Jak okryć jednoręką nagą kobietę? - Pierre Gustave Toutant Beauregard (cz. IV) - Generałowie Wojny Secesyjnej vol. 74

in polish •  last year  (edited)
Wybrzeże Konfederacji można porównać śmiało do jednorękiej, nagiej kobiety próbującej zakryć swoje intymne miejsca - obrona tak rozległych terytoriów przy dysponowaniu szczupłymi środkami była niemożliwa. A miejsc, gdzie panująca na morzu Unia mogła uderzać było aż nadto - dość wymienić Nowy Orlean w Luizjanie (padł w połowie 1862 roku), Galveston w Teksasie (padł, lecz został odbity w 1863 roku), Norfolk w Wirginii czy uważany za kolebkę Konfederacji Charleston w Karolinie Południowej. "Old Bory" otrzymał zadanie obrony wybrzeża w Karolinie Południowej, Georgii i na Florydzie - setki kilometrów wybrzeża z kluczową pozycją prestiżową i strategiczną Charlestonu znajdującego się w pierwszym z wymienionych stanów.

Charleston strzegło od strony morza kilka fortów - miejsce wybuchu wojny - Fort Sumter był najnowocześniejszym z nich, ale obok niego bastionu secesjonistów strzegł Fort Wagner, zaś sama zatoka nad którą było położone miasto dawała znaczącą przewagę obrońcom. Przedwojenne przekonanie, że jedno działo na lądzie jest warte tyle, co cztery na wodzie zostało rychło zdezawuowane przez praktykę - Unijna flota, tak na morzu jak i na rzekach korzystała z faktu, iż opancerzone jednostki pływające stawały naprzeciw niegwintowanym działom, które nie mogły im wyrządzić większej krzywdy. Beauregard jednak nie tracił swojego przyrodzonego animuszu energicznie zajmując się fortyfikowaniem Charlestonu i pobliskich fortów - przygotowania do odparcia ataku z morza były tak skrupulatne, że przy każdym dziale sporządzono tablicę z kątami nachylenia lufy i odległością osiąganą przez pociski, a boje rozstawione na wodzie ułatwiały celowanie. Nie było to wszystko. Używano min morskich odpalanych zdalnie z brzegu (zwanych torpedami), jak również eksperymentowano z łodziami podwodnymi oraz łodziami torpedowymi (ładunek wybuchowy mocowany na długim kiju miał wybuchać w styczności z jednostką wroga, akurat ten pomysł był chybiony).

1280px-CharlestonHarbor_defenses.jpg

↑ Plan fortyfikacji Charlestonu (źródło: Wikipedia)

Te pieczołowite przygotowania miała 7 kwietnia 1863 roku przetestować flota pancerników admirała Samuela Du Ponta zamierzająca wysadzić desant na brzegu. Ogień Konfederackich dział był niebywale celny, aczkolwiek zdołał posłać na dno jeden tylko unijny statek. Ogromnym rozczarowaniem okazała się jedna z "torped", na której idealnie ustawił się flagowy okręt Du Ponta USS New Ironsides lecz zawiódł mechanizm wyzwalający eksplozję, która niechybnie posłałaby jednostkę w powietrze, a później na dno. Inna, łączona operacja morsko-desantowa miała miejsce we wrześniu tego samego roku - piechota gen.bryg. Quincy Gilmore'a miała zająć Fort Wagner, zaś flota Unii adm. Johna Dahlgrena miała zrównać z linią wody fort Sumter. Druga część planu nie powiodła się - znowu nie doceniono solidności jednej z najnowocześniejszych twierdz na amerykańskiej linii brzegowej, toteż desant sił piechoty Gilmore'a okazał się daremny. Również dość apatyczna próba desantu w okolicach Jacksonville na Florydzie na początku 1864 roku nie przyniosła Niebieskim spodziewanych rezultatów i została odparta przy dużym udziale milicji stanowej.

Currier_&_Ives_-_The_great_fight_at_Charleston_S.C._April,_7th_1863.jpg

↑ Przedstawienie graficzne bitwy w zatoce Charlestonu 7 kwietnia 1863 roku (źródło: Wikipedia)

Beauregard miał dużo czasu na swoim stanowisku, które widziało znacznie mniej akcji i wyzwań w porównaniu do dowodzenia armią w polu, miał zatem czas by walczyć swoją drugą (a może i pierwszą) ulubioną bronią - piórem. Nie ustawał w projektowaniu strategii wojennej Konfederacji, w myśl której armia gen. Roberta E. Lee w Wirginii miałaby zostać uszczuplona na rzecz komend na Zachodzie, głównie w Tennessee (można w tym upatrywać pewnej delikatnej zawiści, bowiem Lee okazał się spadkobiercą oddziałów podległych w pierwszym etapie wojny "Małemu Napoleonowi") - tam miało nastąpić zniszczenie Armii Tennessee Unii, co z kolei uwolniłoby od presji Vicksburg w Missisipi, znajdujący się w zasięgu działań upartego gen. Ulyssesa Granta - podążający na pomoc Tennessee Grant także miałby podzielić los Armii Tennessee gen. Williama Rosecransa. Później już tylko marsz wgłąb Ohio, przekabacenie zachodnich stanów na stronę CSA i odbicie Nowego Orleanu przez budowaną w Anglii flotę i wojna dobiegłaby końca. Ten fantastyczny projekt miał zostać przekazany administracji Davisa przez sojuszników politycznych Beauregarda, lecz nie odnotowano żadnego śladu, by miało to miejsce.

Służba w Charlestonie oprócz okazjonalnych fajerwerków w postaci prób zdobycia miasta i ćwiczenia umiejętności epistolarnych oraz pisarskich "Old Bory'ego" nie dawała wielu okazji do wojskowej aktywności. Beauregard poprosił o urlop zdrowotny wobec pogłębiających się problemów z gardłem, ale ku swojemu zaskoczeniu zamiast zgody na leczenie otrzymał komendę Departamentu Karoliny Północnej i Przylądka Strachu, w skład którego wchodził także fragment Wirginii położony na południe od rzeki James. 18 kwietnia 1864 roku, nieco przewrotnie przemianował departament na Karoliny Północnej i Południowej Wirginii (armia, którą dowodził Lee nosiła miano Armii Północnej Wirginii). Nie minęło wiele czasu, a na początku maja 1864 roku w delcie rzeki James pojawiła się Unijna flota, która wysadziła desant pod dowództwem gen. Benjamina Butlera - miał on na celu przecięcie linii zaopatrzeniowych Lee - ciężko było do tego zadania wyznaczyć gorszego dowódcę. Butler był pozbawionym wojskowego doświadczenia prawnikiem, generałem politycznym z nadania Republikanów, a cechowała go nadmierna ostrożność w prowadzeniu działań, co w wypadku konieczności wyprowadzenia błyskawicznego ciosu w miękkie podbrzusze Wirginii okazało się niezwykle ważne. Czterodniowe zmagania pozycyjne pod Proctor's Creek, gdzie 30,000 Niebieskich niezbyt energiczne próbowało sforsować obronę ok. 16,000 Szarych doprowadziły do impasu i powstrzymania zakleszczonej przed Konfederackimi umocnieniami armii Butlera. Równoległa kampania Granta (teraz głównodowodzącego siłami Unii) na północ od Richmond wystawiała raz po raz na próbę morale północnych żołnierzy mających przełamać umocnienia armii Lee, a gdy to nie przyniosło skutku po ponad 50 dniach rozmaitych prób, Grant zaskoczył Lee śmiałym manewrem. Ale nie zaskoczył Beauragarda, który znowu przeżył moment chwały, tak jak niespełna trzy lata wcześniej na równinie Manassass...

800px-Bermuda_Hundred_earthworks.jpg

↑ Fortyfikacje polowe Unii podczas kampanii Butlera w biegu rzeki James (źródło: Wikipedia)

CDN...

Bibliografia:
https://en.wikipedia.org/wiki/P._G._T._Beauregard
Shelby Foote, Civil War: A Narrative, From Fredericksburg to Meridian

Authors get paid when people like you upvote their post.
If you enjoyed what you read here, create your account today and start earning FREE STEEM!