Czarnocin - kościół trzech religii.

Lubię sobie czasem pojeździć, pozwiedzać. Jestem łazęgą. To hobby zdaje się wspierać fakt, że kopię się po wioskach w klubie piłki nożnej z niskiej ligi. Tak też było w ostatni weekend. Tym razem z drużyną pojechaliśmy do Czarnocina w powiecie kazimierskim. Można powiedzieć - na skraj województwa. Tam moją uwagę przykuł widoczny z boiska, gotycki kościół pod wezwaniem Wniebowzięcia Najświętrzej Maryi Panny.

Istnieje nawet pewna legenda dotycząca tego miejsca. Otóż - w Czarnocinie miały mieszkać trzy siostry. Każda z nich wzniosła jedną budowlę. Pierwsza wybudowała pałac. Nie zachował się on jednak do dziś. Przypominają o nim jedynie stare drzewa, które były częścią kompleksu pałacowo-parkowego. Według legendy, druga z sióstr miała wznieść kopiec, który nadal stoi - ma kilkanaście metrów wysokości, a na jego szczycie postawiono w 1761 roku figurę św. Jana Nepomucena. Trzecia z sióstr wzniosła kościół, który podziwiać możemy na fotografiach.

Pierwsza wzmianka o parafii pochodzi z 1326 roku. Ówczesny, drewniany kościół nie zachował się do naszych czasów. Już w 1369 roku wzniesiono obecny obiekt. Dokonano tego wysiłkiem współpracownika i dobrego znajomego króla Kazimierza Wielkiego - Ottona z Mstyczowa herbu Lis. Był to kanclerz wielkopolski, kanonik krakowski, sandomierski i opolski, prepozyt skalbmierski i gnieźnieński oraz pan tych ziem. Kościół w 1557 roku został zborem kalwińskim za sprawą Pawła Sancygniowskiego. Przez chwilę świątynia stanowiła także miejsce kultu Arian. Tak układała się historia okolicy i więcej parafii dzieliło podobną historię.

Na początku XVII wieku stał się ponownie kościołem katolickim. W połowie wieku został strawiony przez pożar oraz odrestaurowany. W środku ołtarz główny oraz nawy boczne są wykonane w jednolitym, rokokowym stylu, jednak nie dane było mi ich zobaczyć. Znajduje się tam także herb Lis - na pamiątkę fundatora tej parafii.