තුති මල්

මං ඉපදුනාට පස්සෙ පළවෙනි වතාවට හොස්පිටල් එකක නැවතුනේ පහුගිය ජූලි දහ නව වෙනිද. මං ඉපදුණු හොස්පිටල් එකේම තමයි. ඒ නාවලපිටිය මූලික රෝහල. හොස්පිටල් එකක නවතිනව කියන්නෙ සුන්දර අත්දැකීමක් නොවුනත් මේක මං නොලිව්වොත් මගෙ හිතට හරි නෑ.

ඩොක්ටර්ස්ගෙ වර්ජන, හෙද වර්ජන නිසා රෝහල්වලට ඇවිත් දුක් විඳින අසරණ මිනිස්සු ගැන නිව්ස් වලට දානව දැක්කම වර්ජන ගැන තරහ ගියත් ඒ ඉල්ලීම් අසාධාරණයි වගේ පෙනුණත් ඇත්තටම රෝගියෙක් සුවපත් කරල ගෙදර යවන්න එයාල ගන්න මහන්සිය කැපවීම අත්විඳින්න ලැබුණම හිත හෙල්ලිලා යනව. අපි මොනවද කරන්නෙ කියල.

රජයේ ආයතන වල කාර්‍යක්ෂමතාවය ගැන ලොකු පැහැදීමක් නැති උනත් නාවලපිටිය මූලික රෝහලේ 17 වෝර්ඩ් එක ගැන නම් ලොකු ගෞරවයක් ආව. හැමතැනම මෙහෙම ඇති.

ඇඩ්මිට් උන මොහොතේ ඉදන් මං බලන් හිටියෙ හැම රෝගියෙක් ගැනම වෙන වෙනම හොඳ අවබෝධයෙන් අවධානෙන් වෙලාවට ලේ චෙක් කරන්න, ස්කෑන් කරන්න, එක එක පරීක්ෂණ කරන්න, බෙහෙත් දෙන්න එයාල මහන්සි වෙන හැටි.

රෑ නවයට දහයට විතර නර්ස් කෙනෙක් ඇවිත් "දැන් ළමයි හැමෝම දොයියගන්න හෙට උදෙන්ම ඇහැරෙන්න තියෙනවා..." කියද්දි මං ඉන්නෙ හොස්පිටල් එකේද ගෙදරද කියලත් මොහොතකට හිතුණ. මට වැඩිය නින්ද ගියෙ නෑ. සැරින් සැරේ ඔළුව උස්සල බලද්දී එයාල ඇහැරලම හිටිය.

බෙහෙත් හේත් වලින් ලෙඩ සනීප වෙන එක කොහොම උනත් ඒ හිනාවටයි සුහද කතාවටයි පුලුවන් තුවාල උන හිතක් සුවපත් කරන්න. වෝර්ඩ් එකේ හිටපු ඩොක්ටර්ස්ල ගැන විතරක් නෙවෙයි මුලු කාර්‍ය මණ්ඩලයම ගැන මං මේ කියන්නෙ.

මං ආපහු ඉක්මනට ගෙදර ආව. මාව බලපු
විශේෂඥ වෛද්‍ය කනිෂ්ක සමරනායක සහ නිමේශා වෛද්‍යතුමිය ඇතුළු නමක් ගමක් කියන්න දන්නෙ නැති වෙද හෙද දෙවිවරුන්ට මං මතක් වෙන ගානෙ පිං දෙනව.

Source