မိုးႏွင့္အတူ

ရိႈက္လိုက္ေသာ.ပင့္သက္မဆံုးခင္မွာပင္ ..
ခပ္ဖြဲဖြဲက်လာေသာမိုးစက္တို႔၏ အေတြ႔အထိမွာ သူမကိုျပန္လည္သတိရမိ၏။ သိပ္မၾကာခင္ကမွရခဲ့သာေျမသင္းနံ႔တို႔၏ လြမ္းဆြတ္ေစျခင္းက .. ကိုယ့္ကိုအတိတ္ကိုျပန္ေရာက္သြားသလိုထင္ရသည္ပင္ ...
ေလတခ်က္ဆတ္ခနဲေဝ့ခိုက္မွာ .. ကိုယ့္မ်က္ႏွာေပၚက်တဲ့မိုးစက္က
စပ္ဖ်ဥ္းသြားေစရဲ႕ ....

---

ဤလိုနာက်င္မႈမ်ိဳးကိုကိုယ္ရရိွခဲ့ဖူးသည္။
ထိုတုန္းက ပါးျပင္ကနာက်င္မႈထက္ ရင္ဘတ္ကနာက်င္မႈက .. ၿပိဳလဲက်လုပင္ ။
ကိုယ္ရပ္ေနမိေသာ အမိုးအကာမဲ့မွာ တကိုယ္လံုးရြဲနစ္ေနတာသိရဲ႕ ..
ဒါေပမယ့္လည္း ကိုယ္အမိုးအကာတစ္ခုေအာက္ မဝင္ျဖစ္ပါေခ်။ မိုးစက္တို႔မညႇာတာမႈမွာ ကိုယ့္မ်က္မွန္ေလး မႈန္သီေဝဝါးစြာ ...။ ေ႐ွ႕တူ႐ူကိုမျမင္ရေတာ့တာကလည္း.အလြမ္းကိုပိုၿပီးႂကြရြေစသည္ေလလား ...။

---

ကိုယ္အေၾကာင္းရင္းမဲ့စြာ ေခါင္းငိုက္စိုက္လို႔ခပ္ၾကမ္းၾကမ္းခါယမ္းမိသည္။
ကိုယ့္ေခါင္းမိုးေရစိုလို႔မဟုတ္ပါ ... ေခါင္းထဲကသူ႔အလိုလိုအတိတ္ပံုရိပ္ကိုပံုေဖာ္ေနမႈေတြရပ္တန္႔သြားေလမလားရယ္ပါေလ ...
ေျခဖမိုးေပၚေက်ာ္တက္ျဖတ္သန္းစီးဆင္းေနတဲ့ေရစီးေၾကာင္းကိုၾကည့္ရင္း ကိုယ္ျမင္ေယာင္မိေသးတယ္ ..
ကတၱရာလမ္းထက္ဒီလိုစီးဆင္းေနတဲ့ေရစီးေၾကာင္းေတြေနာက္ အဓိပၸါယ္​ မဲ့ကိုယ္ေလ်ွာက္လိုက္ေနဘူးရဲ႕ ...
ထိုစဥ္က ကိုယ္ကြဲကာစ ..
ကိုယ့္အသဲကြဲကာစပါေလ ..။

---

တရိႈက္မက္မက္ ... ျမတ္ႏိုးစြာနမ္းရိႈက္ခဲ့ဘူးေသာ သူ႔နႈတ္ဖ်ားဆီက ဒီလိုစကားလံုးေတြထြက္လာမယ္လို႔ ကိုယ္မေတြးမိခဲ့ဘူးပါ ..။
သူ႔နႈတ္ခမ္းအစံုကိုၾကည့္ရင္း ဆြံ႕အေနမိရဲ႕ ...
ကိုယ့္ရင္ဘတ္ႀကီးတဆစ္ဆစ္နာလာတာကိုလည္းကိုယ္တိုင္ခံစားသိေနတယ္ ...
ဘာရယ္ေၾကာင့္လည္း ...?
ဒီလိုဇာတ္သိမ္းရမွာေသခ်ာလို႔လား ...
ခ်စ္ျခင္းမွာေပ်ာ္ဝင္စီးဆင္းမိၿပီးမွ .. ဘာလို႔အေငြ႕ပ်ံစကားေတြထြက္လာရသလဲ ..
ကိုယ္မသိဘူး ..
ေတြးဖို႔လည္းဥာဏ္မမီွဘူး ...
သူထပ္ေျပာေနတဲ့ စကားေတြက ကိုယ့္နားထဲၾကားလိုက္မၾကားလိုက္ ...
သူေငးေနတဲ့ေနရာကိုကိုယ္လိုက္ေငးရင္း ... ဆို႔နင့္နာက်င္လာတယ္ ..
ကိုယ္ငိုမိေနၿပီလား ... ?
မိုးစက္ေတြ႐ုတ္တရက္က်လာခိုက္ သူေျပးထြက္သြားခဲ့တာ ကိုယ္သတိျပဳမိရဲ႕ .. ..
ကိုယ္ကေတာ့ ...
ကိုယ္ကေတာ့ ... မိုးေရစက္ေတြေအာက္မွာပဲ ရပ္တန္႔မိေနတုန္း ...
ပါးထက္လွိမ့္ဆင္းသြားတဲ့ ပူေႏြးမႈကိုခံစားမိမွ မိုးစက္မဟုတ္ပဲ မ်က္ရည္ေတြက်ေနတာကိုသတိျပဳမိတယ္ ...။
အဲ့ဒီအခ်ိန္ကစလို႔ . ကိုယ္ရဲ႕ ျပကၡဒိန္​ေတြ အေသြးအေရာင္မဲ့ ေျခာက္ကပ္ခဲ့ရတာပါပဲ ...။

---

ေပ်ာ္ရႊင္စြာေပါင္းဖက္ေလသတည္းမျဖစ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္သိမ္းခန္းမွာ မိုးကတမင္ပင္ခက္ထန္ခဲ့သလိုထင္ရသည္ ...
မ်က္ႏွာကို စပ္ဖ်ဥ္းနာက်င္ေနေစတဲ့ မိုးစက္ေတြကိုေမာ့ၾကည့္ရင္း မိုးသားေတြညိဳေမွာင္မဲနက္ေနတာ ေတြ႕တယ္ ...
ဒီမိုးက ဟိုတစ္ခ်ိန္ကမိုးလိုပဲ ကိုယ့္ကိုခက္ထန္စြာနာက်င္ေစအံုးမွာလား ..?
သို႔တည္းမဟုတ္ .... ကိုယ့္ရဲ႕ေျခာက္ေသြ႕ပိတ္ေလွာင္မြန္းက်ပ္ေနမႈကိုပဲ စိုေျပစိမ္းလန္းလာေစမွာလား ... ?
ကိုယ္ေမွ်ာ္လင့္ရဲ႕ ... ကိုယ့္အတိတ္ ကိုယ့္အရိပ္ေတြကို ရြာသြန္းေဆးေၾကာေပးေစႏိုင္ဖို႔ ...
မိုးညေနခင္းမွာ ကိုယ္ဆုေတာင္းခဲ့ပါတယ္ ...။
(ကိုယ့္ေ႐ွ႕ေရျပင္ေလးအသိပါကြယ္)...။