Yeni Kurumsalcılık Teorisi

Bu bölümün amacı sadece yeni kurumsalcılık literatürünü gözden geçirmeye değil gelecek bölümdeki bilginin analizine yardımcı olan bu literatürden alınan bazı kavramları göstermektir.

Bu kurumların politika üzerindeki etkisi politik araştırmalar içerisinde sürekli bir merak konusudur.Kurumsallaşmanın ilk ortaya çıkışı,kurumların resmi yerel analizleriyle ilişkiliydi ve pek çok cepheden saldırıya maruz kaldı, özelliklede davranışçı yaklaşımcılardan. Bu 1980 lerde tekrar ortaya çıktı,özellikle March ve Olsen(1984-1988)çalışmalarıyla, farklı enstürmanlar ve yeni analizci bakış açısıyla Lowndes(2002)yeni kurumsalcılığın etkisinden ayrıldığı altı ayrı süreç olduğunu öne sürer:

1-) Kurumlara odaklanmaktan,kurallara odaklanmak: Politik kuruluşlar politik kurumlarla artık eşit değil.Aksine aktörlerin davranışlarını yönlendiren ve kısıtlayan kurallar bütünü olarak görülür.
2-) Resmi olandan resmi olmayan kurallar yapısı: Yeni kurumsalcılık hem resmi hemde resmi olmayan gelenekler üzerine odaklanır. İkincisi bilinçli bir şekilde oluşturulmadı yazın içerisinde belirtilmedi.Bunlar,alışıla gelmiş hareketlerin parçası olan rutin işler,gelenekler,görenekler,alışkanlıklardır.
3-) Durağandan,dinamik kurum anlayışına: Kurumlar genelde istikrar ve devamlılıkla ilintilidir.Kurumlara,zaman içerisinde süre gelen ve değişmesi zor şeyler olarak muamele edilir.Yeni kurumsalcılık yanlıları, bir başka değişle, kurumlara değişime açık süreçler olarak muamele ederler.
4-) Köhnemiş değerlerden eleştiriye açık değerler tutumu: Eski kurumsallaşma,iyi hükümeti oluşturacak normlar ve değerler ile alakalıdır.Yeni kurumsalcılık yanlıları,bunun tersine farklı kurumların farklı değerlerini nasıl vücuda getireceğini bulmayla ilgilenir.Onlar,yönetim yapısının işlemez boyutta olmadığını,bunun yanı sıra politik değerlerle ilişkilendirilmiş olduğunu ve onları ayakta tuttuğunu idda eder.
5-)Bütünsellikten,ayrışan kurumlar anlayışına: Yeni kurumsalcılığı savunanlar,hükümeti bir bütün olarak incelemek yerine,hükümet mekanizmasının parçalarına ve çeşitli yönlerine odaklanmaya meyilliydi.
6-)Başı boşluluktan yerleşmişliğe: Yeni kurumsalcılık yanlıları,politik kurumların zaman ve mekanın dışında meydana gelen bağımsız birimler olmadığını vurgular.Onların, kendi daha geniş sosyo ekonomik coğrafik ve politik kavramlarla ilişkilidir.

Onlar ilişkilendirildikleri toplumun genel değerlerini yansıtır.Ayrım okadar da açık değil ve yeni kurumsalcılık,aslında okadar da yeni değil ilk defa 1984 Marchv Olsen tarafından değinilmiştir.Bu yüzden kurumsallaşma terimi bundan böyle kullanılacak.İlerlemeden önce,ayrıca kurumları tanımlamak gereklidir. Hall (1986),kurumları ,kültür gibi geniş terimlerden ayırmak için standart yönetim kuralları kavramını ortaya attı.Lowndes and Wil-son(2003)kurumları politik davranışı yönlendiren ve sattıran resmi ve resmi olmayan kurallar olarak tanımlar.

Kurumlar istikrar algısı oluşturan kurumlar istikrar algısı oluşturur ama onlar kazaların,değişimlerin ve kasıtlı düzenlemelerin bir sonucu olarak değişebilirler.

Kurumsal üzenleme,yönetimdeki,organizasyon değişiklikleri ya da birimdeki görev değişiklikleri gibi yapısal düzenlemelerin ötesine geçer. Yapısal değişiklikler değerlerdeki değişikliklere ister istemez yol açar çünkü zaman içerisinde katılımcılar kendi teknik yardımcı niteliklerinin ötesinde teşkilatlı yapılar ve süreçlere anlam yüklerler.(Olsen,1977). Mevcut kurumlar ve düzenleyicilerin niyetleri arasında uyum olduğunda düzenleyiciler muhtemelen daha başarılı olur.

Genelde yeni düzenlemeler daha dayanıklıdır çünkü etkilenenler düzenleyici önlemleri süreç ve gelişmeler olarak değil yıkıcı kaynak talep eden acılı ve mevki,güç ve politik sonuçları bakımından tehdit oluşturucu olarak görür.Kurumlar daha geniş bir kurumsal çevre ile ilişkilendirilir ise bu dayanıklılık daha büyük olur.İdeal düzenleyici mevcut kurumların önemini kavrayan kişidir Goodin (1996)bir kurumsal düzenlemenin yeniden oluşturma süreci olarak düşünülmesini tavsiye eder.Kurumlar tablet kuralları üzerine kurulmuş değidir,onlar mevcut kurumların üzerine kurulurlar.Fakat düzenleyiciler bazen, daha büyük değişimler elde etmek için daha sağlam düzenleme süreci göstermeyi amaçlar.

Belli düzenleme yada koşulların,zamanlaması, düzenleme sürecini ayrıca destekler. Örneğin bir yenileme programı süre gelen temel politik kontrol ya da yönetim değişikliği konusunda daha kolay değişim gösterir. Çünkü düzenlemeler çok az sınırlı sayıdaki kurumsallaşma ve uygulamadaki yeni düzenlemeler arasında daha fazla boşluk olduğundan nispi yeni alanlarda daha başarılı olabilir.Bazen kurumlardaki değişiklikler bi fırsata karşı tepki olarak oluşabilirler.

Örneğin teknolojik gelişmeler kuruluşların uyum sağlayabileceği bişeyleri yapma konusunda yeni yollar açabilir.Bu sırayla işveren rolüne ya da kuruluşun sağladığı hizmetlerin değişmesine yol açar.Bazı kurumsal ortamlar bu şekildeki olanakları kullanmada diğerlerine nazaran daha uygundur.Ayrıca kurumlar, başka bi yerde kurumsal anlaşmalarının taklitinin bir sonucu olarak değişir,Şayet sosyanlamalar kazanırsa yeni kurumlara uyum sağlayabilir.Offe (1996) düzenleyiciler, şayet yüksek bir mevki ve iyi bir sicille kurumsal anlaşmaları kopyalarsa ya da düzenlemeleri asli amaçlarını gerçekleştirmek için değilde birer kopya olarak sunarsa ,onların daha başarılı olacaklarını idda eder.

Taklit etme düzenleyicilerin kendi görüşlerini benzetilmesinden şüphelenmesi gibi durumları ve çekişmeleri azaltmaya hizmet eder.Oldukça özenle hazırlanmış kurumsal çevreler ve bu çevrelerle eş güdümlü olmayı başarmış olan kuruluşlar korunması gereken meşruluk ve kaynakları kazanır. DiMaggio and Powell (1983)kurumsal eşgüdümcülük terimini,kuruluşlar arasındaki homejen olma süreci olarak tanımlamayı tavsiye eder.Kurumsal eşgüdümcülük harici meşru yapılarla birleşerek kuruluşların devamlılığını ve başarısını destekler.

Gelecek bölüm yerel hükümetlerdeki gelişmeleri açıklamada bu konuların bazılarını kullanır.

Bu konular:
1.Yeni ve mevcut kurumların uyumluluğu
2.Fırsat pencereleri
3.Eş güdüm süreçleri