စိတ္တေစၦ (4) ဇာတ္သိမ္း

sumonthwe (34)in #msu • 8 years ago

ဆရာ မီးငယ္ကိုသူအရင္ကေတာ့ ၾကည့္ပဲၾကည့္ေနတာ။ အခုေတာ့ စကားေတြေျပာတယ္။ ဘာေတြမွန္းေတာ့ အတိအက်မသိဘူး။ သူ႔ကိုရင္းႏွီးေနသလိုခံစားရတယ္။ သူ႔ကိုမီးငယ္ေၾကာက္တယ္။ လာမပတ္သက္နဲ႔လို႔ေျပာလည္း မရဘူး။ မီးငယ္ကိုမေတြ႔ရရင္ မေနႏိုင္ဘူးထင္တယ္ဆရာ။ ဆရာေပးတ့ဲေဆးေတြလည္း ေသာက္တယ္။ အိပ္မေပ်ာ္မွာေတာ့ မစုိးရဘူးေပါ့။ ဒါေပမယ့္ဆရာရယ္ အိပ္ေနလည္းသူလာတာပဲ။ အိပ္မက္ထဲလည္းသူလာတာပဲ။ မီးငယ္သူ႔ကိုမျမင္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ အခုေလ မီးငယ္တို႔ အိမ္ေျပာင္းေနတာပဲ။ အရင္အိမ္မွာမို႔ျဖစ္တယ္ထင္တာ။ အခုအိမ္အသစ္မွာလည္း သူလိုက္လာတာပဲဆရာ။ မီးငယ္တေယာက္တည္းျမင္ရတာမဟုတ္ဘူးေနာ္ဆရာ။ အရင္ကဆို ကိုေအာင္ေရာ သူငယ္ခ်င္းေတြေရာ အကုန္ခံစားရတာ။ သူဘယ္သူလဲ မီးငယ္သိခ်င္လိုက္တာဆရာရယ္။ ဆရာ့ေဆးေတြကလည္း တေန႔ထက္တေန႔မ်ားလာပါလားဆရာရဲ႕။ မီးငယ္ကို ရူးေနၿပီလို႔ထင္လို႔လားဟင္။ မီးငယ္မရူးပါဘူးဆရာရဲ႕။ မီးမီးငယ္ေလ သူ႔ကိုတကယ္ပဲျမင္ရတာပါဆရာ။ အိပ္မက္ထဲလည္းျမင္ရတာပဲ။ အျပင္မွာလည္း ျမင္ရတာပဲ။ မီးငယ္တေယာက္တည္းရွိေနခ်ိန္ဆိုရင္ မီးငယ္ေဘးမွာ လာလာထိုင္တတ္တယ္ဆရာ။ သူလာရင္မီးငယ္ေလ ၾကက္သီးေတြတျဖန္းျဖန္းထသြားေရာဆရာရဲ႕။ ဟင္ အ့ဲဒါ မသိစိတ္အားေကာင္းေနတာ ဟုတ္လားဆရာ။ ဘယ့္ႏွယ့္ဆရာရယ္ မသိစိတ္အားေကာင္းရင္ က်န္တ့ဲလူေတြပါျမင္ရပါ့မလား။ အားလုံးခံစားရတာေလဆရာ။ သူတို႔ကိုေမးၾကည့္ပါလား။ ေသာ့ဂေလာက္ႀကီးလႈပ္တာမ်ားဆရာရယ္ ဆရာျမင္ရင္ေတာင္ ေၾကာက္သြားမွာသိလား။ ေနာက္ၿပီးေလ ေရေတြသူ႔အလိုလိုျပဳတ္က်ၿပီး စႏၵာ့တကိုယ္လုံးရႊဲသြားတာဆရာရဲ႕။ ေနာက္ေတာ့ေလ ေရေမႊးပုလင္းေလ ဒါေတြ ခနခနမေျပာခ်င္ပါဘူးဆရာရယ္။ မီးငယ္မရူးဘူးဆိုတာေျပာျပရတာ။ အခုေနာက္ပိုင္းေလ မီးငယ္သူ႔ကိုစုံစမ္းတယ္သိလားဆရာ။ အရမ္းထူးဆန္းေနသလားဆရာရယ္။ အဟင္းဟင္းးးး သူ႔ကိုမီးငယ္ျမင္ဖူးတယ္လို႔ ဆရာ့ကိုေျပာတယ္မလားဆရာရဲ႕။ သူ႔ကိုေလ မီးးငယ္ရင္းႏွီးေနပါတယ္လို႔ ေျပာတယ္မဟုတ္လားဆရာရဲ႕။ အ့ဲဒါေပါ့။ ၾကာေတာ့လည္း သူက မ်က္ႏွာကိုအတိအက်ျပရေတာ့တာပဲေလ။ ဘယ္သူထင္တုန္းဟင္ဆရာ။ မီးငယ္ျဖင့္ေလ သူ႔ကိုျမင္ေတာ့ အရမ္းကိုအ့ံၾသသြားရတာသိရဲ႕လားဆရာ။ သူကေလ သူက မီးငယ္ကို ဟိုးငယ္ငယ္ေက်ာင္းသူဘဝက အရမ္းခ်စ္တယ္လို႔ေျပာခ့ဲတ့ဲလူေပါ့ဆရာရဲ႕။ သူကမီးငယ္ထက္အရင္အိမ္ေထာင္က်တာေလ။ အခုေတာ့ ကြဲသြားၿပီေျပာတာပဲ။ မီးငယ္မသိခ်င္ပါဘူးဆရာရယ္။ မီးငယ္မွာလည္း အိမ္ေထာင္နဲ႔ေလ။ သူကမီးငယ္ဆီဘာကိစၥေၾကာင့္ေရာက္လာရတာလဲဆရာရယ္ေနာ္။ သူ႔မွာ အေတာင္ပံေလးေတြရွိလို႔လားဟင္။ ဒါမွမဟုတ္ သူ႔မွာ ကိုယ္ေပ်ာက္ေစတ့ဲေဆးမ်ားရွိလို႔လားဟင္။ မီးငယ္သူ႔ကိုမခ်စ္ခ့ဲပါဘူးဆရာရယ္။ မီးငယ္က ကိုေအာင့္ကိုပဲခ်စ္တာ။ သူအ့ဲဒီ့လိုမီးငယ္ဆီ အျမဲလာေနတာလည္း ကိုေအာင္က ဘယ္ႀကိဳက္ပါ့မလဲေနာ္။ ဘာမွေတာ့မေျပာပါဘူး။ ဒီေဆးေတြ မေသာက္ခ်င္ေတာ့ပါဘူးဆရာရယ္။ ေနာက္ၿပီးေလ မီးငယ္ဒီေဆးရံုႀကီးမွာမေနခ်င္ေတာ့ဘူး။ မီးငယ္အိမ္ျပန္ပါရေစေနာ္။ ေဘးခန္းက အေဒၚႀကီးကေလ ညညဆို သီခ်င္းေတြေအာ္ေအာ္ဆိုတာဆရာရဲ႕။ ထမင္းေတြကလည္း ပ်စ္ေထြးေထြးနဲ႔ မီးငယ္မစားပါဘူး။ ဒီတခါကိုေအာင္လာရင္ ကိုေအာင္နဲ႔အတူမီးငယ္ျပန္ပါရေစဆရာရယ္ေနာ္။ မီးငယ္မရူးပါဘူးဆရာရဲ႕။ သူလား လာေနတုန္းပါပဲဆရာရယ္။ သူ႔မိန္းမဆီလည္း မျပန္ေတာ့ဘူးတ့ဲ။ မီးငယ္နားမွာ ဒီလိုေလးပဲ ေနခ်င္တယ္တ့ဲဆရာ။ တကယ္ေတာ့ သူကသိပ္သနားစရာေကာင္းတာပါပဲဆရာရယ္။ ဘာမွလည္းမစားဘူး။ မီးငယ္စားတာပဲထိုင္ၾကည့္ေနတာ။ မီးငယ္လည္း သိပ္မစားႏိုင္ပါဘူး။ အရင္ကေတာ့ သူ႔ကိုေၾကာက္တာေလ။ အခုေတာ့လည္းမေၾကာက္ေတာ့ပါဘူးဆရာရယ္။ သူက မီးငယ္နဲ႔စကားေတြေျပာခ်င္ေနတာမဟုတ္လား။ ေဘးကုတင္ကအမႀကီးကေတာင္ သူ႔ကိုသိသြားၿပီဆရာရဲ႕။ မီးငယ္မိတ္ဆက္ေပးလိုက္တာေပါ့။ သူကေျပာတယ္။သူ႔ဆီမွာ မီးငယ္အတြက္ ျခံအက်ယ္ႀကီးတျခံဝယ္ထားတယ္တ့ဲ။ ေရတံခြန္ေသးေသးေလးေတြနဲ႔ ပန္းခင္းေတြလည္းရွိတယ္တ့ဲ။ ေလ်ွာက္လမ္းေလးေတြကိုလည္း ေရာင္စုံေက်ာက္စရစ္ခဲေလးေတြနဲ႔ခင္းထားတာတ့ဲ။ ေရႊေရာင္ငါးေလးေတြရွိတ့ဲ ေရကန္ေလးလည္းရွိတယ္တ့ဲ။ ညေနခင္းဆိုရင္ အပင္ရိပ္ေအာက္မွာ အပန္ေျဖဖို႔ ထိုင္ခုံလွလွေလးေတြလည္းရွိတယ္တ့ဲ။ မီးငယ္ပ်င္းရင္ကစားဖို႔ ေၾကာင္ျဖဴေလးေတြ ေခြးျဖဴေလးေတြလည္းရွိတယ္တ့ဲေလ။ ကိုေအာင့္ကိုေရာေခၚမယ္ေလဆိုေတာ့ မီးငယ္တေယာက္တည္းအတြက္ပါပဲတ့ဲ။ ဟင့္အင္းပါဆရာရယ္။ ကိုေအာင္မပါဘဲ မီးငယ္ဘယ္လိုက္ပါ့မလဲေနာ္။ သူကမီးငယ္နဲ႔ဘာဆိုင္တာမွတ္လို႔။ ဒါေပမယ့္ေလ သူေျပာတ့ဲေနရာေလးေတာ့ သြားၾကည့္ခ်င္သား။ အေဝးႀကီးမွာလို႔ေျပာတယ္ဆရာ။ ဆရာေရာသိလား။ အ့ဲဒီ့ေနရာကိုသြားရင္ ရင္ထဲအသဲထဲက တလွပ္လွပ္နဲ႔ ဆံပင္ေတြလည္း တလြင့္လြင့္ျဖစ္ေနတာတ့ဲ။ ေလေတြလည္းအရမ္းတိုက္တယ္ဆိုပဲဆရာရယ္။ ဆရာေရာမသြားခ်င္ဘူးလားဟင္။ ေတာ္ၿပီေနာ္ဆရာ။ ဒီေဆးေတြေနာက္ဆိုမတိုက္နဲ႔ေတာ့ ။ ဒီတခါကိုေအာင္လာရင္ မီးငယ္လိုက္သြားေတာ့မွာ။ ဆရာ့ေဆးေတြမီးငယ္မေသာက္ေတာ့ဘူး။ မီးငယ္ကေလ အရင္ကသာသူ႔ကိုေၾကာက္လို႔ ဆရာ့ဆီကေဆးေတြေသာက္ၿပီး အိပ္ရတာဆရာရဲ႕။ အခုေတာ့ သူ႔ကိုမေၾကာက္ေတာ့ပါဘူး။ ေဘးခုတင္က အမႀကီးကေျပာတယ္သိလား။ ဟိဟိ သူ႔ကိုသေဘာက်လို႔တ့ဲ။ စကားေျပာလည္းေကာင္းတယ္ဆိုပဲဆရာရဲ႕။ ဟင့္အင္းဟင့္အင္း မီးငယ္ကို အ့ဲစက္ေတြနဲ႔မခ်ဳပ္နဲ႔ေနာ္ဆရာ။ မီးငယ္ေၾကာက္တယ္။ ဟုတ္က့ဲပါဆရာရဲ႕။ အ့ဲဒါဆို မီးငယ္ေဆးပဲေသာက္မယ္ေနာ္။ ကိုေအာင့္ကိုဖုန္းဆက္ေလဆရာ။ မီးငယ္မရူးပါဘူးဆရာရဲ႕။မစိုးရိမ္ပါနဲ႔။ သူ႔ကိုလည္း ေျပာလိုက္ၿပီးၿပီ။ သူ႔အိမ္ေလးကို ခနေတာ့ အလည္လာမယ္လို႔။ အၿပီးေတာ့မေနခ်င္ပါဘူး။ ကိုေအာင္မွမပါတာဆရာရယ္ေနာ့။
ကိုေအာင္ဒီေန႔မီးငယ္ကိုလာေခၚသည္။ တပတ္တခါေဆးရံုျပန္လာျပရမည္ျဖစ္သည္။ ေသာက္ေဆးေတြအမ်ားႀကီးေပးလိုက္သည္။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ စႏၵာတို႔အားလုံးကိုေတြ႔ရသည္။ မီးငယ္ကိုျပံဳးျပံဳးရႊင္ရႊင္ႀကိဳဆိုႏႈတ္ဆက္ၾကသည္။ အိမ္မွာဘာမွမရွိေတာ့ဘူးဟုေျပာၾကသည္။ အိမ္ပုံစံကိုလည္းေျပာင္းထားသည္။အျပင္အဆင္ဆန္းဆန္းေတြလုပ္ထားၾကသည္။ ေဆးအသစ္ျပန္သုတ္ထားသည္။ မီးငယ္စိတ္ၾကည္လင္လန္းဆန္းတာျမင္ေတာ့ အားလုံးက ဝမ္းသာၾကသည္။ ဒီအိမ္မွာ မေနျဖစ္တာ ဘယ္ေလာက္ၾကာၿပီလဲလို႔ မီးငယ္ကေမးလိုက္ေတာ့ ကိုေအာင္က ျပံဳးၿပီးေျဖသည္။ ငါးလတ့ဲ။ အိုးးးငါးလေတာင္ၾကာၿပီတ့ဲလား။ မီးငယ္တအိမ္လုံးကိုမ်က္လုံးေဝ့ၾကည့္လိုက္သည္။ လြတ္လက္ေပါ့ပါးသလိုခံစားလိုက္ရသည္။ အျဖစ္ဆိုးေတြၿပီးၿပီ။ တကယ္ပင္ၿပီးၿပီ။ အလုပ္ေတြပုံမွန္ျပန္လုပ္ႏိုင္ၿပီမဟုတ္လား။ မီးငယ္ေပ်ာ္သည္။ သူ႔ကိုလည္း ဘယ္ေတာ့မွလိုက္မလာနဲ႔ဟုေျပာလိုက္ၿပီးၿပီ။ သူကေတာ့ ေနာက္ဆုံးအခ်ိန္အထိ မီးငယ္အတြက္သူဝယ္ထားတ့ဲ ျခံေလးကိုလိုက္လာဖို႔ေျပာသည္။ ကိုေအာင္မွမပါရင္ မီးငယ္မလိုက္ဘူးဟုေျပာထားသည္။ သူနဲ႔ဇာတ္လမ္းကၿပီးၿပီ။ ဆရာေပးလိုက္ေသာေဆးေတြပုံမွန္ေသာက္မည္။ ေဆးရံုရက္ခ်ိန္းပုံမွန္သြားမည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြႏွင့္တေပ်ာ္တပါး စားၾကေသာက္ၾကသည္။ သီခ်င္းေတြဆိုၾကသည္။ မီးငယ္ေပ်ာ္သည္။ ကိုေအာင္လည္း ေပ်ာ္ေနသည္။ ေဆးေသာက္ၿပီး အိပ္ယာဝင္ၾကသည္။ ကိုေအာင္က မီးငယ္ကိုဖက္၍ ဖြဖြနမ္းသည္။ ' ကိုေအာင္တို႔ႏွစ္ေယာက္မွာ စိတ္ညစ္စရာေတြမရွိေတာ့ဘူူေနာ္မီးငယ္ ' ။ မီးငယ္ျပံဳးၿပီး ကိုေအာင္ရင္ခြင္ထဲမွာပင္ အိပ္ေပ်ာ္သြားေတာ့သည္။
မီးငယ္ေျခဖဝါးကို လက္သဲစျဖင့္ ဖြဖြကုတ္ျခစ္ေနေသာ အထိအေတြ႔ေၾကာင့္ မီးငယ္ႏိုးသြားသည္။ ဟင္ သူ။ သူ႔မ်က္ဝန္းေတြက စိုစြတ္လို႔။ အားငယ္ဝမ္းနည္းေနသည္။ မီးငယ္ကို စူးစိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အရင္လိုေတာ့ သူ႔ကိုမေၾကာက္ေတာ့။ ထထိုင္လိုက္သည္။ ကိုေအာင့္ကိုလည္း မႏႈိးခ်င္ေတာ့။ သူ႔ကိုေတာ့ အျမန္ျပန္ခိုင္းမွျဖစ္မည္။ သူက မျပန္ခ်င္ဟုေျပာသည္။ မီးငယ္ေဘးမွာေနခ်င္သည္ဟုေျပာသည္။ မျဖစ္ႏိုင္ပါ။ မီးငယ္မွာ ကိုေအာင္ရွိသည္။ ကိုေအာင္က မီးငယ္ေဘးမွာ သူရွိေနတာကို ၾကည္ျဖဴမွာမဟုတ္။ ေနာက္ၿပီး မီးငယ္ကိုယ္တိုင္လည္း သေဘာမက်။ သို႔ေသာ္ သူ႔စကားေတြနားေထာင္ရတာ စြဲေဆာင္မႈတခုရွိသလိုခံစားရသည္။ သူေျပာျပေသာ သူ႔ေနရပ္အေၾကာင္း သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္အေၾကာင္း သ႔မိတ္ေဆြေတြ အေၾကာင္းစသျဖင့္ နားေထာင္လို႔ေကာင္းသည္။ သူ႔ပတ္ဝန္းက်င္သည္ မနာလိုဝန္တိုမႈေတြ မရွိ။ ပင္ပန္း ဆင္းရဲမႈေတြ မရွိ။ အျပံဳးမ်ားျဖင့္ေအးခ်မ္းေသာ အရပ္ဟု သူကေျပာသည္။မီးငယ္လိုက္ၾကည့္ခ်င္သည္။ လိုက္ၾကည့္ခ်င္ေအာင္လည္း သူက စကားေျပာေကာင္းသည္။ သို႔ေသာ္ သူက ကိုေအာင့္ကိုေတာ့ မေခၚရဟုေျပာသည္။ဒါကိုေတာ့ မီးငယ္လက္မခံႏိုင္ပါ။ သူကေတာ့ေျပာသည္။ခနျဖစ္ျဖစ္လိုက္ခ့ဲၿပီး လိုက္လည္ပါဟု။ သူေျပာေသာ မ်က္စိတဆုံးက်ယ္ျပန္႔သည့္ ႏွင္းဆီပန္းခင္းႀကီးကိုေတာ့ မီးငယ္ျမင္ခ်င္သည္။ ခနလိုက္ၿပီးသူျပန္ပို႔ေပးမွာလားလို႔ေမးေတာ့ မီးငယ္ျပန္ခ်င္တ့ဲအခ်ိန္သာေျပာလို႔ေျပာသည္။ သနားစဖြယ္ေခၚေနေသာ သူ႔ကိုလည္းအားနာသည္။ မီးငယ္အတြက္တကူးတကစီစဥ္ေပးထားေသာ ေနရာေလးကိုေတာ့ ခနျဖစ္ျဖစ္ မီးငယ္လိုက္ၾကည့္သင့္သည္မဟုတ္ပါလား။' ဒီညေတာ့ ခနလိုက္ခ့ဲမယ္ေလ။ ကိုေအာင္ မႏိုးခင္ျပန္ပုိ႔ေပးေနာ္။ ' ဆိုေတာ့ သူကျပံဳးသည္။ မီးငယ္တကိုယ္လုံးေျမာက္တက္သြားသည္။ အိုးးး သူတုိ႔နယ္ေျမ ဆိုတာကလည္း ဘယ္လိုေတြတုန္း။ ထူးဆန္းလွပါတကား။ တကယ္ပင္ ဆံပင္ေတြ ေလထဲမွာတလြင့္လြင့္။ ရင္ထဲမွာ တလွပ္လွပ္။ ရင္ခုန္လႈိက္ေမာမႈထဲတြင္ မီးငယ္အရာရာကိုေမ့သြားသည္။စိတ္ထဲမွာေပ်ာ္သလိုလို ေၾကာက္သလိုလို။ သာယာလိုက္ပါဘိ။ ေအးခ်မ္းလိုက္ပါဘိ။ ကိုေအာင့္ကုိလည္းသတိမရေတာ့။ အိမ္ကိုလည္းသတိမရေတာ့။ စႏၵာတို႔ ရီျမင့္တို႔ အိုးး ဘယ္အရာကိုမ်ွသတိမရေတာ့။ ႏွင္းဆီရန႔ံတို႔ေမႊးပ်ံ႕လာသည္။ မီးငယ္မ်က္စိကိုအသာအယာမွတ္လိုက္ေလေတာ့သည္။
ကိုေအာင္က မီးငယ္အေလာင္းကိုေနာက္ဆုံးျပင္ဆင္ေပးၿပီးသည္ႏွင့္ရင္ဘတ္ေပၚတြင္ ႏွင္းဆီပန္းနီနီတပြင့္တင္ေပးသည္။ ေခါင္းတလားထဲတြင္ လွခ်င္တိုင္းလွေနေသာမီးငယ္ကို ကိုေအာင္ၾကည့္မဝျဖစ္ေနသည္။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားက ငိုေၾကြးေနၾကသည္။ ကိုေအာင့္မ်က္ဝန္းတြင္လည္း မ်က္ရည္တို႔ျဖင့္ စိုစြတ္လို႔။ မီးငယ္အေလာင္းကို လမ္းထိပ္က ေခ်ာင္းကူးတံတားေအာက္မွျပန္ေတြ႔သည္။ ေခ်ာင္းကူးတံတားဆိုေပမယ့္ ေရက်ခ်ိန္က်လ်ွင္ ေတာ္ေတာ္ျမင့္သည္။ေရတက္ခ်ိန္က်မွာသာ ေရကိုျမင္ရ၍နိမ့္သေယာင္ထင္ရသည္။ ေျပာရလ်ွင္ ေခ်ာက္ႀကီးတခုလိုျဖစ္သည္။ မီးငယ္ကို ကိုေအာင္မ်က္ေျခမပ်က္သတိထားေစာင့္ၾကည့္ေနသည့္ၾကားမွပင္ ဘယ္အခ်ိန္အိမ္ကထြက္သြားမွန္မသိလုိက္ျဖစ္သြားသည္။ ကိုေအာင္သူ႔ကိုသူခြင့္မလႊတ္ႏိုင္ေပ။ ကိုေအာင္ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္အိပ္ေပ်ာ္သြားခ်ိန္တြင္ မီးငယ္အိမ္အျပင္ထြက္သြားျခင္းျဖစ္သည္။ ထို႔ေနာက္ တံတားေပၚမွခုန္ခ်ျခင္းျဖစ္သည္။ ဆရာဝန္က မီးငယ္အေျခအေနျပန္ေကာင္းၿပီး တည္ၿငိမ္လာၿပီဟုေျပာသျဖင့္ ကိုေအာင္အိမ္ျပန္ေခၚခ့ဲျခင္းျဖစ္သည္။ ထိုအေတာအတြင္း မီးငယ္ေျပာေသာ သူ႔ငယ္ရည္းစားေက်ာ္ေအာင့္အေၾကာင္းကိုလည္း စုံစမ္းျဖစ္သည္။ ေက်ာ္ေအာင္သည္ မီးငယ္ကိုမရသျဖင့္ ေနာက္အမ်ိဳးသမီးတေယာက္ႏွင့္အိမ္ေထာင္ျပဳလိုက္သည္။ ေနာက္ေတာ့ အိမ္ေထာင္ကြဲကာ ေဆးစြဲၿပီး တံတားေပၚမွျပဳတ္က်ေသဆုံးခ့ဲသည္။ ကိုေအာင္တို႔စုံစမ္းရသမ်ွဒါပဲျဖစ္သည္။ မီးငယ္သည္ ေက်ာ္ေအာင့္ကို မခ်စ္ဟုေျပာသည္။ သို႔ေသာ္ ေက်ာ္ေအာင္ကေတာ့ မီးငယ္အေပၚအရူးအမူးစြဲလမ္းခ့ဲသည္ဟုပတ္ဝန္းက်င္ကေျပာၾကသည္။ ကိုေအာင္ႏွင့္မီးငယ္အိမ္ေထာင္က်ၿပီးေနာက္ပိုင္းတြင္လည္း ေက်ာ္ေအာင့္အေၾကာင္းတစြန္းတစမ်ွမၾကားခ့ဲရ။ အခုေတာ့ ေက်ာ္ေအာင္ေသဆုံးတာျဖင့္ ကိုးလရွိၿပီ။ ဘယ္လိုကေနဘယ္လို မီးငယ္ႏွင့္လာ ပတ္သက္မွန္း စဥ္းစားမရ။ ဆရာကေတာ့ေျပာသည္။ ဒါေတြက စိတ္နယ္လြန္ျဖစ္ရပ္ဆန္းေတြေပါ့တ့ဲ။ မသိစိတ္က အရမ္းႏိုးၾကားလာတ့ဲအခါ ေသသြားတ့ဲလူေတြနဲ႔အဆက္အသြယ္ေတြ ရွိသလိုျဖစ္လာမယ္။ အ့ဲဒီ့စိတ္ကို အခ်ိန္မွီ မထိန္းႏိုင္ရင္ အၾကားအျမင္ရသလိုေတြျဖစ္ၿပီး ေနာက္ဆုံးစိတ္ဂေယာင္ေျခာက္ျခားေတြျဖစ္ၿပီး သြက္သြက္ခါေအာင္ ရူးတတ္သတ့ဲ။ တကယ္ေတာ့ မသိစိတ္ထဲမွာ ႏွစ္ရွည္လမ်ား ကိန္းေအာင္းထားခ့ဲတ့ဲအရာေတြက မသိစိတ္ႏိုးၾကားလာတ့ဲအခါ လူကိုျပန္ဒုကၡေပးေတာ့တာပဲ။ အ့ဲဒါကို အခ်ိန္မွီထိန္းႏိုင္ရင္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူးတ့ဲေလ။ ကိုေအာင့္အတြက္ေတာ့ တသက္စာေနာင္တေတြေျမာက္မ်ားစြာနဲ႔ ဘဝေရွ႕ဆက္ရအုံးမည္။ ထိုညက ကိုေအာင္သာ သတိလက္လြတ္ အိပ္မေနခ့ဲဘူးဆိုပါက မီးငယ္ ဒီလိုျဖစ္စရာ မရွိေပ။ ေနာင္တသည္ ေသရာပါခ့ဲၿပီတကား။
မီးငယ္ေရ ျဖစ္ေလရာဘဝမွာ စိတ္တေစၦရဲ႕ေျခာက္လွန္႔မႈေတြနဲ႔ကင္းေဝးပါေစကြယ္။ အမ်ွ အမ်ွ အမ်ွ။

စုမြန္သြယ္
MSU - 57

Photo credit - http://rigorousintuition.ca