හීන පස්සේ දුවන සමනළුනට පාර කියන්න - අවසන් කොටස

මං කලින් කොටස් දෙකක දී කිව්වා අපි කරපු ප්රොජෙක්ට් එකක් ගැන. ඒක කරේ ගාල්ලේ අගලිය කියන පැත්තේ තියෙන හුදකලා පාසලක. පාසලේ නම පොල්ගහවිල ධර්මරාජ විද්‍යාලය. මේ පාසැල අපිට සම්බන්ද කරලා දුන්නේ @supunchandra ගේ යාලුවෙක්. මේ ගැන ගොඩක් විස්තර මන් කලින් කිව්වා. කැමති නම් මෙතනින් කියවන්න.

හීන පස්සේ දුවන සමනළුනට පාර කියන්න
හීන පස්සේ දුවන සමනළුනට පාර කියන්න - 02 කොටස

මන් අද කියන්න යන්නේ අපි කොහොමද ඒ ප්රෝජෙක්ට් එක ඉවර කරේ කියල. අපි හිතුවට වඩා කාලයක් මේකට ගත වුණා. ලොකුම හේතුව වුණේ රටේ තිබුන තත්ත්වය. ඉස්කෝලෙන් ඉල්ලපු දේවල් අතරේ අන්වීක්ෂයක් තිබුන. ඒ දවස් ටිකේ ගොඩක් තැන්වලින් බැලුවත් අන්වීක්ෂයක් හොයාගන්න බැරි වුණා. පස්සේ ඉස්කෝලේ විද්‍යාව මිස් ගේ මාර්ගයෙන් කෙනෙක් හොයාගන්න පුළුවන් වුණා.

ගන්න ගියේ අන්වීක්ශේ විතරක් වුනාට එතන මහා ගොඩක් බඩු තිබුණා. ගැල්වනෝ මීටර්, ඇමීටර්, වෝල්ට් මීටර්, චුම්බක, කප්පි පද්ධති, වීදුරු උපකරණ එකී නොකී හැමදේම එතන තිබුන. ඊට අමතරව අපි අරගනිපු බඩු ගොඩකුත් එක්ක මහා ගොඩක් බඩු එතන තිබුන. මං ඒවා එකින් එක පැක් කරේ හරි ආසාවෙන්.

අපි පාසලට ගියේ ගුරු දිනේ දවසක. ඉතින් ළමයි එකතු වෙලා ගුරුවරුන්ට පුංචි උත්සවයක් ලෑස්ති කරලා. අපි යන වෙලාව වෙනකොට ගොඩක් ඒවා ඉවර වෙලා තිබුණේ. මුලින්ම අපිට කන්න දීල තමයි ඉතිරි දේවල් පටන් ගත්තේ.

ඊට පස්සේ අපි අරන් ගිය දේවල් සංකේතාත්මකව ඉස්කෝලෙට භාර දුන්න. එතැනදී ඉස්කෝලේ වෙනුවෙන් විදුහල්පතිතුමාත් විද්‍යාව ගුරුවරියත් ඇතුළු කිහිප දෙනෙක් කතා කරද්දී, මොරටුව විශ්වවිද්‍යාලෙ 16 කණ්ඩායම වෙනුවෙන් සුපුන් කතාවක් කරා.ඊට පස්සේ ගුරු දිනේ සමරන්න අපිටත් ආරාධනාවක් ලැබුණා.

එක එක ජාතියේ තරඟ කවි සින්දු අතරේ ක්‍රිකට් මැච් එකකුත් සංවිධානය කරලා තිබ්බ. අපි කලින් එන්න බලාගෙන ගියා වුණත් පොඩි අයගෙන් බේරිලා එන්න ලැබුනේ නෑ. අපිටත් එන්න හිතක් තිබුනේ නෑ. ඉස්කෝලේ වෙලාවත් පහු වෙනකන් අපි එතන හිටිය. පාසල් ගේට්ටුවෙන් ඇතුල් වුනාට වඩා සතුටකින් තමයි අපි එන්න ආවේ.