Good story
ခ်ဥ္ဖတ္
(================)
(မဖတ္ခင္ ၾကိဳ ေျပာပါရေစ ခင္မ်ာ
ဒီ ဝတၳဳေလး(story)ေလး အရမ္းေကာင္းလုိ႔ ျပန(္Share) ျပီး ေရးတင္တာပါ။သင္ဟာ စာဖတ္ပ်င္းတဲ႔ သူ တစ္ေယာက္ ဆုိရင္ေတာင္ အခ်ိန္ခဏေလာက္ေပးျပီးဖတ္ေစခ်င္တဲ႔ ဆႏၵ (Wisdon)ကြ်နုိပ္မွာ ကိန္းဝပ္ေနပါတယ္ ။ ဖတ္ျပီးရင္ သင့္ရင္ထဲ တစ္ခုခု က်န္ခဲ႔မွာပါ။)
"ေျပးးးးထားးကြ"
"ေျပးထား"
"ေျပးးေျပးးးး ေျပးးကြ"
"ျမန္ျမန္ေလးေလ ကြာ"
"ေျပးးးေဟ႔ ေျပးးး"
"ေျပးကြ"
ေရႊခ်ဴိင္းးရြာေလးရ့ဲ အေျခခံပညာ အလယ္တန္းေက်ာင္းေရွ႕ မွ အသံမ်ားးဆူညံစြာ ထြက္ေပၚလာသည္။
ေက်ာင္းသားေလးေတြ ေျပးေနၾကတဲ႔ အေျပးျပိဳင္ပဲြေလးတစ္ခု။ ေက်ာင္းအုပ္' ဆရာ' ဆရာမေတြ' အတန္းေဖာ္ ညီးအစ္ကုိ ေမာင္နွမေတြရဲ႕ အားေပးမႈ႕နံ႔အတူ ေက်ာင္းသားေလးေတြ ေျပးေနၾကတယ္။
ပန္းတုိင္ ဝင္ခါနီးပါျပီ………
ထိပ္ဆုံးမွ ေျပးေနေသာေက်ာင္းသား နွစ္ေယာက္ထဲမွ တစ္ေယာက္က အတန္းထဲမွာ နာမည္ၾကီး စာအေတာ္ဆုံး ဆရာ ဆရာမေတြ အခ်စ္ေတာ္ ေမာင္ထက္ျမတ္(နာမည္နဲ႔ လုိက္ေအာင္ ေတာ္ေသာေက်ာင္းသားေလး)။
သူ႕ေဘးမွာ ကပ္ေျပးေနတာကေတာ့ တစ္ေက်ာင္းလုံးရဲ႕ ခ်ဥ္ဖတ္ေလး ရွင္းေအာင္ထက္ေျပာျပရရင္ စာလဲ မေတာ္ဘူးးး ဆရာ ဆရာမေတြ အျမင္ကပ္ဆုံး (မ်က္စ္ိ ဆံပင္ေမႊးစူး) ေက်ာင္းသား ေမာင္ခ်ဥ္ဖတ္။
"ခ်ဥ္ဖတ္" လားး သူက ခုိင္းရင္ လုပ္ခ်င္မွ ထလုပ္တက္လုိ႔ေလ။ ဒါေပမဲ႔ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ အရမ္းခ်စ္ၾကတယ္။ သူ႕နာမည္ အရင္းက ေမာင္ၾကည္လင္။
လူနဲ႔ နာမည္နဲ႔ သိပ္မလုိက္ဖတ္ လူပုံစံက
အသားက ခပ္ညိဳညိဳ…… မ်က္နာေလးေထာင့္နဲ႔။
သူ႕ရဲ႕ထူးျခားတဲ႔ အမူရာကေတာ့ အျမဲျပံဳးေနတက္သူ။
သုိ႕ေသာ္…ျပသနာေကာင္ေလး ျဂိဳလ္ေကာင္ေလး
နာမည္ အရင္းေတာင္ ေပ်ာက္ေနျပီ…… ခ်ဥ္ဖတ္ "တဲ႔။
လူအုံ ပရိက္သက္ၾကီးထဲမွာ အသံထြက္က်ယ္ေလွာင္ဆုံးးက……………
"ထက္ျမတ္ကြ ………ေျပးးးးေျပးးး… မင္းနုိင္ရမယ္"
ေက်ာင္းသားေလး တစ္သုိက္ကေတာ့………
"ခ်ဥ္ဖတ္ ေျပးထားးေျပးး…ဒီေကာင့္ကုိ အနုိင္ယူလုိက္စမ္း ခ်ဥ္ဖတ္ရ………"
ထုိစဥ္…
မထင္မွတ္ထားတဲ႔ အျဖစ္ပ်က္တစ္ခု………
ေမာင္ထက္ျမတ္္ ေျခေခါက္လဲျပီးး တလိမ့္ေကာက္ေကြး ပစ္က်သြားးကာ ကြ်မ္းေတြပင္ ေလးငါး ပတ္ေလာက္ လိမ့္ထုိးသြားးတယ္ ထင္ရတယ္။
ျပိဳင္ဘက္မရွိ တစ္ဦးတည္းေသာ ပန္းတုိင္ဝင္ဖုိ႔ အခြင္လမ္း ခ်ဥ္ဖတ္ရလုိက္ေလျပီ။ ၾကိမ္းေသ ခ်ဥ္ဖတ္ ေအာင္နုိင္ျပီ ။
အားေပးေနတဲ႔ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြနဲ႔ ဆရာ ဆရာမမ်ားဆီမွ ထြက္က်လာေသာ အသံ………
"ဟာ" "ဟင္"
"ကြ်တ္"
"ဟာ" ""ဟင္"
ဆုိေသာ အသံၾကီးကုိ လြန္စြာ က်ယ္ေလွာင္စြာ ထြက္ေပၚလာခဲ႔တယ္။
အမ်ားစုက ေမာင္ထက္ျမတ္ကုိသာ အနုိင္ရေစခ်င္စိတ္ ၾကီးစုိးေနခ်ိန္ မထင္မွတ္ပဲ အရႈံးနဲ႔ ေတြ႕ရမည္ကုိ လြန္စြာပင္ နွေျမွာတမ္းသ၍ ထြက္က်လာေသာအသံ။
"ဟင္"
"ဟင္"ဆုိေသာအသံက ပိုက်ယ္ေလာင္ ထြက္ေပၚလာခဲ႔တယ္ ။
ဘယ္သူမွ မထင္မွတ္ထားတဲ႔ အျပဳမႈကုိ ျမင္ကြင္းတစ္ခုကုိ သူတုိ႔ ေတြ႕လုိက္ရ၍ ျဖစ္တယ္။
ပစ္လဲက်သြားေသာ ေမာင္ထက္ျမတ္ကုိ ခ်ဥ္ဖတ္ကဆဲြေပြ႕လုိက္လုိ႔ပါပဲ။
အားလုံးစိတ္အထင္မွာေတာ့ ခ်ဥ္ဖတ္တစ္ေယာက္ ေပ်ာ္ေပ်ာ္ၾကီးး ပန္းတုိင္ဝင္ေတာ့မွာေပါ့။
ပန္းတုိင္ဝင္ဖုိ႔ကလဲ ကုိက္(၁၀၀)သာ လုိေတာ့တာပါ။
ေမာင္ထက္ျမတ္ကုိ ဆဲြေပြ႕ထူကာ ျပိဳင္ပဲြအျပင္ထြက္လာသူကေတာ့ ေက်ာင္းရဲ႕မေကာင္းသတင္း နာမည္ၾကီး ခ်ဥ္ဖတ္ ျဖစ္ေနသည္ကအထူးအဆန္း ျဖစ္ေနၾကပါတယ္။
"ဟုိေကာင္ေတြ လာၾကေလကြာ
ဒီေကာင့္ကုိ ေဆးခန္းလုိက္ပုိ႕ရမယ္ ဒဏ္ရာက သိပ္မမ်ားေပ့မဲ႔ ေသြးထြက္ေတာ့ ေဆးသိပ့္ဖုိ႔ ေဆးခန္းပုိ႕ရလိမ့္မယ္"
"ခ်ဥ္ဖတ္အသံပါ"
ပရိက္သက္ၾကားမွ အခန္းေဖာ္ေတြ
ခ်ဥ္ဖတ္သူငယ္ခ်င္းေတြ ေျပးထြက္လာၾကျပီး ညည္းညဴေနေသာ ေမာင္ထက္ျမတ္ကုိ ေဆးခန္းပုိ႔ရန္ ဝုိင္းထမ္းပုိးသယ္ကာ ထြက္သြားၾကတယ္။
ထုိၾကားထဲမွ ေျပးလုိက္လာသူကေတာ့ အလြန္ပင္စုိးရိမ္မ်က္နာနဲ႔ အတန္းပုိင္ဆရာမ ေဒၚျမင့္သက္ ပဲျဖစ္ပါတယ္။
ေက်ာင္းအလံတုိင္ေအာက္ အုပ္ခုံေလးေလးေပၚမွာ ထုိင္ရင္း က်န္ေနရစ္ခဲ႔သူကေတာ့ ခ်ဥ္ဖတ္။
ေဆးခန္းကုိ သူလုိက္မသြားခဲ႔ပါဘူးး။ ေမာေနေသာ္လည္း ခပ္ေအးေအးပုံစံနဲ႔ အလံတုိင္ကုိ မွီျပီး ေရအုိးစဥ္က ခပ္လာတဲ႔ ေရကုိ စိတ္ေျပနေျပ ေမာ့ေသာက္ေနပါတယ္။
"ခ်ဥ္ဖတ္………လာ ထုိင္ေလကြာ"
"ဟာ မင္းတုိ႔ေကာ ေဆးခန္းလုိက္မသြားဘူးလား"
"ထားလုိက္စမ္းပါကြာ မေသနုိင္ပါဘူးး အသက္နဲ႕ အေဝးၾကီး "
"ဒါနဲ႔ မင္းဘာေၾကာင့္ ပန္းမဝင္တာလဲ ကုိယ့္လူ"
"အခုေတာ့ မင္းတုိ႔ေနာက္က ငပုေကာင္ ပန္းဝင္ျပီးး ပထမ ရသြားတယ္ကြ"
"မင္းေျပာေတာ့ ပထမဆု ေပးတဲ႔ လြယ္အိပ္ေလး ရခ်င္တယ္ဆုိ"
ခ်ဥ္ဖတ္ ဘာမွ မေျပာပဲ ျပံဳးးျပံဳးးေလး ေနေနတယ္။
ထုိစဥ္ သူတုိ႔အနာကို (PT) ဆရာ ဆရာဦးညိမ္း ေရာက္လာပါတယ္။
"ခ်ဥ္ဖတ္"
"ခင္မ်ာ ……ဆရာ"
အနားကုိ ဆရာေရာက္လာေသာေၾကာင့္သူတုိ႔အားလုံး လတ္ပိုက္ျပီး ကုန္းထလုိက္ၾကတယ္။
"မင္းလုိ ေကာင္မ်ဴိးးမွာ ဒီလုိ စိတ္ဓာတ္ရွိတာ ငါေရာ
အားလုံးေရာပါ အေတာ္အံ႔ၾသသြားတယ္ကြ"
မင္းေကာင္ေတာ့ ေျခစစ္ေခါက္လုိ႔ မထနုိင္ေတာ့ဘူးတဲ႔။
"ဒါနဲ႔ မင္းပန္းဝင္ခါနီးး ပန္းမဝင္ပဲနဲ႔ ဘာေၾကာင့္ ေမာင္ထက္ျမတ္ကုိ သြားထူရသလဲ"
"ရီေဝေသာ မ်က္ဝန္းငယ္ေလးနဲ႔ ဆရာကုိ ၾကည့္ျပီ…
"ဘာမွ မဟုက္ပါဘူးဆရာရယ္ ကြ်န္ေတာ့ကုိ ေဖေထက ေျပာဖူးတယ္…
"အနုိင္ဆုိတာ တကယ္ေတာ့ လြယ္လြယ္ေလးနဲ႕ ရယူနုိင္တယ္တဲ႔ ။ အရႈံးးဆုိတာကုိသာ လူေတြက အလြယ္မရခ်င္တာတဲ႔"
"ကြ်န္ေတာ္က ဆုံးဖ်က္ျပီးသားပါ ဆရာ"
"ပန္းဝင္ခါနီးရင္ အေလ်ာ့ေပးျပီး ဒီေကာင့္ကုိ အနုိင္ေပးဖုိ႔"
"ဒီေကာင္က ေက်ာင္းထဲမွာ စာအေတာ္ဆုံး
လူခ်စ္လူခင္ အေပါမ်ားဆုံးးး စာစီစာကုံးျပိဳင္ပဲြလဲ သူပဲပထမ ဒီလုိလူဆီမွာ အရႈံးဆုိတာကုိ လက္ခံနုိင္အား မရွိနုိင္ေသးဘူးလုိ႔ ထင္တယ္ ဆရာ"
ဒါ့ထက္
"ကြ်န္ေတာ္လုိေကာင္ နုိင္ျပန္ရင္လဲ မေကာင္းျပန္ဘူးေလ"
"ထက္ျမတ္နုိင္ဖုိ႔ အားေပးေနတဲ႔သူေတြ
ေမ်ာ္လင့္ေနတဲ႔ ေမ်ာ္လင့္ခ်က္နဲ႔ လူအားလုံးကုိ စိတ္အၾကီးက်ယ္ ပ်က္သြားေစမွာေပါ့"
"အေဖက ေျပာတယ္!
"ေလာကမွာ သူတစ္ပါးကုိ ေက်နပ္ေစတာ
ေပ်ာ္ရႊင္ေစတာဟာ ေကာင္းတဲ႔လုပ္ေဆာင္ျခင္း လူတုိင္းမလုပ္နုိင္ဘူးတဲ႔ ဆရာ"
တကယ္ေတာ့ ဆရာရယ္…
ကြ်န္ေတာ္က အျမဲ ရႈံးေနၾကပါ
သူမ်ားေတြ အျမင္မွာ ကြ်န္ေတာ္ရႈံးနုိမ့္ေနတာကုိက သူတုိ႔အတြက္ ေက်နပ္စရာ ျဖစ္ေနမွာပါ!
"အဲ႔ဒါကုိက ကြ်န္ေတာ့ အတြက္ေတာ့ အနုိင္ပဲ ဆရာ"
ေျပာျပီး ဆရာေရွ႕မွ ေခါင္းငုံက ထြက္သြားေသာ ခ်ဥ္ဖတ္ေခၚ ေမာင္ၾကည္လင္ရဲ႕ ေနာက္ေက်ာကုိ ဆရာလုပ္သူမွာ ေငးၾကည့္ေနရင္း……
ေတြးမိတာက…………
ဒီလုိ(၈)တန္းေက်ာင္းသားအရြယ္ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ စကားေတြကုိ သူ႕နားနဲ႔ ဆက္ဆက္ၾကားခဲ႔တာကုိပင္ ဘယ္လုိနားလည္ရမွန္းမသိ ……… အံ႔ၾသဆြံ႕အစြာ က်န္ခဲ႔ပါေတာ့တယ္။ ဒီလုိစကားေတြကုိ ဆရာျဖစ္သူ ေက်ာင္းးသားေတြဆီမွ တစ္ခါမွ မၾကားဖူးခဲ႔ပါ။
ဒီလုိ ကေလးမ်ဴိးးမွာ ဒီေလာက္ျမင္မားတဲ႔ အေတြးအေခၚ ရွိေနတယ္ဆုိတာ ပုိလုိ႔ပင္ အံ႔ၾသမိစရာ တစ္ခုပါ။
တစ္ျခားဆရာေတြကုိ ဒီစကားးေတြ ျပန္ေျပာျပရင္ ယုံၾကပ့ါမလား…… အေတြးးမ်ားစြာျဖင့္ ရပ္ေနရင္း………………
_
_
_
ေမာင္ထက္ျမတ္ ေက်ာင္းျပန္တက္တဲ႔ေန႔ေပါ့။
အေျပးျပိဳင္ပဲြမွာ ပထမ ရသြားတဲ႔ ငပုလုိ႔ နာမည္ေျပာင္ေခၚတဲ႔ ေမာင္ေက်ာ္စိန္လည္း လြယ္အိပ္တကားကားနဲ႔
ေက်ာင္းတက္လာတဲ႔ ေန႕ေပါ့
အခ်ိန္က အတန္းပုိင္ဆရာ ေဒၚျမင့္သက္ အတန္းခ်ိန္-
"သားေလး ေမာင္ထက္ျမတ္ သက္သာလား"
"လမ္းကုိ ေျဖးေျဖးေလ်ာက္ေနွာ္ အတက္/အဆင္း သတိထား သိလား"
အခ်စ္ေတာ္ ေမာင္ထက္ျမတ္ကုိ ကရုဏာအျပည့္နဲ႔ မွာ နိဒါန္းေျခြေနတာပါ။
ထုိစဥ္…
"ဆရာမ ဝင္ခြင့္ျပဳပါ"
အသံေၾကာင့္ ေက်ာင္းသူေက်ာင္းသားေတြ အခန္းေပါက္ဝကုိ လွမ္းၾကည့္မိၾကသည္။ အခန္းဝတြင္ ရပ္၍ ဝင္ခြင့္ေတာင္းေနသူကေတာ့ ခ်ဥ္ဖတ္………
"ဟုိအေကာင္! ဟင္" ဒီေန႕ေကာ ေက်ာင္းေနာက္ၾကျပန္ျပီလားး။
မင္းနဲ႔ေတာ့ အေတာ္ခက္ထာပဲ ေတာ္ေတာ္ေလး လြန္ေနျပီ။ ဘာစည္းကမ္းမွ မသိ မလုိက္နာ
"နင့္လုိေကာင္က ေက်ာင္းတက္ေနဖုိ႕မေကာင္ဘူး"
"သြားးးသြားးး……ဝင္ထုိင္"
ကပုိကရုိ႕နဲ႔ ခ်ဥ္ဖတ္ ေနာက္ဆုံးတန္းကခုံကုိ အေျပးတစ္ပုိင္းနဲ႔ ဝင္ထုိင္ဟလုိက္ပါတယ္။ ေခြ်းးေတြ ခြ်ဲေနေသာ ခ်ဥ္ဖတ္မွာ ဝတ္ထားေသာပုဆုိးစကုိ ဆဲြျပီ မ်က္နွာ သုပ္လုိက္ပါတယ္။
"မင္းးးဘာျဖစ္လုိ႔ ေနာက္က်ေနတာလဲ"
"ဒီလုိပါပဲကြာ"
ထုိစဥ္ အခန္းထဲကုိ ေက်ာင္းေစာင့္ၾကီး ကုိေပါက္ ေျပးဝင္လာျပီး………
"ဆ ဆ ဆရာ………ဆရာမ"
ဆရာမ အိမ္ မီးလန္႔လုိ႔တဲ႔………………
"ဟင္ ဟုက္လားးး!
ေတာ္ေတာ္ပါသြားလားရွင့္"
ထုိင္ရာမွ ထလာျပီး လြန္စြာ ေသာကေရာက္သြားေသာ ပုံစံျဖစ္ေနေသာ ဆရာမကုိ ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူမ်ား ဝုိင္းၾကည့္ေနၾကပါတယ္။
"ဘာမွ မစုိးရိမ္ပါနဲ႔ေတာ့ ဆရာမ
မီးက ဘာမွ မေလာင္သြားပါဘူးး။ ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္ေတြ႕ျပီး အတင္းဝင္ မီးသက္သြားလုိ႔ မီးျငိမ္းသြားပါတယ္………
"ဟူးးးးးးဘုရားးမလုိ႔!
"ခုပဲ ဆရာမတူေလး လာေျပာျပလုိ႔ ဆရာမဆီ လာေျပာျပတာပါ"
"ကဲ……ကဲ… အိမ္စာေတြ ေပးလုိက္ထာ လာထပ္လွည့္
မထပ္တဲ႔သူ မျပီးတဲ႔သူ မထပ္တဲ႔သူ ကုိယ့္ အစိတ္နဲ႔ကုိယ္ ေရွ႕ထြက္လာခဲ႔"
"ေရွ႕မွာ လတ္လာေျမွာက္ထားး"
ေရွ႕ဆုံးမွ ထြက္လာသူက ခ်ဥ္ဖတ္ပါ။
ဆရာမလဲ ခ်ဥ္ဖတ္ကုိ ျမင္တဲ႔လအခါ အိမ္စာေတြ မလုပ္လာရသလားဆုိျပီး ေက်ာင္းေနာက္က်တဲ႔ ကိစၥေကာ ေရာျပီး ေဒါသထြက္သြားပါတယ္။
"ဟဲ႔…ၾကည္လင္ နင္အိမ္စာေတြ မလုပ္ခဲ႔ျပန္ဘူးလားး"
"ဆ ဆရာမ ……
ဒီတစ္ခါေတာ့ လုပ္ခဲ႔ပါတယ္ ဒါေပမဲ႔
စာအုပ္က ဘယ္မွာ က်က်န္ခဲ႔လည္း မသိဘူးးဆရာမ
မေတြ႕လုိ႔ လာ~အျပစ္ခံတာပါ"
"နင္ဟာေလ ………ငါ့ေတာင္လာလိမ့္ေနတယ္ေပါ့
နင့္အေၾကာင္း ငါမသိဘူးမ်ားမွတ္ေနလားးးျဂိလ္္ေကာင္ရဲ႕………
"လာခဲ႔!
"နင့္လုိေကာင္ကုိ အေရခြံ ဆုပ္ပစ္မွ ရမယ္"
ခုံေပၚမွ ၾကိမ္လုံးကုိ လွမ္းယူျပီး ရုိက္ရန္ျပင္လုိက္ပါတယ္။
"ခဏ……ခဏ ဆရာမ ………ခဏ
ရုိက္ထာေတာ့ ရုိက္ပါ ဆရာမ ဒါေပမဲ႔ ကြ်န္ေတာ္ မလိမ္ပါဘူးး
အိမ္စာတကယ္ လုပ္ခဲ႔ပါတယ္…………
"စာအုပ္ကလဲ တက္ ေပ်ာက္သြားလုိ႔ပါ
အေဖက ေျပာဖူးတယ္ …အျပစ္ဆုိတာ ရွိရင္ေတာ့ ခံရမယ္တဲ႔။ အျပစ္သက္သာေအာင္ေတာ့ ဘယ္ေတာ့မွ မလိမ္ရဘူးတဲ႔ ။ အဲ႔လုိလုပ္ထာက ေယာက္်ားေကာင္းတုိ႔ရဲ႕ အလုပ္ မဟုက္ဘူးတဲ႔ ဆရာမ"
"ဒီေကာင္ကေတာ့……
ေခြးပါစပ္က နတ္စကားထြက္ေနတယ္"
"ကဲဟယ္………လိမ္ခ်င္အုံးးးး ကဲဟယ္……ညာခ်င္အုံးးးကဲကယ္ …………ကဲဟယ္"
ၾကိမ္ငါးခ်က္ကို ခ်ဥ္ဖတ္ အျပံဳးးမပ်က္ဘဲ ခံယူလုိက္ပါတယ္။အရုိက္ခံရတဲ႔အတြက္ လက္ေျမာက္စရာ မလုိေတာ့ပဲ ခုံမွာ ျပန္ဝင္ထုိင္လုိက္ပါတယ္။
ခ်ဥ္ဖတ္ရဲ႕ ထူးျခားခ်က္မွာ အျပံဳးးမပ်က္ျခင္းပါပဲ။
ညေန ေက်ာင္းဆင္းပါျပီ။
ဆရာမ ေဒၚျမင့္သက္လည္း မနက္က ျကားထားတဲ႔ ကိစၥေၾကာင့္ အိမ္ကုိ အေလာတၾကီးျပန္လာခဲ႔ပါတယ္။
အိမ္ကုိ ေရာက္ ေရာက္ျခင္း ထုိင္ေနတဲ႔ မိခင္ၾကီၤးကူိ ဘယ္လုိက ဘယ္လုိ ျဖစ္တယ္ဆုိတာ ေမးမိပါေတာ့တယ္။
ဆရာမတုိ႔အိမ္ဟာ လမ္းေဘးမွာ ရွိေနတာပါ။
ျခံစည္းရုိးနဲ႔လည္း အိမ္ဟာ သိပ္မလွမ္းပါဘူး။ျဖစ္ပုံကုိ မိခင္ၾကီး ရွင္းျပသည္က……………
"သမီးရယ္ ……အေမက ဘုရားမီး ပူေဇာ္ျပီ ေနာက္ေဖးမွာ ဟင္းအုိးသြားၾကည့္တာ။
အဲဒါ ဘုရားမီးက ျပဳပ္ၾကျပီး ေအာက္က ဘုရားရွိခုိးရင္ ထုိင္ေနၾက ပိတ္စ အခင္းေပၚက်ျပီး မီးထေလာင္တာပဲ သမီးးရယ္…………"
"အဲဒါနဲ႔ လမ္းက ဖ်က္သြားတဲ႔ ေက်ာင္းသားေလး တစ္ေယာက္က ေတြ႕သြားလုိ႔ အိမ္ေပၚ အတင္းတက္လာျပီး သူ႕လြယ္အိပ္နဲ႔ မီးကုိ ရုိက္သက္ထာေပါ့ မီးက မျငိမ္းေတာ့ အနီးက ေသာက္ေရအုိးကုိ မ;ျပီး ျငိမ္းလုိက္တယ္ေလ"
"အေမလည္း ေၾကာက္ျပီး ေျကာင္ၾကည့္ ၾကည့္ေနမိတယ္ အဲ႔ဒီကေလးက မီးလဲ ညိမ္းေရာ ေက်ာင္းေနာက္က်မွာဆုိးလုိ့ ခြင့္ျပဳပါအုံးဆုိျပီးး ဆင္းေျပးသြားပါေလေရာ။
"သူသာ မလာခဲ႔ရင္ ခုဆုိ အေမတုိ႔အိမ္ ျပာပုံျဖစ္ေနေလာက္ျပီ အဲ႔ဒါနဲ႔ ဘုရားစင္နားက ဘီဒုိေအာက္က သူ႕စာအုပ္ေလး လြင့္က် က်န္ခဲ႔လုိ႔ အေမေကာက္ယူထားတယ္"
"ဟင္"
"အေမျဖစ္သူက ေရွ႕စာပဲြေပၚမွ ခပ္ႏြမ္းႏြမ္း စာအုပ္ေလးကုိ ယူ၍ သမီးဆရာမကုိ လွမ္းေပးလုိက္တယ္!
"ေရာ့သမီး¡
ဆရာမလဲ လွမ္းယူျပီး စာအုပ္ဖုံးေပၚမွ နာမည္ကုိ ၾကည့္လုိက္ေသာအခါ ရင္ထဲမွာ ေက်ာင္းတုန္းက ေမာင္ခ်ဥ္ဖတ္ ေျပာခဲ႔ပုံမ်ား
ခ်ဥ္ဖတ္ကုိ ရုိက္ခဲ႔ပုံမ်ားကုိ ျပန္ျမင္ေယာင္ျပီး ရင္ထဲမွာ မီးေတြ ေတာက္ေလာင္သြားသလားေတာင္ ထင္လုိက္မိပါတယ္…………
စာအုပ္ဖုံးေပၚ ေရးထားတာက
ေမာင္ၾကည္လင္
ROOM-B
GRADE-9
ဆရာမလည္း စာအုပ္ကုိ အတင္း ေဇာနဲ႔ လွန္ၾကည့္မ္ိလုိက္ပါတယ္။ မ်က္ဝန္းအိမ္မွ မ်က္ရည္ေတြ လိမ့္ဆင္းက်လာေလပါေရာလားး။
ေနာက္ဆုံး စာမ်က္နွာမွာ
သူမ အိမ္စာအျဖစ္ ေပးလုိက္ေသာ (Essay)အား ေသသပ္စြာေရးထားသည္ကို ေတြ႕လုိက္ရပါတယ္။
ရုပ္ရွင္ျပကြက္လုိ မ်က္လုံးအာရုံထဲမွာ အျဖစ္ပ်က္ေတြကျပန္လည္ျမင္ေယာင္လာပါတယ္။
သူအမွန္ေတြ ေျပာခဲ႔တာကုိ ေဒါသစိတ္နဲ႔မယုံခဲ႔ဘူး။
ေဒါသေၾကာင့္အားပ်င္းပ်င္းနဲ႔ ရုိက္ခဲ႔မိတဲ႔ ၾကိမ္ငါးခ်က္ကုိ ေတြးမိျပီး မ်က္ရည္ေတြဝဲျပီး ပုိက်လာမိတယ္…………
သူ႕အခန္းထဲ ေရာက္လာတဲ႔ ကာလတစ္ေလ်ာက္လုံး မ်က္နွာသာ တစ္ခါမွ မေပးမိဖူးေသာ ေက်ာင္းသားေလး။
စကားၾကီးစကားက်ယ္ေတြ ေျပာလြန္းလုိ႔ အျမဲအျမင္ကပ္မိေသာ ေက်ာင္းသားေလး။ အျမဲ ျပံဳးးေနတာကုိ ရိသလုိ လုပ္တယ္ ထင္မိျပီးးမ်က္မုန္းက်ဴိးးးခံရခဲ႔ေသာ ေက်ာင္းသားေလး။
တကယ္ေတာ့ ………သူကတကယ့္လူေတာ္ေလးပါ။
ျပီးခဲ႔တဲ႔ တစ္ပက္က အေျပးျပိဳင္ပဲြမွာ သူပထမ အလြယ္ေလးရယူနုိင္ေသာ္လည္း ပန္းမဝင္ပဲ သူငယ္ခ်င္းကုိ ေျပးကူခဲ႔တယ္။ ခုလဲ ေက်ာင္းမွာ ေျပာျပရင္ ရလ်က္နဲ႔ ေနရာမယူဘူးး နာမည္ေကာင္ေတာင္ မယူခဲ႔ဘူးး။ ေက်ာင္းအလုပ္ေတြ ခုိင္းသမ်ွလဲတစ္ခါမွ မျငင္းခဲ႔ရွာဘူး။
ေနာက္ေန႔ တစ္ရက္ နံနက္ခင္းး
ေက်ာင္းေခါင္းေလာင္းသံ ေၾကာင့္
ေက်ာင္းသား ေက်ာင္းသူေတြ အတန္းထဲဝင္ျပ ေနရာယူၾကပါတယ္။ ဆရာမ ေဒၚျမင့္သက္ ဒီေန႔ေက်ာင္းကုိ ခပ္ေစာေစာ ေရာက္လာျပီး အခန္းထဲကုိလည္း ခပ္ေစာေစာ လာခဲ႔ပါတယ္။
စိတ္ကေတာ့ ေစာေနမိပါတယ္………
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကုိ အလြန္ေတြ႔ခ်င္ေနမိျပီး ေက်ာင္းသားေတြကုိ ခဏ ခဏ လွမ္းၾကည့္ေနမိတယ္။
သူရွာေနတဲ႔ ခ်ဥ္ဖတ္ ေက်ာင္းကုိ ေရာက္မလာေသးပါ။ ေက်ာင္းတက္ေခါင္းေလာင္း ထုိးျပီး၍ နုိင္ငံေတာ္သီခ်င္းဆုိ ဘုရားရွိခုိးျပီးသည္ထိ ခ်ဥ္ဖတ္ေလး ေရာက္မလာေသးပါဘူး။
စာသင္ဖုိ႔ပင္ စနုိင္ျပီ ဖစ္ေသာ္လည္း ဆရာမ တစ္ေယက္ ၾကည္လင္(ခ်ဥ္ဖတ္)ေလးကုိ ေမွ်ာ္ေနမိ၍ စာမသင္ျဖစ္ေသးပါ။
ဖိနပ္သံ ၾကားလုိက္ရပါတယ္ ေျပးလာေနတဲ႔ အသံတစ္ခု……………
"ဆရာမ ဝင္ခြင့္ျပဳပါ"
"အခန္းဝမွ ဝင္ခြင့္ေတာင္းေနေသာ အသံေၾကာင့္ လွမ္းၾကည့္မိလုိက္ေသာ အခါ…………
"ဟင္"
"ဆရာမ ထုိင္ေနရာမွ အတင္းထေျပးသြားမိသည္။ေက်ာင္းသားေတြလဲ "ဟာ" ခနဲျဖစ္ျပီး မတ္တက္ေတြ ထရပ္ကုန္ျကတယ္။
အခန္းဝတြင္ ေခါင္းမွာ ပတ္တီး အေဖြးသားနဲ႔ ျပံဳးးေနေသာ ေမာင္ၾကည္လင္။
ဒါမွ မဟုက္ အမ်ားကေခၚေသာ ေမာင္ခ်ဥ္ဖတ္ ကုိ ေတြ႕လုိက္ရ၍ျဖစ္သည္။
"သားရယ္ ဘာျဖစ္လာတာ လဲ ဟင္
ေခါင္းမွာလဲ ပတ္တီးၾကီးနဲ႔ပါလားးး"'
ဆရာမ ကရုဏာ သက္ေနတဲ႔ ျမင္ကြင္းကုိ မအံ႔ၾသဘဲ ခပ္ျပံဳးျပံဳးးေနေနပါတယ္။
"ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးဆရာမ ေခါင္းနည္းနည္း ေပါက္သြားတာပါ"
မနက္က အေစာၾကီး အေမ့ကုိ ေစ်းထကူျပီး ဆုိင္ဖြင့္ေပးေနတာ ဘယ္ကလာတဲ႔ ခဲလဲ မသိဘူး ဆရာမရယ္ အဲ႔ဒါ လာမွန္ျပီး ေပါက္သြားလုိ႔ပါ"
"သားရယ္ ျဖစ္မွ ျဖစ္ရေလ။
မင္းလု္ိ စိတ္ေကာင္းရွိတဲ႔ လူကုိေတာင္ ခဲနဲ႔ ေခ်ာင္းပစ္တဲ႔သူ ရွိသလားးး"
"ဆရာမ"
"ဘာလဲ ေမာင္ထက္ျမတ္"
ထက္ျမတ္ေခၚသံေၾကာင့္ အားလုံ သူ႕ဆီ အၾကည့္ေတြ ေရာက္သြားပါတယ္။ ထက္ျမတ္မွာ မ်က္နွာငယ္ေလးနဲ႔ျဖစ္ေနပါတယ္။
"ဆရာမ"
"ခ်ဥ္ဖတ္ကုိ ေလးခြနဲ႔ ေခ်ာင္းပစ္ထာ သားပါ"
"ဟင္"
အားလုံးမွင္တက္ အံ႔ၾသသြားၾကပါတယ္
ထုိစဥ္………ခ်ဥ္ဖတ္က-
"သူငယ္ခ်င္း ထားလိုက္ပါကြာ"
မင္းမေျပာျပလဲ ငါသိျပီးသားပါ ထားလုိက္စမ္းပါ
ေမ့သာ ေမ့ထားလုိက္စမ္းပါ။ ငါ ဘယ္သူ႕မွ အျပစ္မတင္ပါဘူးကြာ ငါ့မွာခံသင့္တဲ႔ အေၾကာင္းကံ ရွိ လုိ႔ ငါခံရတာပါကြာ။ မင္းနဲ႔ ဘာမွ မဆုိင္ပါဘူးး ထိသြားတာလဲ နည္းနည္းေလးပါ ဘာမွ မျဖစ္ပါဘူးး။
"မင္းဘာမွ ဆက္မေျပာပါနဲ႔ ေတာ့ ထုိင္ပါေတာ့"
အားလုံးပုိလုိ႔ပင္ အံ႔ၾသသြားကုန္ပါတယ္
ခပ္ျပံဳးးျပံဳးးးေလးနဲ႔ ေနာက္ဆုံးတန္းကုိ ဝင္ထုိင္လာေသာ လူထူးဆန္းေလး ခ်ဥ္ဖတ္ကုိ ဝုိင္းၾကည့္ေနမိၾကပါတယ္။
ကုိယ့္ကုိ ေခါင္းေပါက္ေအာင္ ေလးခြနဲ႔ ေခ်ာင္းပစ္ခံရတာေတာင္ ခပ္ေအးေအးပုံစံျဖင့္ အျပစ္လုပ္သူကူိေတာင္ အျပစ္ မျမင္ပါလားး။
"ထက္ျမတ္"
ဆရာမရဲ႕ ေဒါသသံ စြက္ဖတ္ေနေသာ အသံေၾကာင့္ ထက္ျမတ္ လန္႔သြား ကာ ထုိင္ရာမွ ထလုိက္ပါတယ္။
"မင္း ဘာလုိ႔ ေမာင္ၾကည္လင္ကုိ ေလးခြနဲ႔ ေခ်ာင္းပစ္ရတာလဲ မင္းကြာ မေတာ္လုိ႔ မ်က္လုံးမွန္သြားရင္ ဘယ့္နွယ့္ လုပ္မလဲ ဟုိက ရဲသြားတုိင္ရင္လည္း နင္ပဲ အဖမ္းခံရမွာ"
"ဟုတ္ သားမွားသြားပါတယ္ ဆရာမ
ေျပးပဲြေန႔က သူဝင္တုိက္လုိက္ လုိ႔ သား လဲက်သြားတယ္ ထင္ျပီး ေလးခြနဲ႔ ေခ်ာင္္းပစ္မိတာပါ ဆရာမ"
"မင္းကေတာ့ေလ သူသာအက်င့္မေကာင္းရင္ နင္လဲသြားတာ မထူပဲ ပန္းတုိင္ဝင္ျပီး ပထမ ရယူမွာေပါ့
ခုေတာ့ သူ႔ေၾကာင့္ နင္ ေဆးခန္းကုိ ျမန္ျမန္ေရာက္ထာေလ"
"ဆရာမ သားကုိ စကားနည္းနည္း ေျပာခြင့္ေပးပါလား "
ေနာက္မွ ခ်ဥ္ဖတ္ လွမ္း၍ေျပာလုိက္ျခင္းျဖစ္သည္
"သူ႕ကုိ အျပစ္မတင္ပါနဲ႔ေတာ့ ဆရာမ
တကယ္ေတာ့ သား အျပစ္ေတြပါ
ကုိယ့္ကုိ အျမင္မၾကည္ျဖစ္ေနတဲ႔သူကု္ိ
အျမင္ၾကည္ေအာင္ ေျပာတာနဲ႔မရနုိင္ဘူးတဲ႔
အခ်ိန္မခါနဲ႔ အလုပ္ကပဲ ေျဖရွင္းေပးနုိင္တယ္ တဲ႔"
ဒါေၾကာင့္ ဘာမွ ရွင္းမျပမိတဲ႔ သားအျပစ္ေတြပါ~~~
"ျပီးေတာ့ ကိစၥတစ္ခုကုိ ျပီးသြားတဲ႔အခါ ျပီးတဲ႔ အေပၚမွာ မ်က္နွာသာ ဝင္မယူရဘူးးတဲ႔"!
"ကုိယ္ေကာင္းေၾကာင္း ကုိယ္တုိင္ဝင္ေျပာျပီး မ်က္နွာသာရေအာင္ ဘယ္ေတာ့မွ မလုပ္မိေစနဲ႔တဲ႔။
ဒါေၾကာင့္ ကိစၥအားလုံးကုိ ထားလုိက္ပါဆရာမ
"သားအားလုံးကုိ ခြင့္လြတ္နုိင္သလုိ
အားလုံးကုိလည္း နားလည္ေပးနုိင္ပါတယ္ ဆရာမ"
(The End)
စာဖတ္ခ်င္သူမ်ားအတြက္ ျပန္လည္ မွ်ေဝ ေရးသားပါသည္။
Htet Wai Yan
(ျဖစ္ရပ္မွန္ ဇာတ္လမ္း)
(စိတၱံ ဒါနံ သုခါ ဝဟ)
Credit Copy
Voting done