จริงๆ แล้วความรักหรือความสัมพันธ์มันคือความสุขจริงหรือ?

บางทีการโทษตัวเองมันดีกว่าการเอาความรู้สึกผิดหวังไปโยนให้คนอื่น (โดยเฉพาะคนที่เราแคร์)
"ความผิดหวังที่ควบคุมได้
มันดีกว่าความสุขที่ 'เราควบคุมไม่ได้'
และได้แต่คาดหวังตั้งเยอะนะ"

ทำไมคนเราต้องเอาความรู้สึกและควมสุขของตัวเองไปฝากไว้ที่คนอื่น
และได้แต่ภาวนาว่าเค้าจะไม่ทำให้เราผิดหวัง?

ความสุข..จริงๆ แล้วเราสร้างเองได้หรือเปล่า?

ทำไมคนเราต้องขวนขวายหาใครสักคนเข้ามามีบทบาทกับความรู้สึกของเราเอง
และได้แต่คาดหวังว่าจะไม่มีอะไรมาทำลายความสุขนั้น?

และเค้าจะดูแลความรู้สึกเราตรงนี้ จะไม่ทำให้เราเสียใจ?

   "คนเราทำแบบนั้นไปเพื่ออะไรกันนะ?"

ที่พิมพ์มานี่ไม่ได้หมายถึงในสถานะความรักหรืออะไรแนวๆ นั้นเลย
มันปรับใช้ได้กับทุกความสัมพันธ์จริงๆ