Konfüzyon

---

Tarih 11 Ekim 2018 Saat: 23.26

Steemit’te önüme @baycan’ın duyurduğu Süper Yarışma Post’u düşüverdi. Bir heyecana kapıldım, ortam şenlenecekti hissedebiliyordum. Süper Kız Kardeşler @baycan @sudefteri ve @damla tarafından düzenlenen bu yarışmaya nasıl bir katılım yapabilirim diye düşünüyordum. Saat geç olmuştu ve 22 Ekim’e kadar vakit vardı. Uyumak üzere yatağa girdim ama aklımı meşgul ediyordu bu yarışma derken uyumuşum.

Tarih 12 Ekim 2018 Saat: 03.26

Gecenin sabaha dönmek üzere ilerlediği bu saatlerde, derin bir uyku içerisinde, mışıl mışıldım. Birden kapı çaldı. Rüyada olsam gerek diye düşündüm. Kapı yumruklanıyordu adeta. Bir an için yerimden doğruldum, etrafıma bakındım. Her yer karanlık ama kapı yumruklanmaya devam ediyordu.

“ Bismillah… Bu saatte kim acaba, bir sıkıntı olsa gerek” diye söylenerek kapıya doğru ilerledim.

Işıkları yaktım öncelikle, sonra da kapı deliğinden baktım. Kapının diğer tarafında duran adamı bir an için tanıyamadım.

“Kim o? Kim var orada?” diye seslendim.

“Tahir Özgen aç kapıyı benim, @doctorbishop!” diye cevap geldi kapının diğer tarafından.

Şaşırmıştım, delikten bir daha baktım ve hatırladım. Kapının diğer tarafında gerçekten @doctorbishop duruyordu. Hemen kapıyı açtım.

Ben üzerimi değiştirmeye gitmeden, Doktor arkasında tuttuğu spreyi çıkartıp, yüzüme doğru püskürttü. Hızla başım döndü ve gözlerim karardı; bayılmıştım.

Kendime geldiğimde midem bulanıyordu ve karanlık bir bodrum katında kilitli idim. Kimsecikler yoktu etrafımda. Önce bir süre odayı inceledim ve Doktor ’un bunu bana neden yaptığını anlamak istedim ama elde yeterli veri olmadığından; mümkün değildi bu. Pijamalarım hala üzerimdeydi, oda soğuktu ve akıllı telefonum yanımda değildi.

Kapıya doğru ilerledim ve kapıyı açmayı denedim ama başaramadım. Tekmeleyerek bağrındım;

“Hey Doktor! Ne yapmaya çalışıyorsun? Amacın nedir?”

Kapının dışından hiç ses gelmiyordu. Birden kolumda takılı olan, kızımın gps li ve sim kartlı pembe akıllı saati geldi aklıma. Akşam oyun oynarken kolumda kalmıştı ve çıkarmamıştım. Saat’i kurcaladım biraz ama hat çekmiyordu. Bulunduğum odanın içerisinde çekebileceği bir nokta bulmak için dolandım. En sonunda bir noktada hattı yakalamıştım, hiç hareket etmeden önce nerede olduğumu anlamak üzere konum bilgisi aldım. Mecidiyeköy civarında bir nokta gösteriyordu saat. Sesli komutlar vererek, saat üzerinden internete çıkmaya çalışırken, son kaydedilen videolar bölümüne gözüm takıldı. En son kayıtın başlangıç saati 12 Ekim 03.45 ‘i gösteriyordu. Hemen videoyu açıverdim. Saat, görüntüleri karşı duvara yansıtıyordu. Altı üstü 169 TL ye aldığım saat ’in maharetlerine şaşırıp hayran kalmıştım.

Video gösterime başlamıştı. Kayıt bayıltıldığım andan itibaren başlıyordu. Daha sonra öğrendim ki, saatin vücuttaki kasları takip edebilme yetisi varmış ve kaslar ani bir şekilde gevşediği an, video kayda başlayıp ilgili kişilerin telefonlarına da sinyal gönderiyormuş. Muhtemelen benim de telefonumda bildirim beklemekteydi.
Videoda bulunan görüntü ve konuşmalara geri dönecek olursak;

Doktor beni bayılttığı anda, apartmanda bir kişi daha beliriyor ve beni beraber taşıyorlardı. Aralarında geçen konuşmalardan, diğer kişinin @sahinadm olduğunu anladım. Devamında ise, kaçırılma sebebimin; süper kız kardeşlerin yarışması olduğunu anladım. Bu yarışmaya benim katılmamı istemiyorlarmış. Ben katılırsam birileri üzülürmüş. En son, @sudefteri ile yaptığım hayali röportaj yüzünden, @sudefteri çok ağlamış. Ben çok düşüncesiz bir adammışım. Artık bana tahammül edemiyorlarmış. Tüm bunları gözlerimden yaşlar gelerek izledim.

Yere çöktüğümde, yanıma gelen minik bir fare üzerime çıkıverdi. Omzumda durup, yanağımdan akan gözyaşlarımı sildi.

“Ah be farecik, bugüne kadar hep yanlış anlaşıldım, daha doğrusu anlaşılamadım. Şimdi sen de gözyaşlarımı siliyorsun ama yakında sırtını dönersin bana”

Fare, kolumdan aşağı doğru yürüdü, kayboldu ve geri geldi. Geldiğinde bir dilim pizza parçası vardı yanında. Acıkmışımdır diye bana uzattı. Gerçekten de çok acıkmıştım. Bütün pizza dilimini yedim. Yememin hemen arkasından küçülerek bir fareye dönüştüm. Fare deliklerinden geçerek dışarı çıkıverdim. Çıktığım noktada kafamı kaldırdığımda bir insan ile karşılaştım. Bana doğru eğildi.

“Demek ki kaçabildin, bravo sana.”

Sonra üzerime doğru bir damla kimyasal damlattı. Bu kimyasal beni tekrar eski insan halime dönüştürdü. Karşımdaki kişinin @murattatar olduğunu fark ediverdim.

Tam sarılıp teşekkür edecektim ki, şüphelendim. “Benim o fare olduğumu ve bir yerden kaçtığımı nereden anlamıştı ve burada ne işi vardı acaba?”

Doktor ve Adem; Steemitte karşılarına düşen bir yazıyı okuduktan sonra dönüşmüşler. Çok acayip; ama artık yazıların içerisinde dönüştürücüler yerleştirebilen botlar var. İnsanların zihinlerini ele geçiriyorlar bu sayede. Ayrıca, Steem fiyatıyla da oynuyorlar ve bot kullanan insanların zarar etmesini sağlıyorlar. Bak mesela geçen hafta bugün bot kullanan neredeyse tüm postlar zarar ediyor.

Doktor ve Adem’in konuşmalarına şahit olunca @muratkbesiroglu ‘nu aradım. Durumu anlattım. O da bana bunları anlattı.

@murattatar tam bana görevimi anlatıyorken, kulaklarımda çok yüksek tonda kapı zilinin sesi belirdi. @murattatar karşımda konuşuyor ama hiçbir şey duymuyordum. Kapı zilinin melodisi kulağımdan hiç gitmiyordu. Bana verilen görevin tek bir kelimesini bile duyamıyordum. Nefesim kesildi, bu sesten kurtulmak için bağırmak istedim ama sesim çıkmıyordu. Karşımda konuşan @murattatar ise çırpınmalarımı fark edemiyordu.

Ve birden bir çığlık attım. Etrafıma bakındım, sabah olmuş, ter içerisinde yataktan fırlamıştım. Biraz soluklandım. Her şey ’in bir rüya olduğunu kabullendim. Üzerimdeki tişörtü çıkardım ve terimi sildim. Kapı zili çalmaya devam ediyordu. Tişörtü bir kenara fırlattım ve kapıyı açtım. Karşımda alt komşum Anna duruyordu. “Günaydın” diyerek açtım kapıyı.

Hızla uzaklaştı hatta resmen kaçtı diyebilirim. Duruma anlam veremedim ve kafamı kaşıyarak kapıyı kapattım. Banyoya gittim yüzümü yıkamak için. Banyonun ışığını açtım, şöyle bir güzel gerindim ve aynaya baktım. Evet, aynaya baktığımda yüzümün silinmeye başladığını fark ettim. Korka korka geri adımlarla uzaklaşmaya çalışırken, arkamda açılan bir geçitten düşüverdim.

Kendimi burada bunları yazarken buldum. Neler yazdığımı bilmiyorum, şimdi baştan okuyarak tüm yaşananları anlamaya çalışacağım.

---

Story & Image Copyright: OTahirZGN