Being a Hyperreactive Child Is Not A Choice!

අද සිකුරාදා. මම වැඩ ටිකක් විතර ඉවර කරලා බැල්කනියට ආවා. ඇතුළ හරිම රස්නෙයි. බැල්කනියෙ තියෙන පොඩි පොඩි ගස් වල පොඩි පොඩි මල් පිපිලා. අහසෙ වළාකුලු රංචු ගැහිලා පොළොව දිහා බලන් ඉන්නවා වගේ හිතෙනවා. තනි තට්ටුවේ පොඩි ගෙදරකට ආස වෙලා හිටිය මට බැල්කනියක වටිනකම කියලා දුන්නෙ මේ අහස තමයි. කොන්ක්‍රීට් වනාන්තරේ කිව්ව පළියට හිතන්න එපා කොළඹ අහස ලස්සන නෑ කියලා.

මානසික රෝගීන්ට වෙන් කරලා තියෙන යුනිට් එකේ තමයි මේ දවස් වල ඉගෙන ගන්නෙ. එහේ ඉන්නවා හරිම හොඳ තෙරපිස්ට් කෙනෙක්. එයා දෙමළ. ලස්සනට සිංහල කතා කරනවා. ගොඩාක් උස මැදි වයසෙ ඉන්න හරිම සරල පහසු මනුස්සයෙක්. ඔයාලා ජූනියර්ස්ලා, අපි ඉර පෙන්නලා හඳ කිව්වොත් ඒක පිළිගන්න බල කරන වර්ගෙ කෙනෙක් නෙමෙයි එයා. ඒකයි මම මේ වචන ටික එයාටත් වෙන් කලේ.

අද ආවා ලස්සන චූටි කොලු පැංචෙක්. අවුරුදු හයක් විතර ඇති. මං යුනිට් එක ඉස්සරහ බංකුවේ වාඩි වෙලා ඉන්නකොට ඔන්න ඉතින් එයා ආවා. එයාගෙ අම්මගෙ අතේ එයාගෙ චූටි නංගි. එයා එක තැනක ඉන්නෙම නෑ. ඇවිදිනවා ඇවිදිනවා ඉවරයක් නෑ. අම්මා පිළිගැනීමෙ කවුන්ටර් එක ළඟ ඉඳන් මොනව හරි ලියන ගමන් එයා දිහා බලනවා කරදරෙන්. මං එයාව අතින් අල්ලගෙන ගිහින් අම්මට දුන්නා. මං මුලින් හිතුවෙ අම්මට මොකක් හරි අසනීපයක් හරි කියල. ඒත් අසනීපේ තිබුණෙ එයාට. එයා අධි ක්‍රියාකාරී ළමයෙක්.

අම්මා බබාවත් අරන් ඇතුළට ගියා. එයාගෙ ලොකු අම්මා චූටි නංගිවත් වඩාගෙන මං එක්ක කතාවට වැටුණා. අයියයි නංගියි දෙන්නම හුරතල්. ලස්සනයි. ඉස්කෝලෙදි අනෙක් ළමයි පන්තියෙ ඉගෙන ගන්නකොට එයා ගිහින් එළියෙ ඉන්නවා. එයාගෙ ලොකු අම්මා මට කිව්වා. ඒක එයාගෙ වරදක් නෙමෙයි. මම එයාට කිව්වා.

මම දන්නෙ නෑ මේක ඔයාලට කොයි තරම් වැදගත් ද කියලා. බබෙක් ඕනෙවට වඩා ක්‍රියාකාරී නම්, දඟයි නම්, එයාට අයි කන්ටෑක්ට් තියාගන්න බැරි නම්, අවධානය දෙන්න අමාරු නම්,විනාඩි දෙක තුනක් වත් එක තැනක එක විදියට ඉන්න අමාරු නම් ඒක එයාගෙ වරදක් නෙමෙයි. හැබැයි ඒක එයාගෙ ඉවරයක් නැති දඟකම කියලා විශ්වාස කරලා මානසික වයිද්වරයෙක්ට පෙන්නන එක ලැජ්ජාවක් කියලා හිතෙනවා නම් අන්න ඒක වරදක්!

ඔයාලා දන්න බබෙක් ඒ විදියෙ හැසිරීමක් පෙන්නුවොත් පෝරිසාදයෙක් කියලා හංවඩු ගහලා ඒ එයාගෙ හැටි කියලා හිතාගෙන උදව් නොකර ඉන් එපා. එයාට උදව් ඕනෙ. උදව් කරන්න!