“ပီတိ”(အပိုင္း-၂)(သိမ္း)
“ပီတိ”
“ဆရာေလး၊ ဆရာေလး” စာသင္ခန္းျပင္ပမွ ေခၚလိုက္သံေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္ ထြက္ၾကည့္လိုက္သည္။ ညိႈးငယ္ေသာေနေသာ မ်က္ႏွာျဖင့္ ရြာ၏ကာလသားႀကီး ကိုသာေအး ကိုျမင္ေတြ႕လုိက္ရသည္။ “ဆရာေလး စာသင္ခ်ိန္ၿပီးရင္ အဘရြာလူႀကီးက အေရးႀကီးစကား ေျပာစရာရွိလို႕တဲ့ ဆရာေလးကို အမွာခိုင္းလိုက္ပါတယ္ခင္ဗ်”။ “ေအာ္ဟုတ္ကဲ့ ဒီအတန္းခ်ိန္ပီးရင္ က်ေနာ္ေက်ာင္းဆင္းေပးၿပီး လာခဲ့လုိက္ပါမယ္ ကုိသာေအးေရ” “ဟုတ္ကဲ့ ဟုတ္ကဲ့ ဒါဆို က်ေနာ္ ျပန္ပီေနာ္ဆရာေလး”။ ေျပာေျပာဆိုဆို ခ်ာကနဲလွည့္ထြက္သြားေသာ ကိုသာေအးကို ကၽြန္ေတာ္ၿပဳံးကာၾကည့္ေနလိုက္ရေတာ့ သည္။ စိတ္ျမန္လက္ျမန္ရွိေသာ ရြာသားမ်ားပါေပ။
ထို႕ေနာက္ ကၽြန္ေတာ္လည္း ကေလးမ်ားကို ေက်ာင္းဆင္းေပးလိုက္ကာ ရြာလူႀကီးအိမ္သို႕ ထြက္ခြာလာခဲ့လိုက္သည္။ ရြာလူႀကီး၏ အိမ္အ၀င္၀ေရာက္သည္ဆိုလ်င္ စုေ၀းေနေသာ ရြာသားအခ်ိဳ႕ႏွင့္ ရပ္မိရပ္ဖမ်ားကို ျမင္ေတြ႕လုိက္ရေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္တြင္ ထင့္ကနဲျဖစ္သြားရသည္။ ဤရြာတြင္ မည္သည့္အေၾကာင္းမ်ား ရွိေနၿပီနည္း။ ရြာအတြက္ အေရးႀကီးေသာ အေၾကာင္းအရာ တစ္စုံတစ္ခုအား စည္းေ၀းဆုံးျဖတ္ၾကလ်င္ အထက္ပါ ရြာသားမ်ား စုစည္းၾကသည္ကို ကၽြန္ေတာ့္ သိထားေနပါသည္။ ထို႕ေၾကာင့္ပင္ စိတ္ထဲ၌ ထင့္ကနဲျဖစ္သြားရျခင္းျဖစ္သည္။
“ေဟာ ဆရာေလး ေရာက္လာပီ” ရြာသားတစ္ေယာက္၏ အသံႏွင့္အတူ စုေ၀းေရာက္ရွိ ေနသူအားလုံး၏ အၾကည့္သည္ ကၽြန္ေတာ့ထံသို႕ ေရာက္ရွိလာေလေတာ့သည္။ ထိုသူတို႕ အားလုံး၏ အၾကည့္မ်ားသည္ တစ္စုံတစ္ခုအား နားမလည္ႏိုင္ေသာအၾကည့္၊ ထူးဆန္းေသာ အရာတစ္ခုအား ျမင္ေတြ႕ေနရေသာ အၾကည့္မ်ား ျဖစ္ေနၾကေတာ့သည္။
“ဟာ လာလာ ဆရာေလး ဒီဘက္ႀကြပါ” ရြာလူႀကီးမွ ဦးေဆာင္ကာ ေနရာခ်ထားေပးသည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း အလိုက္သင့္ ေနရာ၀င္ထိုင္လိုက္သည္။ “ဘာေတြမ်ား အေရးအေၾကာင္း ထူးေနလို႕လဲ ခင္ဗ်၊ လူေတြစုံလို႕ပါလား”။ ကၽြန္ေတာ္၏ စကားအဆုံး၌ တိတ္ဆိတ္ ျငိမ္သက္သြားေသာ နံေဘးမွ ရပ္မိရပ္ဖမ်ားကို အၾကည့္တစ္ခ်က္ေ၀့၀ဲၾကည့္မိလိုက္သည္။ ခဏအၾကာ ရြာလူႀကီးမွ ေခ်ာင္းတစ္ခ်က္ဟန္႕ကာ စကားစလာသည္။ “ဆရာေလးကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရြာသားေတြက နားမလည္ႏိုင္ျဖစ္ေနၾကတာဆရာေလးရယ္၊ ဆရာေလးဟာ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရြာအတြက္ တာ၀န္က်ဆရာတစ္ေယာက္ မဟုတ္ဖူးတာကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရြာသားအားလုံးက သိၿပီးၾကပါပီဆရာေလးရယ္”။ ရြာလူႀကီး၏ စကားအဆုံး၌ ဆြံ႕အသြား သူက ကၽြန္ေတာ္ျဖစ္ေနျပန္ပါေတာ့သည္။
“ရြာရဲ႕ေက်ာင္းမွာ ျပန္လည္တာ၀န္ထမ္းေဆာင္ဘို႕ အရင္ကနာမက်န္းျဖစ္ေနတဲ့ ဆရာမေလး ျပန္လည္က်န္းမာၿပီး ျပန္ေရာက္လာပါပီ။ သူ႕ေနရာကို တျခားမည္သည့္ ဆရာတစ္ဦးကိုမွ အစားထိုးေပးျခင္းမရွိေသးေၾကာင္း ဆရာမေလးထံမွ စကားေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႕အားလုံး တအံ့တၾသျဖစ္ေနၾကရတာပါဆရာေလးရယ္”။ “ဒါက -- ဒီလို - ဟို --” ကၽြန္ေတာ္၏ ႏႈတ္မွ စကားသံတို႕သည္ အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့ႏွင့္ ဘာေျပာရမည္မသိ ျဖစ္ေနရေတာ့သည္။ ထိုအခိုက္ --
“ဆရာေလးရဲ႕ ေစတနာနဲ႕ ေမတၱာတရားကို ကၽြန္မေလးစားအ့ံၾသမိပါတယ္ရွင္၊ ကၽြန္မက ဒီရြာေက်ာင္းေလးမွာ စသင္ေနတဲ့ ဆရာမပါ၊ အရင္ႏွစ္လက ကၽြန္မရဲ႕ ရုတ္တရက္ မက်န္းမာျဖစ္မႈေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ကိုေခတၱျပန္ပီး ေဆးကုသမႈခံယူေနခဲ့ရပါတယ္၊ ဒီအတြက္ က်မေနရာကို ဆရာတစ္ေယာက္အစားထုိးေပးဘို႕ အထက္ကိုစာတင္ထားေသာ္လည္း အခုကၽြန္မ ျပန္လည္က်န္းမာလာခ်ိန္အထိ အစားထိုးခန္႕ထားေပးရန္ ဆရာ မလုံမေလာက္ ျဖစ္ေနေၾကာင္း သိခဲ့ရပါတယ္” “ကၽြန္မလဲ က်န္းမာေရး ေကာင္းလာတာနဲ႕ ဒီရြာေလးကို အျမန္ျပန္လာခ်ိန္မွာ ရြာေက်ာင္းေလးမွာ ဆရာေလး စာသင္ေနတာကိုေတြ႕ရလို႕ က်မ ပိုပီး အ့ံၾသရပါတယ္ရွင္၊ ကၽြန္မေျပာျပရွင္းျပမႈေၾကာင့္ ရြာလူႀကီးအပါ၀င္ ရပ္မိရပ္ဖမ်ား အားလုံးက ဆရာေလးကို နားမလည္ႏုိင္ျဖစ္ေနၾကတာပါ”။
ဆရာမေလး၏ ရွင္းျပမႈျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္သည္လည္း ဇတ္ရည္လည္လာေသာအခါ ကၽြန္ေတာ္မွထပ္ဆင့္ရွင္းျပမွ ျဖစ္ေတာ့မည္ကို သိလုိက္ရပါတယ္။ “ဟုတ္ကဲ့ ရြာလူႀကီး ႏွင့္တကြ ရပ္မိရပ္ဖမ်ားကို ပထမဆုံး ကၽြန္ေတာ္ေျပာလိုတာကေတာ့ ၊ ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေဒသႏၱရဗဟုသုတရွာေဖြေနေလ့လာေနတဲ့ သာမာန္ခရီးသြား တစ္ေယာက္ျဖစ္ပါတယ္။” အဲဒီေနာက္ေတာ့ ဒီရြာေလးကို ကၽြန္ေတာ္ေရာက္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို အစားထိုးေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းဆရာတစ္ေယာက္လို႕ အထင္မွတ္မွားေနၾကရာကေန တစ္ဆင့္ ဒီရြာေလးက ကေလးသူငယ္မ်ားကို ကိုယ္ခ်င္းစာနာမိၿပီး သူတို႕ေလးေတြကို စာသင္ေပးဖို႕ ကၽြန္ေတာ္ဆုံးျဖတ္ခဲ့ပါတယ္” “ဒီလိုလုပ္တာဟာ ကၽြန္ေတာ္ဟာ တစ္စုံတစ္ခုကို ရလိုမႈနဲ႕ ဆုံးျဖတ္လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာမဟုတ္ပဲ ဒီရြာကေလးရဲ႕ အမွန္တစ္ကယ္ လိုအပ္ေနတဲ့ေနရာေလးမွာ ကၽြန္ေတာ္တတ္အားသေရြ႕ အားျဖည့္ေပး လိုက္မယ္ဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႕အတူဆုံးျဖတ္လုပ္ေဆာင္ခဲ့တာပါ။ ကၽြန္ေတာ္ဟာ အစားထုိး ေရာက္လာတဲ့ ေက်ာင္းဆရာမဟုတ္ပါဘူးလို႕ အမွန္အတိုင္း ေျပာမထြက္ရက္ခဲ့ပါဘူးဗ်ာ”။
ကၽြန္ေတာ္၏ စကားအဆုံး၌ ရြာလူႀကီးႏွင့္ ရြာ၏ ရပ္မိရပ္ဖမ်ားမွာ ေခါင္းတစ္ျငိမ့္ျငိမ့္ႏွင့္ ျဖစ္ေနၾကသည္။ ဆရာမေလးမွ စကားဆက္လာသည္ “ဆရာေလးကို ဘယ္လို ေက်းဇူးတင္စကားေျပာရမွန္းကို မသိေတာ့ပါဘူးရွင္၊ ဆရာ့လိုလူမ်ိဳးကို ကၽြန္မ တစ္သက္မွာ ဒီတစ္ႀကိမ္ပဲ ေတြ႕ဖူးျမင္ဖူးတာပါပဲရွင္”။ ရြာလူႀကီးမွလည္း “ဘာပဲေျပာေျပာ ဆရာေလးကို ကၽြန္ေတာ္တို႕ တစ္ရြာလုံးက တစ္ကယ့္ေက်ာင္းဆရာေလးအျဖစ္ အသိအမွတ္ျပဳပီး ၾကည္ညိုေလးစားလ်က္ပါဗ်ာ။ ကၽြန္ေတာ္တို႕ ရြာေလးအတြက္ ဆရာေလးရဲ႕ ေမတၱာ၊ ဆရာေလးရဲ႕ေစတနာေတြဟာ ဆပ္လုိ႕မကုန္ႏိုင္ေအာင္ ေက်းဇူးတရား ႀကီးမားလွပါတယ္ဗ်ာ”။
ထိုမွ ေနာက္ရက္သတၱတစ္ပတ္အၾကာတြင္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ထုိရြာေလးမွေန၍ မိမိေနရပ္သို႕ ျပန္လည္ေရာက္ရွိလာခဲ့ပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္၏ စိတ္ႏွလုံးတြင္ကား တစ္ခဏတာ အခိုက္အတန္႕ေလးတစ္ခုပင္ ျဖစ္ေနလင့္ကစား ဆင္းရဲခ်ို႕တဲ့ရွာေသာ ရြာကေလးတစ္ရြာတြင္ ယာယီေက်ာင္းဆရာလုပ္ကာ ရြာ၏အက်ိဳး၊ တိုင္းျပည္၏ အမွန္တကယ္လိုအပ္ေနေသာ ဟာကြက္ေလးကို ျဖည္ဆည္းေပးလုိက္ရသည့္အက်ိဳး ထိုသို႕ ေဆာင္ရြက္ေပးလိုက္ရျခင္းအတြက္ ျဖစ္ေပၚ၊ ေပၚေပါက္လာေသာ “ပီတိ”တစ္ခု သည္ ယေန႕ထက္တိုင္ ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ျခင္းမရွိပဲ ျပန္လည္စဥ္းစားမိေလတိုင္း တစ္စိမ့္စိမ့္ ၾကည္ႏူးေနမိေတာ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္ဟာ ေက်ာင္းဆရာအစစ္မဟုတ္ေလပဲ တကယ့္ေက်ာင္းဆရာအစစ္အလား ရပ္ရြာေလးရွိ ကေလးငယ္ေလးတို႕အား ကုိယ္ေရာစိတ္ေရာႏွစ္ကာ စာေပသင္ၾကား ေပးျခင္းမ်ား ျပဳခဲ့သည္။ ထိုသို႕ ျပဳခဲ့ျခင္းတြင္ ဥပေဒအရ မွားသည္မွန္သည္ကို ကၽြန္ေတာ္ ဂရုမျပဳခဲ့ ကေလးငယ္တို႕ စာေပတတ္ေျမာက္ေစျခင္ေသာ စိတ္ေစတနာျဖင့္သာ လုပ္ေဆာင္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္ေပသည္။ ထို႕အတြက္ ကၽြန္ေတာ္သည္ ေက်ာင္းဆရာအစစ္ မဟုတ္ သည္ကို သိရွိသြားသည့္တိုင္ ကၽြန္ေတာ့အေပၚ တကယ့္ဆရာအစစ္တစ္ေယာက္အလား ေလးေလးစားစား ဆက္ဆံၾကေသာ ရြာသူရြာသားမ်ား၏ ေမတၱာစိတ္ဓါတ္ကိုလည္း ခ်ီးက်ဴးမိသည္။ ထို႕အတူ တာ၀န္က်ဆရာမေလးမွလည္း သူမ၏ အလုပ္တာ၀န္၀တၱရားကို ၀င္ေရာက္စြက္ဖက္ေသာ ကၽြန္ေတာ့္အား အေရးယူတိုင္ၾကားျခင္းမရွိသည့္အျပင္ ထိုသို႕ ကူညီေဆာင္ရြက္ျခင္းအတြက္ ေလးစားဂုဏ္ယူေနေၾကာင္း ပြင့္လင္းစြာပင္ေျပာလာခဲ့သည္။
ကၽြန္ေတာ္၏ အိမ္အျပန္ ခရီးအတြင္ ကၽြန္ေတာ္စာသင္ၾကားေပးေနေသာ ေက်ာင္းသား၊ ေက်ာင္းသူေလးမ်ားမွ ၀န္းရံလာၾကကာ “ဆရာေလးက ဘယ္ေတာ့ျပန္လာမွာလဲဟင္ ဆရာေလး ျပန္အလာကို ကၽြန္မတို႕ ေမွ်ာ္ေနမယ္ေနာ္”။ မ်က္ရည္ေလးမ်ား စို႕ကာ၀ဲကာျဖင့္ ကၽြန္ေတာ့လက္ကိုဆြဲကာ ကေလးငယ္မ်ားမွ ေမးလာၾကသည္။ ကၽြန္ေတာ့ရင္၀ယ္ ဆို႕နင့္ေၾကကြဲေနေသာ္လည္း ကေလးတို႕အား အားေပးႏွစ္သိမ့္ ေပးလိုက္မိသည္မွာ “ဆရာက ၿမိဳ႕ကို ခဏေလးျပန္တာပါကြယ္ ကေလးတို႕ဆီကို ဆရာျပန္လာမယ္ေနာ္ ဟုတ္ပီလား ကေလးတို႕”။ ကၽြန္ေတာ္၏ စကားအဆုံး၀ယ္ ရြာလူႀကီးႏွင့္ ရြာသားမ်ားမွာ ၾကည္ႏူးေနေသာ၊ ၀မ္းနည္းေနေသာ၊ တစ္စုံတစ္ခုအား ေမ်ာ္လင့္ေနၾကေသာ မ်က္၀န္းအစုံမ်ားကို ကၽြန္ေတာ္ေတြ႕ျမင္လုိက္ရေလေတာ့သည္။
“မဂၤလာပါ ဆရာႀကီး” ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးမ်ား၏ ႏႈတ္ခြန္းဆက္သံေလးမ်ားသည္ ကၽြန္ေတာ္၏ ႏွလုံးအိမ္၀ယ္ အစဥ္အၿမဲပ်ံ႕လြင့္လ်က္။ ကၽြန္ေတာ့ရင္တြင္ အတိုင္းမသိေသာ “ပီတိ”အဟုန္သည္ တရွိန္ထိုး ထြင္းေဖာက္မည္ျမည္ဟည္းေနေတာ့သည္။
“ပီတိ”ကိုစားလ်က္ အားရွိေနခဲ့ၾကေသာ ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား အားလုံးအား ဤဇာတ္လမ္း ေလးျဖင့္ ဦးညႊတ္ဂုဏ္ျပဳ အပ္ပါသည္။
----- ဆက္လက္ႀကိဳးစားပါအုန္းမည္ -----
Writer >>>@nyinyiwin(Steemit) MSC-006
Writing End Time >>>08:20 AM (20.7.2018)
#Myanmar #Writing #Literature #Life #Blog
ဘဘ😍😍
ဗ်ဗ် ။ အလည္လာပီး ႏႈတ္ဆက္သြားတယ္ေပါ့ ။ လာလည္တာ ေက်းဇူးပါဗ်ာ။
တပည့္မရွားပီတိကိုစားအားရွိ
ဟုတ္ပါတယ္ဗ်ာ သင္ဆရာ၊ ျမင္ဆရာ၊ ၾကားဆရာမ်ားကို အစဥ္ေလးစားလ်က္ပါ။
Once a teacher, always a teacher.
ဟုတ္တယ္ဗ် အဲဒီေခါင္းစဥ္နဲ႕ ေဆာင္းပါးတစ္ပုဒ္ဖတ္ဖူးတယ္ ။ အဂၤလိပ္လိုေရးထားေတာ့ အကုန္နားမလည္ေပမယ့္ ဆရာမ်ားကို အထူးျပဳ ခ်ီးက်ူးေရးသားထားတာေတြ႕ရတယ္။ အားေပးမႈကို ေက်းဇူးဗ်ာ့့႕။
ေစတနာ ဆရာဆိုတာ အင္မတန္ မြန္ျမတ္ပါတယ္ဗ်ာ
ဟုတ္ကဲ့ဗ်ာ လာေရာက္အားေပးမႈကို ေက်းဇူးပါဗ်။
ေတာရြာကေက်ာင္းေတြမွာဆရာအင္အားခ်ိဳ႕တဲ့မႈကေတာ့ယေန႔
တိုင္ရွိေနဆဲပါရွင္
ဟုတ္တယ္ဗ်ာေခတ္ကာလအဆက္ဆက္ ဒီလိုအပ္ခ်က္ႀကီးက ခုခ်ိန္ထိ မျပည့္စုံႏိုင္ေသးဘူးးဗ်ာ့။
Congratulations! This post has been upvoted from the communal account, @minnowsupport, by nyinyiwin from the Minnow Support Project. It's a witness project run by aggroed, ausbitbank, teamsteem, theprophet0, someguy123, neoxian, followbtcnews, and netuoso. The goal is to help Steemit grow by supporting Minnows. Please find us at the Peace, Abundance, and Liberty Network (PALnet) Discord Channel. It's a completely public and open space to all members of the Steemit community who voluntarily choose to be there.
If you would like to delegate to the Minnow Support Project you can do so by clicking on the following links: 50SP, 100SP, 250SP, 500SP, 1000SP, 5000SP.
Be sure to leave at least 50SP undelegated on your account.
ခဏတာ ေက်ာင္းဆရာလုပ္ခဲ႔တဲ႔ ပီတိအဟုန္ေတာင္ ဒီေလာက္ဆုိရင္ တစ္ကယ့္ေက်ာင္းဆရာဘဝမ်ားျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ေနေသာသူမ်ား၏ ပီတိကုိလည္းခန္႔မွန္းမိပါတယ္။ရြာေလးအတြက္ လုိအပ္ေနေသာေနရာေလးကုိ ျဖည့္ဆည္းေပးခဲ႔တဲ႔ ေက်ာင္းဆရာေလးကုိ သူတုိ႔ ေမ႔နုိင္ျကမွာမဟုတ္ပါဘူးအစ္ကုိ။ေကာင္းေသာ post ေလးပါ။
ဟုတ္တယ္ ကိုသန္႕ဇင္ေရ တကယ့္ေမတၱာေစတနာေတြ အျပည့္အ၀ေပးၿပီး ကေလးေတြအေပၚ စာေပသင္ၾကားေပးေနတဲ့ ဆရာမ်ားမွာ ဒီလို ပီတိမ်ိဳးကို ထူးကဲစြာေတြ႕ရပါတယ္ဗ်။
ခေလးေတြရင္ထဲမေျပာပါနဲ႕ ညီမတို႕စာဖတ္သူေတြရဲ႕ စိတ္ထဲေတာင္ ဟာတာႀကီးျဖစ္က်န္ခဲ့ေအာင္ကို ဇတ္လမ္းေလးက ဆြဲေခၚသြားႏိူင္ပါတယ္။
ဟုတ္ကဲ့ဗ်ာ ခုလို နက္နက္ရိႈင္းရိႈင္း ဖတ္ရႈအားေပးမႈအတြက္ ေက်းဇူးတင္လ်က္ပါဗ်ာ။
Congratulations @nyinyiwin! You have completed the following achievement on Steemit and have been rewarded with new badge(s) :
Click on the badge to view your Board of Honor.
If you no longer want to receive notifications, reply to this comment with the word
STOPDo not miss the last post from @steemitboard:
SteemitBoard World Cup Contest - The results, the winners and the prizes
singaporeမွာဆိုဆရာေတြရဲ႕လစာေတာ္ေတာ္ျမင့္တယ္ဗ်
ဟုတ္တာေပါ့ဗ်ာ ျမန္မာျပည္က ေက်ာင္းဆရာေတြ လစာကေတာ့ အခုေခတ္ေတာ့မသိဘူး အရင္ေခတ္ကဆို မိသားစုစား၀တ္ေနေရးအတြက္ မေလာက္မငွပါ ။