Diary ........ไดอารี่ที่รัก

สิ่งแนบกาย สิ่งหนึ่ง ที่หลายคนจะคิดถึงต่อเมื่อ อยากจดจำเรื่องราว เหตุการณ์มากมาย วันแล้ววันเล่าที่ผ่านไป อย่างไม่เคยหวนกลับ สิ่งที่เก็บรักษาไว้ได้ เป็นได้แค่เพียงความทรงจำ กับเรื่องราวที่ร้อยเรียงผ่านบันทึกประจำวัน ใช่คะฉันหมายถึงบันทึก ซึ่งหลายหลาก แตกต่างกันไปตามยุค ตามสมัย

ย้อนกลับไป ก่อนที่เราๆจะมี Social Media สำหรับใช้บันทึกเรื่องราวต่างๆ ย้อนกลับไป 15 ปีก่อน ในยุคที่มี Social Media เกิดขึ้นใหม่ ตัวแรกที่คนไทยนิยมใช้กันอย่างแพร่หลาย นั้นก็คือ ไฮด์ไฟท์ (Hi5) และนับย้อนกลับไปอีกก่อนหน้านั้น เราใช้อะไร บันทึกเรื่องราวเหล่านั้น Diary นั้นเอง ใช่คะบันทึก ใครที่ชอบเขียนบันทึกประจำวัน หรือบันทึกเรื่องราวอื่นๆ ย่อมรู้จักดี สมุดเล่มย่อมๆ ที่มีกระดาษเปล่ารวมเป็นเล่ม เพื่อให้เราๆได้จดน้ำหมึกลงบนมัน เล่าเรื่องราวมากมายลงบันทึกไว้ บ้างเป็นความทรงจำที่ดี บ้างเป็นความทรงจำที่ไม่น่าจำ แต่อยากระบายมันลงไป กับอะไรสักอย่างเพื่อได้คลายขุ่นใจ

ฉันก็เช่นกัน ฉันมีบันทึกเป็นของตัวเอง ฉันเริ่มคิดที่จะบันทึกเมื่อฉันอายุประมาณ 17 ปี ฉันมีสมุดบันทึกหลายเล่มหลายสไตล์ ซื้อมาบ้างทำเองบ้าง ฉันมักจะบันทึกเรื่องราวเฉพาะที่น่าจดจำ ส่วนใหญ่เป็นเรื่องประจำวันที่ได้พบเจอมา ตอนเด็กๆก็ไม่มีอะไรมาก นอกจากเรื่อง เรียนหนังสือ เพื่อนๆร่วมโรงเรียน เล่าวนไปอยู่อย่างนั้น แต่ก็ไม่ได้เขียนทุกวันหรอกคะ เพราะบางวันก็ไม่รู้จะเขียนอะไรลงไป เพราะชีวิตวัยเด็ก มีแต่เรียน เรียน เรียน แล้วก็เรียน ....พอย่างเข้าเป็นนักศึกษามหาวิทยาลัย ก็มีเรื่องเขียนมากขึ้น เพราะเหมือนได้เปิดโลกทัศน์ ได้เห็นโลกภายนอก เจอคนหลากหลายมากขึ้น ทีนี้ก็มีเรื่องเล่ามากกว่าเดิมเป็นกอง

สมุดบันทึก เราๆถือกันว่าเป็นของส่วนตัว ห้ามล่วงละเมิดแอบอ่าน หากไม่ได้รับอนุญาตจากเจ้าของ เมื่อตอนที่ฉันเรียน มหาวิทยาลัย ฉันอยู่หอใน มีเพื่อนร่วมห้อง แล้วเผอิญเพื่อนฉันแอบมาเปิดสมุดบันทึกของฉันอ่าน ถามว่าฉันรู้ได้ยังไง แน่นอนฉันเป็นคนเจ้าระเบียบ ถ้าเห็นของเปลี่ยนที่แม้แต่นิดเดียว ฉันก็รู้เลยแถมหน้ากระดาษยับ เหมือนถูกเปิดอ่าน ซึ่งนอกจากฉันเป็นคนเจ้าระเบียบแล้วฉันก็เป็นคนความจำดีมาก รู้ว่าหน้าไหนยับจากรอยมือฉันเป็นอย่างไร ฟังดูไม่น่าเชื่อนะคะ แต่ก่อนเด็กๆ รุ่นๆ เป็นแบบนั้นจริงๆ แต่อย่าถามถึงตอนนี้คะ ขอ Memory full ก่อน 5555 ...ถามว่าแล้วฉันแน่ใจได้อย่างไรว่า เพื่อนอ่าน เรียกว่าแน่ใจมากคะ เพราะเพื่อนร่วมห้องของฉันคนนี้ ชอบถือวิสาสะ หยิบของบนโต๊ะหนังสือฉันไปใช้เสมอๆ โดยไม่เคยขออนุญาตและไม่เคยเอามาคืน ต้องทวงหาตลอด

มาฟังต่อผลที่เกิดขึ้นคืออะไร แน่นอนฉันโกรธมากๆ แต่จะว่าเพื่อนก็ไม่มีหลักฐานอะไร ฉันก็เลยหยิบสมุดบันทึกทั้งหมดที่มีมาวางไว้บนโต๊ะ อารมณ์ประมาณว่า อยากอ่าน อ่านเลย อ่านให้หมด 555 ขำดีคะ แล้วเรื่องก็จบแต่เพียงเท่านี้ สรุปเพื่อนไม่อ่าน เพราะเหมือนรู้ตัวว่าฉันแอบรู้ว่าเธอแอบอ่านบันทึก

กลับมาที่บันทึก หลังจากเทคโนโลยีก้าวหน้าขึ้นมาก คนส่วนใหญ่ เลิกจดบันทึกลงบนกระดาษแต่กลับมาเขียนบันทึกกันลง social media ซะส่วนใหญ่ นับตั้งแต่ Hi5, facebook และอื่นๆอีกมากมาย จนมาวันนี้เราก็มีบันทึกอีกอันที่ฉันกำลังเขียนอยู่นี้ Steemit ซึ่งเทียบเคียงได้เหมือนบันทึกบนหน้ากระดาษก็ไม่ปาน ส่วนตัวรู้สึกดีที่มีผู้พัฒนา Steemit มาให้เราได้ใช้กัน ถึงแม้จะมีผลประโยชน์จากการโหวตมาล้อใจก็ตาม แต่สิ่งหนึ่งที่เป็นกำไรคือ การได้บันทึก การได้เล่า การได้แลกเปลี่ยนประสบการณ์ต่างๆ กับเพื่อนทั่วโลก แต่หากมันเป็นภาษาไทยที่บางชาติอ่านไม่ออก แต่หากอยากอ่านมันไม่ยากคะ แค่กด google translate บนหน้าจอมือถือ แค่นี้ก็อ่านได้แล้วคะ ถึง google บางทีจะแปลไม่รู้เรื่อง แต่มันก็ไม่ยากที่จะเดาความหมายที่สื่อคะ

นิดนึงกับบันทึกที่ถ่ายมาให้ดูอันนี้ เป็นบันทึกที่ตกแต่งหน้าปกเอง โดยใช้ตั๋วรถเมล์มาปะบนปก ให้ดูเก๋ๆ แล้วใช้ฟิมล์พลาสติกห่ออีกที ให้คงทนมากขึ้น หากใครสนใจ เอาไปทำบ้างก็ได้คะ ใจอยากเอากระดาษโรเตอรี่ที่ถูกกินหลายๆร้อยใบ มาเปลี่ยนทำบ้างคะ 555

.....End.....

Thanks for stopping by my post, upvote & follow.

Thanks for who always supporting in background.

Smile to you ....^__^