โรคที่น่ากลัว

ฟังเรื่องราวกล่าวขานโบราณว่า
โอ้น้ำตานองไหลให้สงสาร
มีโรคภัยอยู่ไกลหมอแสนทรมาน
วิธีการภูมิปัญญาเชิญมาฟัง

สวัสดีค่ะเพื่อนๆชาวสตีมอิท วันนี้ฉันมีโอกาสได้พูดคุยกับคนแก่ที่เจอกับเหตุการณ์ตอนที่โรคนี้ระบาดมาฟังกันว่ามันคือโรคอะไร และน่ากลัวแค่ไหน

แกเป็นคนชอบพูดเกี่ยวกับอดีต เห็นฉันไปหา แกจึงบอกให็ฉันนั่งใกล้ๆ ฉันได้โอกาสก็ชวนแกคุยทันที ฉันจะคุยกับแกถึงเรื่องในอดีต และก็มาจบตรงเรื่องโรค"ฝีดาษ"หรือ"ไข้ทรพิษ"ค่ะ

แกเลยเล่าให้ฉันฟังว่าโรคนี้จะระบาดในช่วงที่เกิดสงครามโลกครั้งที่2 สมัยนั้นยังไม่เจริญ ไม่มียารักษา

อาการเริ่มแรกก็จะมีไข้ก่อน ต่อมาก็จะเป็นตุ่มหรือเป็นป้านใหญ่ๆ ภายในตุ่มจะเป็นน้ำคล้ายงูสวัด ใครที่เป็นโรคนี้จะทรมานมาก เพราะมันจะปวดแสบปวดร้อน ถึงกับครางเลยค่ะ และมันก็เป็นโรคติดต่อด้วย

คนสมัยนั้น ถ้าเป็นโรคนี้เขาจะให้นอนบนใบตองกล้วย แล้วก็ไปหารากไม้หรือแก่นไม้มาฝนเป็นยาให้ดื่ม แต่ที่น่าสงสารพร้อมทั้งน่าขยะแขยงมากๆนั่นก็คือไปหาปลามาขังไว้ แล้วเทเอาน้ำที่ขังปลามาอาบ เพื่อนๆลองคิดดูสิคะว่ามันจะคาวแค่ไหน
ถ้าเป็นฉันคงอาเจียนแน่ๆเลย แล้วคนที่เป็นก็แยกไว้ต่างหาก ไม่ให้มาคลุกคลีกับคนอื่น

การรักษาด้วยวิธีนี้บางคนก็หาย แต่ส่วนมากจะตายค่ะ ถ้ารอดบริเวณที่เป็นจะเป็นหลุมและเป็น
รอยลายๆค่ะ ส่วนคนที่ตายจะไม่เอาศพไว้นาน พอตายปุ๊บก็นำศพไปฝังเลยค่ะ

ที่น่าสงสารมากๆคือป้าฉันเองค่ะ แกมีลูกสาว5คน
คนแรกอายุ12ปี น้องคนต่อมาก็อายุห่างกัน1ปี ลงมาเรื่อยๆจนถึงคนที่5 พอลูกคนโตป่วยและตายในที่สุด ลูกคนต่อมาก็ป่วยอีก ผลสุดท้ายป่วยตายทั้ง5คนเลยค่ะ แกถึงกับเป็นบ้า ทนอยู่ในหมู่บ้านนี้ไม่ได้ เลยย้ายไปอยู่ที่อื่น

ต่อมาแกจึงได้ลูกชายอีก5คน ปัจจุบันเหลือ3คน
ส่วนแกก็เสียชีวิตนานแล้วค่ะ

นี่แหละค่ะเพื่อนๆ ชีวิตคนในชนบทน่าสงสารมาก
ทั้งอยู่ไกลหมอ การรักษาก็อาศัยภูมิปัญญาจริงๆ
ได้ฟังแล้วน่าสมเพชเวทนาจริงๆค่ะ

ขอบคุณที่โหวต คอมเม้นต์และทุกๆกำลังใจค่ะ