ႏွင္း၏ ေစညႊန္ရာ ( ၂ )

'' ဆရာရန္ သိပ္အေဝးၾကီးမသြားနဲ႕ေနာ္ နယ္ေျမက စိမ္းေတာ့ အႏၲရာယ္ျဖစ္မွာစိုးရတယ္ ျပီးေတာ့ မုန္တိုင္းက ခ်က္ခ်င္းဆိုသလို ရပ္သြားတာ က်ြန္ေတာ့စိတ္ထဲ တစ္မ်ိဳးဘဲ''

ထိုစကားကို ေျပာဆိုလိုက္သူမွာ နည္းျပ ဆရာ ဆရာ ေနပိုင္ျဖစ္ေလသည္။ ဆရာရန္ႏိုင္မွလည္း

'' ok ဆရာပိုင္ က်ြန္ေတာ္တို႕ ကိုယ္၅၀ထက္ ပိုမသြားဘူး မေတြ႕ရင္ အျမန္ဆံုး ျပန္လာခ့ဲမယ္''

က်ြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕သည္ ႏွင္းဖြဲဖြဲက်ေနေသာ အေမွာင္ထုအတြင္းသို႕ တိုးေဝွ႕လာက်သည္။ ကံအားေလ်ွာ္စြာပင္ လိုဏ္ဂူႏွင့္ ေျခလွမ္း ၁၀၀ခန္႔တြင္ ထင္းရႈးပင္ေျခာက္ၾကီးတစ္ပင္ကို ေတြ႕လိုက္ရေလသည္။ ယခင္က သစ္ခုတ္သမားမ်ား ျဖတ္ပိုင္းထားဟန္ရွိေသာ ထိုထင္းရႈးပင္ၾကီးသည္ ယခုအခါ ေျခာက္ေသြ႕ေနျပီျဖစ္ေလသည္။ အကိုင္းမ်ားကို ႏိုင္သေလာက္ခိိ်ဳးက်ရင္း ျဖတ္ပိုင္းထားေသာ ပင္စည္အတံုးလိုက္ၾကီးကို ေက်ာင္းသား ၃ေယာက္က ထမ္းလာက်သည္။ ထို႕ေနာက္ က်ြန္ေတာ္တို႕ လူစုသည္ လိုဏ္ဂူ ရွိရာသို႔ ျပန္လာက်ေလသည္။ လိုဏ္ဂူသို႕ ေရာက္ေသာအခါ မီးဖိုက်ျပီး ပါလာေသာ အသားေျခာက္မ်ားကို ကင္စားက်ရင္း စကားစျမည္ေျပာက်ေလသည္။

source

ထိုအခ်ိန္တြင္ ေလၾကမ္းတစ္ခ်က္တိုက္ခတ္လာကာ ႏွင္းမုန္တိုင္းသည္ တစ္ေက်ာ့ ျပန္လာျပန္ေလသည္။ က်ြန္ေတာ္တို႕ အဖြဲ႕သည္ ေလမတိုက္ႏိုင္ေသာ ဂူ အတြင္းပိုင္းသို႕ ထပ္တိုးလာကာ မီးဖိုမ်ား ျပန္ဖိုက်ေလသည္။ ဂူအတြင္းပိုင္းသည္ ေႏြးေႏြးေထြးေထြးရွိကာ အေအးသက္သာလာေလသည္။ မီးဖိုေၾကာင့္လည္း အေအးဒဏ္သိပ္မခံရေတာ့ဘဲ ေနသာထိုင္သာ ျဖစ္လာက်ေလသည္။ က်ြန္ေတာ္တို႕သည္ လက္မွ နာရီကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ည ၁၂နာရီ ေက်ာ္ေပျပီ။ က်ြန္ေတာ္တို႕သည္ မအိပ္ႏိုင္က်ေသးဘဲ
မီးဖိုေဘးတြင္ ထိုင္ေနက်ကာ မုန္တိုင္းအေျခအေနႏွင့္ ခရီးစဥ္ ေရွ႕ဆက္သင့္ မဆက္သင့္ကို တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးေနက်ေလသည္။

source

ဆက္ရန္...

@suhlaing
msc 175