Poem

ဒုကၡက​ေတာ့ မ်ားခ်င္​သ​ေလာက္​မ်ားလိမ္​့မယ္​။ဒါ​ေပမယ္​့ ​ေသာက​ေတြနဲ႔ မကုန္​ဆံုးလို​ေတာ့ဘူး။ဒါဟာ ဘဝပဲ​ေလလို႔ လက္​ခံလိုက္​တဲ့အခ်ိန္​ကစၿပီး ကိုယ္​က အသက္​႐ွင္​​ေန​ေသးတယ္​ဆိုတာကို မ​ေမ့တတ္​တဲ့ အသိဉာဏ္​​က ျဖတ္​ခနဲ ျဖတ္​ခနဲ လင္​းလက္​တတ္​လာတယ္​။

ကိုယ္​့ကို ဖံုးလႊမ္​းမယ္​့အ​ေမွာင္​​ေတြထဲမွာ အလင္​းတိုတစ္​စ​ေလာက္​ကိုမ်ား ​ေဆာင္​ထားခဲ့မိ​ေသးတယ္​ဆိုရင္​ ကြၽန္​မလည္​း လူျဖစ္​ရက်ိဳးနပ္​တယ္​ဆိုတဲ့ ​ေျဖ​သိမ္​့ရာ​ေလး တစ္​တို႔တစ္​ဆိတ္​နဲ႔ စကားႀကီးစကားက်ယ္​ အိမ္​မက္​​ေတြကိုဆက္​မက္​မယ္​..။

သကာတစ္​ဖက္​ ​ေဆးတစ္​ခြက္​နဲ႔ လက္​ယက္​ကူးတတ္​တဲ့ ခ်ိန္​ခြင္​ရဲ႕ အလယ္​တည္​့တည္​့မွာ ကြၽန္​မရဲ႕ကံၾကမၼာကို အလံုးလိုက္​တင္​ထားခံရတယ္​..

​သုကၡ​ေတြကို ျမတ္​ႏိုးဖို႔ ဒုကၡ​ေတြရဲ႕ ကႀကိဳးဆင္​မႈမွာ တစ္​ခါတစ္​ခါ​ေတာ့ မွင္​တက္​အံ့ျသ စိတ္​​ေတြလည္​း ​ေမာရပါရဲ႕။