แชร์ประสบการณ์การผ่าตัดขา (เอ็นเข่าขาด)

source

สวัสดีค่ะเพื่อนๆ วันนี้เรามาแชร์ประสบการณ์ผ่าตัดขา(เอ็นเข่าขาด) ของเราเอง ซึ่งเราได้วันผ่าตัดเป็นวันเสาร์ค่ะ ที่เป็นวันเสาร์นั่นก็เพราะว่า เราต้องการผ่าตัดแบบพิเศษ(นอกเวลา) เพราะหลังจากที่เราทราบผลว่าเราต้องผ่าตัดที่โรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง คุณหมอบอกว่าคิวผ่าตัดของเราต้องรออีกประมาณหกเดือน เราจึงคิดในใจว่า ตอนนี้เราเจ็บขามาประมาณ 10 เดือนแล้ว เราเองก็ไม่ต้องการรอเพิ่มอีก 6 เดือน ดังนั้นเราจึงถามคุณหมอว่า ขอผ่าตัดแบบพิเศษนอกเวลาได้ไหมเพื่อให้เร็วขึ้น ซึ่งราคาจะอยู่ที่ประมาณ 40000 บาทรวมทุกอย่างหมดแล้วนะคะ จึงทำให้เราได้คิวผ่าตัดภายในสามสัปดาห์ถัดมา

ซึ่งเราจำเป็นต้องนอนโรงพยาบาลก่อนหนึ่งคืน โดยคืนนั้น มีการเจาะเลือด เอกซเรย์กระดูก ให้น้ำเกลือและห้ามกินน้ำอาหารหลังเที่ยงคืนค่ะ และเมื่อถึงวันที่ต้องผ่าตัด ประมาณ 8 โมงก็มีพนักงานพาเราเข้าไปที่ห้องผ่าตัด และเมื่อไปถึงก็มี วิสัญญีหรือหมอดมยาเข้ามาถามอาการ ว่าทำไมถึงเอ็นเข่าขาดได้ เราก็ตอบว่าตกบันไดค่ะ หมอก็บอกว่า อย่าไปบอกไปใครนะว่าตกบันไดแล้วเอ็นเข่าขาด เรากับหมอก็หัวเราะพร้อมกัน (ปล เอ็นเข่าขาดส่วนใหญ่จะเกิดขึ้นกับนักกีฬา ดังนั้น ทั้งหมอ พยาบาลและคนอื่นๆจะงงกับคำตอบที่ได้รับ) (ปล2 เราตกบันไดเพราะมีงูกำลังกระโดดเข้าที่หน้าเรา ทำให้เราต้องกระโดดหลบ) หลังจากพูดคุยกับหมอดมยาประมาณหนึ่งชั่วโมง เราก็ได้เข้าไปในห้องผ่าตัด ความรู้สึกแรกที่เข้าไปในห้องผ่าตัด คือ อากาศเย็นมาก แถมในห้องมีจำนวนคนมากกว่าสิบคนเลยค่ะ ซึ่งเราไม่แน่ใจว่าแต่ละคนมีหน้าที่อะไรบ้างนะคะ เกริ่นอีกนิดหนึ่งว่ ตอนนั้นคุณหมอดมยาก็เริ่มทำการฉีดที่หลังเพื่อบล็อกหลังค่ะ แต่โชคร้ายนิดหนึ่งคือเรามีอาการไอค่อนข้างหนัก ซึ่งคุณหมอดมยาก็บอกว่า พยายามห้ามไอหรือจามให้กระแอมได้ เพราะจะมีผลกับการบล็อกหลัง ซึ่งเราพยายามแล้วแต่ทำค่อนข้างยากจึงบอกคุณหมอว่าช่วยใส่ยานอนหลับได้ไหม เขาก็ตกลง จากนั้นเรารู้สึกว่าตั้งแต่เอวลงไปไม่รู้อะไรแล้ว เหมือนเราไม่มีท่อนล่างเลยค่ะ ซึ่งเขาก็จะนำผ้ามาปิดตั้งแต่ส่วนเอวลงไปทำให้เราไม่สามารถเห็นการผ่าตัดได้ หลังจากนั้นไม่นานเราก็หลับไปค่ะ(ยานอนหลับมีฤกษ์ได้ไม่นานมาก) ตื่นขึ้นมาอีกทีคุณหมอยังคงผ่าตัดอยู่ เราพยายามหลับอีกครั้งแต่กลับไปลงแล้ว ตอนนั้นได้ยินทุกอย่างที่คุณหมอและคนอื่นๆพูด แต่ไม่รู้สึกเจ็บอะไรแค่รู้ว่าเขาทำได้ผ่าตัดเข่าเราอยู่ ซึ่งเราอยู่แบบนั้นอีกประมาณ 20-30 นาที จึงได้ถามหมอดมยาว่าการผ่าตัดจะเสร็จหรือยังค่ะ เขาตอบว่า เกือบจะเสร็จแล้วค่ะ และเมื่อเสร็จเรียบร้อยเข้าก็เคลื่อนย้ายเราไปอีกห้องหนึ่งและนอนรอประมาณหนึ่งชั่วโมง ก่อนที่จะถูกเคลื่อนย้ายไปที่ห้องพัก พอกลับมาที่พักไม่เกินสิบนาที ตอนนั้นอาการเจ็บเริ่มมาค่ะ คือเจ็บมากไปทั้งตัว ตอนนั้นเราทั้งร้องให้ ทั้งอ้วก ทั้งปวดหัว ปวดท้อง และเจ็บตามตัว ซึ่งการทรมาณของจริงจะนับจากวินาทีนี้ไปค่ะ แต่อย่างไรก็ตามนั่นเป็นเพียงการเริ่มต้นเท่านั้น อยากบอกว่าใครที่มีอาการเดียวกัน กำลังใจเป็นสำคัญที่สุดค่ะ โชคดีที่ตอนนั้นเรากำลังใจที่ดีมากจากคุณสามี ที่ทำให้เราผ่านชีวิตช่วงนั้นมาได้ (ซึ่งตั้งแต่ตกบันไดแล้ว เราเจ็บมากแต่หลายคนคิดว่าไม่ได้เป็นอะไร เนื่องจากไปหาหมอมาสามครั้งหมอบอกว่าไม่เป็นไร แต่ครั้งนี้เราไปหาหมอเฉพาะทางที่เก่งมากเรื่องเอ็นเข่า ซึ่งนั่นก็ใช้เวลาเกือบสิบเดือนและเราเกือบจะยอมแพ้โดยคิดว่าคงจะไม่ได้วิ่งอีกต่อไปแล้วในชีวิตนี้) อาการเจ็บตอนนี้ก็ยังไม่จบนะคะ หมอบอกว่าเราอาจจะเดินปกติอีกประมาณ หกเดือน ถึงจะเดินได้ปกตินั่นจะต้องทำกายภาพเป็นประจำทุกวันค่ะ