‌මාතෘකාව දැක්ක ගමන් මගේ ඇගේ හිරිගඩු පිපුණා. ඒ කලින් සිදුවීමක් මතක් වෙලා. රසී කියල තියෙන්නෙත් ඒක ගැන. ඒ ගෑණු ළමයත් මාත් එකක් එක පන්තියෙ හිටිය අවුරුදු 3ක්. හරිම දුකයි හදිස්සියෙ වෙච්ච දේට. ඒත් ඒක එයාගෙ පළවෙනි උත්සහය නෙවෙයි. ගෙදර අය ළගම යාලුවො දැනගෙන ඉදලත් පොඩි පමාවෙන් එයා යන්න ගිහින් තිබුනා. දුකෙන් මූඩ් ගහගෙන හිටිය කෙනෙකුත් නෙවෙයි. පිටින් බලන කවුරුත් දනනෙ නෑ එච්චර දුක් විදලා කියල. හිනා වෙලා විහිලු කර කර හිටියේ. depression තියෙන කෙනෙක්ගෙ මූලික ලක්ෂණයක්.

යන්න ටික කාලෙකට කලින් fb එකේ දාලා තිබ්බා මගෙ මළ ගෙදරට මොනවද ඕන කියලත්. ළමයි ඉතින් ඕන දේවලුත් ඉල්ලලා. කවුද හිතන්නෙ ඇත්තටම දාලා කියල. මගේ පෝස්ට් එකකටත් විහිලුවක් කරල තිබ්බ මැරෙන්න පැය ගාණකට කලිනුත්. 😷
කොරෝනා නිසා මරණෙවත් බලන්න බැරි වුණා අපිට කොහොම හරි. 😶
ළග ඉන්න අය ගැන මීට වඩා හිතන්න ඕන කියල තේරුණේ එදා. අවාසනාවට අපි බිසී වෙද්දි වෙනන ඕන දේවල් වෙලා ඉවරයි.