KOŞUYORUM

Koşuyorum kimsesiz bir sokak ortasında
tabanlarım şişene dek
koşuyorum
bir kahvehanenin önünden geçerken
kimse sormadı bana
nereye koşuyorsun? diye
Kader mahkumu, bir zamanların koğuş hanımağası Nejla abla
sordu sağolsun
kimsem yok diyemedim anne öldü
baba öldü
kadınım öldü
ben ölmeye yakın
ölüme koşuyorum diyemedim
diyemedim evime koşuyorum
söyleyin kızıma
nereye koştuğunu bilmesin
bilmesin
koşuyorum Mezarıma
Beni aklından silsin
O, ekmek almaya gitti babası geri dönmeyecek, bilsin