Als eerste mijn oprechte deelneming. Ik ben het niet eens dat 8 jaar in bed pijn lijden is "life is just like that". Als je zo lang ziek bent dan komt het overlijden ook niet onverwacht. Ik hoop dat zij rustig is ingeslapen. Het lijkt mij trouwens vreselijk om omringd door mensen te moeten lijden en sterven. Heb je het zelf zwaar en moet je ook nog het gejammer van anderen aanhoren. Het is fijn dat de familie steun heeft. Brengen jullie ook zoiets als een maaltijd voor de nabetstaanden zodat zij tijdens de rouwperiode geen zorgen over eten hebben?