မီးစိမ္းကေလး မလင္းေတာ့ျပီ
လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ႏွစ္ခန္႔က ဆယ္ေက်ာ္သက္အရြယ္
ခ်ာတိတ္တစ္ေယာက္ သူ႔ရဲ႕အားလပ္ခ်ိန္ေတြကို
အြန္လိုင္းမွာ အသံုးျပဳဖို႔ ေဖ့စ္ဘြတ္အေကာင့္တစ္ခု
ဖြင့္လိုက္ပါသည္။သူဖတ္ဖူးသမ်ွ
စာတိုေပစေလးေတြ၊ခံစားခ်က္အခ်ိဳ႕ႏွင့္ သူႏွစ္သက္ရာပို႔စ္မ်ားအား
ရွဲလုပ္ျခင္းအားျဖင့္ သူ႔အေကာင့္ေလးအား
စိုေျပေနေစပါသည္။တစ္စတစ္စႏွင့္ သူ႔အေကာင့္ကေလးမွာ
သူငယ္ခ်င္းမ်ား အတန္အသင့္ ရိွေနျပီျဖစ္သည္။
တစ္ေန႔မွာေတာ့ မက္ဆင္ဂ်ာမွာ သူ႔အား
အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦးမွ စကားလာေျပာေလသည္။
"Hi မဂၤလာပါ ေမာင္ေလး"
"မဂၤလာပါ မ"
ေ မာင္ေလးေ ရးတဲ့ စာေ တြ သေဘာက်တယ္
ေက်းဇူးပါ မ
ေမာင္ေလးက သိပ္ေတာ္တာပဲ
"အဲ့ေလာက္လည္း မဟုတ္ပါဘူး မရဲ႕"
"တကယ္ေျပာတာ သိပ္ေရးတတ္တာပဲ။ေမာင္ေလးေရးတဲ့စာေတြ
ဖတ္ျပီး ခြန္အားျဖစ္ရတယ္။တကယ္ေက်းဇူးတင္တယ္ သိလား"
"မဟုတ္တာ ကြ်န္ေတာ္က ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ။
မတို႔လို စာဖတ္သူေတြ ရိွလို႔သာ ေရးအားတက္ရတာပါ"
ဒီလိုနဲ႔ အခ်ိန္ခဏအတြင္း ေကာင္ေလးနဲ႔
တစ္ဖက္အမ်ိဳးသမီးတို႔ ရင္းႏွီးသြားျကသည္။ေကာင္ေလးေရးတဲ့ပို႔စ္ေတြဆို
မလြတ္တမ္း ကြန္မန္႔ေတြ ၀င္ေရး၊မက္ဆင္ဂ်ာမွာ
ေန႔တိုင္း စာပို႔နဲ႔ ရင္းႏွီးမႈေတြ ပိုမိုခိုင္မာလာခဲ့တယ္။
မ အသက္ဘယ္ေလာက္ ရိွျပီလဲ
"၂၅ပါ။ဘာလို႔လဲ။ေမာင္ေလးက ဘယ္ေလာက္ထင္လို႔လဲ"
ေပာာတတ္ဘူးေလ။မက ပံုမွ မတင္တာ
"ဟုတ္တယ္။မက အြန္လိုင္းေပၚက လူေတြကို မယံုလို႔ကြ"
"ဟင္ ေမာင္ေလးကိုေရာလား"
ေမာင္ေလးေတာ့ မပါပါဘူးကြ
"တကယ္ေနာ္။ဒါဆို ပံုပို႔ေပး"
"ဟုတ္ပါျပီ။လူဆိုးေလး သိပ္လည္တာပဲ"
ဓာတ္ပံုေတြ အျပန္အလွန္ပို႔ျကရင္း ေကာင္းေလးရင္ထဲမွာ ထိုမမအေပၚ ျကင္နာလာမိသည္။ထိုမွတစ္ဆင့္
" မမ မမကို ကြ်န္ေတာ္ ခ်စ္တယ္ဗ်ာ"
"ဟင္! "
"ဘာျဖစ္လို႔လဲ မ"
"မမက ……"
"မျငင္းပါနဲ႔ မမရာ"
သို႔ႏွင့္ မႏွင့္ေမာင္ေလးဇာတ္လမ္း စခဲ့ေတာ့သည္။ေန႔စဥ္
စာသားႏွင့္တစ္သြယ္၊အသံႏွင့္တစ္မ်ိဳး ခ်စ္ျကိဳးေတြ
သီျကရင္း အခ်စ္မူးမူးေနေတာ့သည္။ေကာင္းေလးမွာ
ေန႔စဥ္ မက္ဆင္ဂ်ာမွ မမ၏မီးစိမ္းေလးအားေစာင့္ျကည့္ျဖစ္ခဲ့သည္။
မီးစိမ္းကေလး အျမဲလင္းေနဖို႔ကိုလည္း
ေမ်ွာ္လင့္ေနမိသည္။မမေျကာင့္ပဲ သူဟာ
အြန္လိုင္းေပ်ာ္တစ္ေယာက္ ျဖစ္ခဲ့ရသည္။
တကယ္ဆို သူ မမကို စြဲလမ္းေနမိျပီ။
အခုရက္ပိုင္း မမ ေပ်ာက္ေနသည္။မမအေကာင့္ကေလး
မီးစိမ္းမလင္းေတာ့ပါ။ဘာမွလည္း ေျပာမသြားဘဲ
ရုတ္တရက္ အဆက္အသြယ္ ျဖတ္သြားသည္။ေကာင္ေလးရင္ထဲ
အေတာ္ပင္ ခံစားေနရသည္။မမႏွင့္
မေတြ႔ရသည့္ရက္ေတြဟာ ေႏြကႏၲာလို ေခ်ာက္ကပ္ေနသည္။
ခ်ေရးစရာ ခံစားခ်က္လည္း မရိွေတာ့။မမကို လြမ္းေနတာသာ သိသည္။
"မမရယ္ ရက္စက္လိုက္တာဗ်ာ။ဘယ္လိုႏွလံုးသားနဲ႔မ်ား
ကြ်န္ေတာ့္ကို ထားသြားခဲ့တာလဲဗ်ာ"
ရက္မွသည္ လဆီသို႔ ကူးေျပာင္းခဲ့ျပီ။မမရဲ႕
မီးစိမ္းကေလး လင္းမလာေတာ့ပါ။တစ္လ၊ႏွစ္လ၊သံုးလ လေတြ
အလီလီေျပာင္းလာတာႏွင့္အမ်ွ မမအား
သတိရျခင္းေတြသည္လည္း နာရီေတြႏွင့္ အမ်ွပါပဲ။
မခံစားႏိုင္သည့္အဆံုး ေ၀ဒနာမ်ားအား ျပည္ဖံုးကားခ်သည့္အေနျဖင့္
ထိုအေကာင့္ကေလးအား ေလာ့ေအာက္လုပ္လိုက္သည္။
ရင္ထဲမွာေတာ့ တံခါးျကီးတစ္ခ်ပ္ ခ်ိန္းခနဲ ပိတ္လိုက္သလိုပင္။
လအေတာ္ျကာ အြန္လိုင္းမသံုးပဲ ေနခဲ့သည္။
"ဒီေန႔ဆို မမ အြန္လိုင္းေပၚက ေပ်ာက္သြားတာ ေျခာက္လရိွျပီ"
သတိရျခင္းေတြက တံခါးေခါက္လာသည့္အတြက္
အေကာင့္ကေလးအား ေလာ့အင္ ျပန္၀င္လိုက္သည္။
ဦးစြာျကည့္မိသည္က မက္ဆင္ဂ်ာမွ မမအေကာင့္ေလးသို႔။
သံေယာဇဥ္ျကီးစြာ ဖြင့္ျကည့္လိုက္မိေပမယ့္ မမရဲ႕မက္ဆင္ဂ်ာမွ
သူ႔အား ဘေလာ့ထားသည္။ေ၀ဒနာေတြ
တေရးႏိုးလာျပန္သည္။အေကာင့္ကေလးမွာလည္း
အရင္အတိုင္း ဘာမွမထူးျခား။အသက္မဲ့ေနဆဲ။
"ရက္စက္လိုက္တာ မမရယ္"
မေျဖႏိုင္သည့္ ေ၀ဒနာေတြေျကာင့္ မမအား
ရွာေဖြရန္ ဆံုးျဖတ္လိုက္မိသည္။မမအေကာင့္ေလးထဲသို႔
၀င္ျကည့္ျပီး မမႏွင့္ရင္းႏွီးသူဟု ယူဆရသူတစ္ဦးအား
မမအေျကာင္း စံုစမ္းရန္ မက္ဆင္ဂ်ာမွ ဆက္သြယ္လိုက္မိသည္။
"Hi မဂၤလာပါ အမ"
"မဂၤလာပါကြယ္"
"ဟိုေလ Ma Ma Moe ဆိုတဲ့ အေကာင့္ပိုင္ရွင္ကို သိလားမသိဘူး"
"ဘယ္သူလဲကြဲ႔။Ma Ma Moeေတြက အမ်ားျကီးပဲေလ။သူ႔ပံုျပျကည့္ပါလား"
ေအာ္ ဟုတ္ကဲ့ ခဏေနာ္
သူအျမတ္တႏိုး သိမ္းဆည္းထားသည့္ အယ္ဘမ္ထဲမွ မမ၏ဓာတ္ပံုအား ပို႔ေပးလိုက္မိသည္။
ေအာ္ မမိုးလား။သိတယ္ေလ။ဒါက လြန္ခဲ့တဲ့ ငါးႏွစ္ေလာက္ကပံုပဲ
"ဗ်ာ"
"ဟုတ္တယ္။မင္းက သူ႔ကို သိလို႔လား"
"ဟုတ္ကဲ့။သိပါတယ္။သူ႔ကို အြန္လိုင္းေပၚမွာ မေတြ႔မိလို႔ပါ"
ေအာ္ ဟုတ္တယ္ကြဲ႔။သူ မသံုးတာ ျကာျပီ။မေန႔ကပဲ သူေဆးရံုမွာ သားဦးေလး ေမြးတယ္ေလ
"ဗ်ာ"
စခရင္ေပၚမွ စာတန္းမ်ားအား ဆက္ဖတ္ႏိုင္စြမ္း မရိွေတာ့ပါ။
ခံစားခ်က္ေတြေျကာင့္ လူကိုယ္တိုင္ လြင့္စင္သြားမတက္ပင္။
ေဒါသေျကာင့္လား၊အမုန္းေျကာင့္လားမသိ မ်က္ရည္ေတြ
စို႔လာခဲ့သည္။တစ္ခ်ိန္ထဲမွာပင္ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ရွက္ရြံ႕လာသလို
အြန္လိုင္းကိုလည္း အယံုအျကည္ကင္းမဲ့ခဲ့သည္။
"အိမ္ေထာင္ရိွရက္နဲ႔ေတာင္ ညာတယ္။လိမ္တယ္ လူလိမ္မ။
အတုေတြ၊အေယာင္ေဆာင္ေတြ။မေကာင္းဘူး။"ဟု ႏႈတ္က
ခပ္တင္းတင္းေရရြတ္ရင္း အညာမိခဲ့သည့္ ကိုယ့္ကိုယ္သာ
မေက်မခ်မ္း တႏံု႔ႏံု႔ေဒါသျဖစ္ကာ ထိုအေကာင့္အား အျပီးတိုင္
ဖ်က္သိမ္းပစ္လိုက္သည္။
လူအခ်င္းခ်င္း လွည့္ပတ္ျခင္း ကင္းရွင္းျကပါေစ။
ေလးစားစြာျဖင့္
creditအလင္းသစ္