သေဘာက်ခဲ့ေသာ...ဝတၳဴ တိုေလးတပုဒ္

Steemit ကိုဝင္ေရာက္ခါစ၊"ဘဝင္မက်ခဲ့ေလေသာဝတၳဴ တိုေလးတပုဒ္"ဆိုပီး၊ေရးခဲ့တယ္။အခုခ်ိန္ထိဝင္ဖတ္သူက..၂၁၆ဦးနဲ႔၊votesက၈၃႐ွိတယ္။
ဒီတခါေတာ့..ကြီးေရြႇနဲ႔အားက်မခံ..က်မပုံေလးနဲ႔တင္လိုက္ဦးမယ္။
အခုေရးမွာက၊"သေဘာက်ခဲ့ေသာဝတၳဴ တိုေလးတပုဒ္"
အေၾကာင္းပါ။အဲဒီဝတၳဴ တိုေလးက၊ဘဝင္မက်ခဲ့ေသာဝတၳဴ တိုရဲ႕ေနာက္မွ၊ဖတ္မိတာပါ။မဂၢဇင္းတခုမွာပါ။
ဇာတ္လမ္းေလးက...အစုိးရဌာနတခုရဲ႕အရာ႐ွိႀကီးတဦးရဲ႕ရယ္စရာဟာသဇာတ္လမ္းေလး။အစကနဦးမွာေတာ့
မိသားစုရဲ႕ေန႔စဥ္ဘဝျဖတ္သန္းမူ႔ေလးေတြ၊သူ႔ရဲ႕တေန႔တာလုပ္ငန္းေဆာင္တာေတြကို၊ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္းသေဘာေလးေဆာင္ပီး၊ေရးထားတယ္။ဒါကလဲ..
လူ႔ေဘာင္ထဲက၊မိသားစုဘဝတခုရဲ႕စ႐ုိက္လကၡဏာေလးေတြဆိုေတာ့၊ထူးဆန္းတာတခုမွမပါဘူးေပါ့။ဒါေပမဲ့
နည္းနည္းေလးထူးဆန္းသလိုေလးတခုက...ညေန႐ုံးကေန၊အိမ္ျပန္ေရာက္ရင္၊ရႉမၿငီးတဲ့ခ်စ္ဇနီးရဲ႕ပါးျပင္က
သနပ္ခါးရနံ႔ေလးကို၊ေမြႇးရိႉက္ရရင္ဘဲ...တေနကုန္ပင္ပန္း
ခဲ့ရသမ်ႇေတြဟာ...ကြယ္ေပ်ာက္ကုန္တယ္ဆိုဘဲ..(မာယာ
လား..ဘာလား..ဘာလား..ေတာ့..သိဖူးေနာ္)။
ဒီလိုနဲ႔...႐ုံးတက္ေနတဲ့တေန႔မွာ...
စားပြဲေပၚကဖုန္းျမည္သံေပါ့....၊သူကေကာက္ကိုင္လိုက္ပီး...ထုံးစံအတိုင္း.."ဟယ္လို....အမိန္႔ရိွပါခင္ဗ်ာ"။
ဒါနဲ႔..စကားမစပ္ေျပာရဦးမယ္။က်မကေလ...
"အမိန္႔ရိွပါ"..တို႔၊"အမိန္႔ေတာ္ျမတ္အတိုင္းပါဘုရား"..တို႔
ဆိုရင္၊အရမ္းမုန္းတာ...။တကယ္ဆိုရင္..."ဟုတ္ကဲ့..ေျပာပါခင္ဗ်ာတို႔၊ေျပာပါ႐ွင္" တို႔ဆိုရင္၊လုံေလာက္ပါတယ္။
လူလူခ်င္း..Respect ဆိုတာ၊ဒီေလာက္နဲ႔ျပည့္စုံပါတယ္။
အမိန္႔႐ွိပါဆိုတာႀကီးက...႐ုိက်ိဴးမူ႔ဆိုတာထက္၊ခ်ိဴး ႏွိမ္တာတို႔၊အႏိူင္က်င့္ခံရတဲ့သေဘာႀကီးမ်ား၊သက္ေရာက္ေနသလားလို႔...။
ထားပါေတာ့...။အဲဒီမွာ..တဖက္က.ဦး..ဘယ္သူပါလား
က်မကိုမွတ္မိသလားေပါ့....။အရာ႐ွိႃကီးကလဲ...
ဟုတ္ကဲ့..က်ေနာ္မမွတ္မိလို႔ပါ၊နံမည္ေလးေျပာပါခင္ဗ်..ေပါ့။က်မက. ဘယ္သူပါ။ဥပမာ...က်မက"ႏွင္း"ပါ။
ဒီအသံအထိ..အရာ႐ွိႀကီးကပုံမွန္ပါဘဲ။က်မက..ခ်စ္ႏွင္းေဝပါ..လဲၾကားလိုက္ေရာ...အရာ႐ွိႀကီးက၊ရင္တုန္ပန္းတုန္
ျဖစ္ကုန္ပီ။ဒီနံမည္ေလးက...တခ်ိန္က၊သူသိပ္ပီးျမတ္ႏိူးခ်စ္ရတဲ႔သူကို၊ေပးခဲ့တဲ့နံမည္ေလး....။သူ႔ရဲ႕တသက္လုံး..
အခ်စ္ေတြဟာ..ႏွင္းေလးေတြလိုေအးျမပီး၊အျမဲတန္းေဝေနရမယ္ဆိုပီး...ေပးခဲ႔၊ၾကည္ၾကည္ႏူးႏူးေခၚခဲ႔တဲ့အမည္ေလး.....။
က်မထင္ပါတယ္...။ဒါကလဲ..အရင္ေခတ္မို႔ပါ။အခုေခတ္မွာေတာ့...ဒါေတြ..လာေျပာမေနနဲ႔...ေမာသြားမယ္..ေရ
ေသာက္ပီးေျပာ...ေဆာရီးဘဲ...။ေပါတယ္ေလ...ေခ်ာႏွမေတြက..ေဟာ'..တေယာက္၊ေဟာ..တေယာက္။
အဲဒီအခ်ိန္တုန္းကေတာ့...အခ်စ္ကိုျမတ္ႏိူးတာေတြ၊ကိုးကြယ္တာေတြ...႐ွိေသးတယ္ဆိုေတာ့..တုန္ေလာက္မွာပါ။ႏွင္းကဆက္ေျပာတာက...၊သူ႔သမီးက..ဘြဲ႔ရပီးလို႔အလုပ္ေလ်ာက္တာ၊သူ႔ဌာနဆိုေတာ့...အလုပ္အတြက္၊အင္တာဗ်ဴး မွာ၊အလုပ္ခန္႔မွာကသူဆိုတာ၊ႏွင္းသိတယ္ေပါ႔...။
မနက္ျဖန္႐ုံးမွာလာေတြ႔ျခင္တယ္ေပါ႔ေနာ္....။အရာ႐ွိႀကီးက၊လာခဲ့ပါ...လာခဲ့ပါ..ဆိုတာကို၊ဘယ္ႏွစ္ေခါက္ေျပာမိမွန္းေတာင္မသိဖူး...ဆိုဘဲ။က်မစိတ္ထဲမွာေတာ့...ဒီလူ႔ႏွယ္
ႏွာပူးလိုက္တာ...ပိတ္႐ိုက္ပစ္ျခင္တာေလ...။စာဖတ္ရင္း
အ.ကုသိုလ္ႏွယ္ယူရန္ေကာ...ေနာ္။
အဲဒီမွာ...အရာ႐ွိႀကီးရဲ႕ေရာဂါက..စပီ။ျမန္လိုက္တာေနာ္
ေရာဂါ..ကလဲ၊ခ်က္ခ်င္းႀကီး။
ႏွင္းဆိုတဲ့မိန္းခေလးဆိုတာ..ငယ္စဥ္တုန္းက၊သူအ႐ူးအမူးျမတ္ႏိူးခဲ့ရသူ။ႏွစ္ဦးသားၾကားမွာ..ျခားနားထားတဲ့၊ထူထဲလြန္းတဲ့ဂုဏ္ပကာသနတံတိုင္းႀကီးကို၊မထိုးေဖာက္ႏိူင္ခဲ့လို႔သာ..ေဝးခဲ့ရတာ။အခ်စ္ေတြကုန္ဆုံးလို႔ေဝးခဲ့ရတာမွ..မဟုတ္တာေလ။
ဒါဆိုရင္...အခုလက္႐ွိ..ၾကင္သူသက္ထားကိုေရာ..လို႔
မေမးျခင္ဖူးလား...။ေမးၾကစမ္းပါ...က်မေျဖျခင္လို႔ပါ။
သူခ်စ္ပါတယ္...ခ်စ္လို႔ဘဲပါးျပင္ေပၚက၊သနပ္ခါးကိုတရိႉက္မက္မက္နမ္းတာဘဲေလ...မဟုတ္ဖူးလား..။
လူ႔စိတ္လူ႔သဘာဝဆိုတာ၊မရတာမွလိုျခင္၊လြတ္သြားတဲ့
ငါးကႀကီးျခင္တယ္ဆိုတာ။
တေနကုန္႐ုံးအလုပ္ေတြကလဲ..အမွားမွားအယြင္းယြင္း။
႐ုံးဆင္းပီး..အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့...သနပ္ခါးေလး..ေမြႇးဖို႔
ကိုေတာင္ေမ့ေနတယ္ဆိုပါေတာ့...။ၾကင္သူသက္ထား
ကေတာ့..ခင္ပြန္းသည္အလုပ္ပန္းခဲ့ေလသည္...လား..သနားက႐ုဏာသက္ေနတယ္ေလ...။
က်မစိတ္ထဲမွာေတာ့...စာကိုဖတ္ရင္း..ငါ့မွာဖုန္းသာ႐ွိရင္
ေျပာပစ္မွာ...အလကား...မသနားနဲ႔..၊ခက္တာက..အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက၊ဖုန္းတလုံးတန္ေၾကးက..သိန္းေလးဆယ္
အထက္ဘဲ။ဘဘတို႔..မမတို႔ဘဲကိုင္ႏိူင္တဲ့ေခတ္။
GSMဆိုတဲ့ဖုန္းေလးကိုင္ပီး..လမ္းေလ်ာက္စကားေျပာေန
ရင္...ဒီလူဟာမင္းသားဘဲ...။ေဘးလူေတြက..သြားေရေလးတျမားျမားနဲ႔ေငးရတာေလ။ေခတ္က..အဲ့လိုပါဆို။
အခုေခတ္လို...ဆိုက္ကားသမား၊ငါးစိမ္းသည္မ၊အမိႉက္က်ဴံ းသမားဆိုတဲ့..ေအာက္ေျခလူတန္းစားေတြ၊ဖုန္းကိုယ္စီနဲ႔ေျပာရတဲ့ေခတ္မဟုတ္ဖူး။ဖုန္းေျပာဖို႔အေရး...စာတိုက္ဆိုတဲ့ဆက္သြယ္ေရး႐ုံးကိုေျပးရ၊ေစာင့္ရနဲ႔...စဥ္းစား
ၾကည့္ရင္ရီစရာႀကီး...။ကိုယ့္အတြင္းေရးလဲသူမ်ားသိ၊
သူမ်ားအတြင္းေရးလဲကိုယ္သိဘဲ....။
အရာ႐ွိကေတာ့...ပင္ပန္းႏြမ္းနယ္ဟန္နဲ႔၊ဆိုဖာေပၚပစ္ထိုင္ပီး...မနက္ျဖန္အတြက္၊ႀကိဳတင္စိတ္ကူးေတြ..နယ္ခ်ဲ႔ပီေပါ့.....။

ဆက္ေရးပါဦးမည္။

ရီရီေဆြ
မုံရြာ