"วันสุดสวยของคนบ้านนอก"

อยู่ท้องนาท้องไร่ใส่เสื้อผ้า
ไม่งามตาสดใสวิไลหรู
แต่วันนี้ขอสวมใส่ให้น่าดู
ถ้าอยากรู้เชิญตามมาไม่ว่ากัน

สวัสดีค่ะ วันนี้จะพามาดูเสื้อผ้าที่คิดว่าสวยสำหรับคนบ้านนอกอย่างฉัน บางคนอาจจะสงสัยว่า"เอ๊ะ!...ยายคนนี้ทำไมเห็นถ่ายรูปทีไรใส่แต่เสื้อผ้าตัวเดิมทุกที" 555...งั้นมาฟังเหตุผลกันค่ะ

สำหรับเสื้อเสื้อผ้าสวยๆ ก็พอมีใส่อยู่บ้าง แต่ส่วนมากแล้วฉันจะคัดเอาเสื้อผ้าดีๆไปแจกคนงานค่ะ คือใส่แค่ครั้งหรือสองครั้ง คนงานเขาก็ไม่รังเกียจ ดูท่าทางพวกเขาจะดีใจด้วยซ้ำ พวกเขาพากันเลือกตามใจชอบ จนได้เป็นที่ต้องการ เพราะเวลาโละแต่ละครั้งก็มีเสื้อผ้าหลายตัวอยู่เหมือนกัน
เวลาที่ฉันว่าง นานๆครั้งฉันจะไปหาและพูดคุยกับพวกเขา จนเวลาพวกเขาเห็นหน้าฉัน จะมีคำถามพร้อมกับรอยยิ้ม"ได้หยังมาแจกหละมื่อนี่"มันเป็นภาษาอีสานค่ะ ถ้าแปลเป็นภาษากลางก็คือ"วันนี้ได้อะไรมาแจกอีกล่ะ"ฉันก็ได้แต่อมยิ้ม ทุกครั้งที่ไปพูดคุยกับพวกเขา ฉันมีความสุขมาก เพราะทุกคนมีแต่รอยยิ้ม พูดคุยกันแต่เรื่องสนุกสนาน มีทั้งเสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะคละเคล้ากันไป

กลับวกคืนมาพูดถึงเรื่องเสื้อผ้าอีกนะคะ555...ใช่ค่ะ ฉันใส่เสื้อผ้าชุดเดิมนั่นแหละ แต่...อย่าเข้าใจผิดนะ ไม่ได้ใส่ตัวเดียวซ้ำหรอกค่ะ คือว่า...ฉันมีเสื้อผ้าที่ใช้ทำงานอยู่2-3ชุด ทีนี้ก็ผลัดกันใส่วันละชุด คือฉันซักผ้าทุกวันน่ะค่ะ วันละ2ชุด คือเสื้อผ้าฉันและของสามีคนละชุด ไม่มีเครื่องซักผ้าหรอกค่ะ ฉันซักด้วยมือ สำหรับเสื้อผ้าที่คัดไปแจกคนงาน เหมาะที่จะใส่เล่นและใส่ไปเที่ยวหรือใส่ไปทำบุญ ส่วนเสื้อผ้าทำงานฉันจะไม่เน้นความสวยงาม แต่จะเน้นเรื่องการซับเหงื่อและความหนา ดังนั้นจะไม่เห็นฉันใส่เสื้อผ้าสวยๆ แต่...วันนี้จะได้เห็นเสื้อผ้าสวยๆในแบบฉบับของฉัน555...

ทำไมถึงได้ใส่ชุดนี้?...อ๋อ คือเรื่องมันเป็นยังงี้ค่ะ
วันหนึ่งขณะที่ฉันกำลังเดินเล่นอยู่หน้าบ้าน ก็มีป้าคนหนึ่งเอาการ์ดมาให้ พอฉันเปิดดูจึงได้รูว่าเป็นงานบุญอุทิศส่วนกุศลหรือบ้านฉันเรียก"บุญแจกข้าว"

พอถึงวันกำหนดงาน ฉันก็ใส่ชุดสวยในสายตาตัวเอง555...แล้วขับมอเตอร์ไซด์พร้อมด้วยขันข้าว เทียน ดอกไม้และเงิน100บาท เราเป็นแค่คนในตำบลเดียวกันและรู้จักกัน หมู่บ้านที่ฉันจะไปนี้ระยะทางก็ประมาณ3-4ก.ม. วันนี้อากาศไม่อำนวยค่ะ ฝนตกปรอยๆ

ฉันขับรถไปเรื่อยๆพร้อมกับเอามืออีกข้างบังฝนไปด้วย ไม่นานก็มาถึงบ้านงาน เนื่องจากยังเช้าอยู่ ผู้คนจึงยังไม่เยอะ ฉันจึงนำข้าวและเงินไปทานในกองบุญ คนที่นั่งอยู่กองบุญก็จะเชิญให้รับประทานอาหาร ฉันเลยตอบว่าไม่เป็นไร ฉันจึงพูดคุยถามไถ่ถึงเรื่องของคนตาย เขาจึงเล่าให้ฉันฟัง

คนที่เสียชีวิตนี้เป็นผู้ชาย อายุ49ปี มีลูก2คน เป็นผู้ชายทั้งคู่ เขามีอาชีพทำนาทำไร่ และอาชีพเสริมคือช่างซ่อมมอเตอร์ไซด์ ภรรยาของเขาเล่าให้ฉันฟังว่า...

"เขาบ่นว่าเหนื่อยและแน่นท้อง ฉันจึงพาไปหาหมอในตัวอำเภอ ทางร.พ.อำเภอเลยส่งตัวไปรักษาต่ออยู่ในร.พ.ประจำจังหวัด ต่อมาเขาก็มีอาการมึน ชาที่หัวและเบลอจำอะไรไม่ได้ เขาอยู่ร.พ.5วันก็เสียชีวิตลง หมอลงความเห็นว่าเขาเป็น"ไวรัสตับอักเสบ" ที่เขามีอาการมึนที่หัวเพราะเชื้อไวรัสขึ้นสมอง"เธอพูดพร้อมกับเช็ดน้ำตาไปด้วย...

หลังจากที่ทำการฌาปณกิจศพเรียบร้อยแล้ว เธอและญาติๆจึงปรึกษากันทำบุญอุทิศส่วนกุศลไปให้ผู้ตาย หลังจากที่นำข้าวและเงินไปทานแล้ว เจ้าภาพก็จะมีสิ่งของใส่ไม้ใส่มือให้ เป็นต้นว่าขนมจีนพร้อมน้ำยา ขนมปิ๊บ ขนมหมกหรือบ้านฉันเรียกข้าวต้มซึ่งจะใช้ใบตองกล้วยห่อ น้ำอัดลมขวดเล็กๆ ส่วนอาหารจะมีลาบหมู ต้มจืดและผัดหมู

ตอนขากลับฝนก็ยังตกปรอยๆอยู่ พอมาถึงบ้านฝนก็เริ่มซาลง ฉันรีบเปลี่ยนชุดสวยออกทันที เพราะรู้สึกอึดอัด จากนั้นก็หาข้าวหาปลามากินกัน พอกินข้าวเช้าเสร็จฝนก็หยุดตกพอดี สามีจึงชวนไปขุดดินมาถมที่ กว่าจะขนเสร็จก็ปาเข้าไปเที่ยง เราจึงหยุดพักกินข้าวและพักผ่อน

พอถึงบ่าย2โมงกว่าๆเขาก็ชวนไปขุดดินอีก อากาศช่วงนี้กำลังร้อนจัด พอดีว่าที่แปลงนี้ไม่ไกลเท่าไหร่นัก ขับรถแป๊บเดียวก็ถึง ดีที่ว่าบริเวณที่เราตักเอาดินไม่แดด เพราะมีต้นไม้บดบังเป็นร่มเย็นสบาย เสียอย่างเดียวคือมียุงเยอะ มันจะคอยบินตอมและจ้องจะคอยดูดกินเลือดฉันตลอดเวลา ฉันรีบตักดินใส่ถุงปุ๋ยให้เร็วที่สุด...

พอได้เต็มรถแล้ว เราก็เดินทางกลับบ้านทันที แดดเนี่ย...ไม่ต้องพูดถึง ร้อนมากค่ะ จนฉันต้องเอาเสื้อคลุมหัวไว้

กว่าจะเอาดินลงหมดก็ปาเข้าไปบ่ายสี่โมง ฉันเลยถือโอกาสมาเขียนโพสต์ต่อ ซึ่งตอนพักเที่ยงเขียนยังไม่เสร็จ พอเขียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ก็ไปนึ่งข้าวเตรียมอาหารมื้อเย็นต่อไป...

นี่แหละค่ะชีวิตชาวไร่ชาวนา อย่างฉัน ทำๆพักๆ ถึงหนักก็ต้องทำ555...
เอาหละค่ะ พูดมาซะยืดยาว วันนี้ต้องขอตัวก่อน ขอให้ทุกๆท่านมีสุขภาพแข็งแรง อย่าเจ็บอย่าไข้นะคะ สำหรับวันนี้ สวัสดีค่ะ

ขอขอบคุณทุกๆกำลังใจและการติดตามนะคะ ยินดีที่ได้รู้จักเพื่อนๆในชุมชนsteemitทุกท่านค่ะ