳတ္က်ေတာ့မွာပါလား။ ခနေလး ခနေလး ခနေလးပါပဲ ။ ကိုယ့္လက္မွာ ဘာမွကိုင္စရာမရွိေတာ့ပါလား။ ထိလိုက္မိတ့ဲ ေက်ာက္ခဲေတြဟာလည္း လက္ခဲကေခ်ာေခ်ာထြက္သြားတယ္။ ေရာက္ၿပီ ။ ေရာက္ၿပီ။ ေရတံခြန္ထိပ္ကို ကိုယ္ေရာက္ၿပီ။ ေရတံခြန္ေခ်ာက္ကိုေရာက္ၿပီ။
ရင္ထဲမွာ ေအးးးးးးကနဲ လိႈက္ကနဲ
ဝုန္းးးးးးးး
ေဝါးးးးးးး
အားးးးးး
ဒုတ္ ဒုတ္ ဒုတ္ !!
စုမြန္သြယ္

MSU No 057

#myanmar #shortstory