ဆင္ေျခမ်ား

ဆင္ေျခမ်ား

ဒီတပတ္ ပ႐ိုအတြက္ က်မစာမေရးရေသးဘူး။
စာေရးမယ္လို႔ စိတ္ကူးလိုက္ရင္ အလုပ္ေတြက
တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ေပၚလာတယ္။ အလုပ္ၿပီးေအာင္
လုပ္လိုက္ျပန္ေတာ့ ေမာလို႔နားရတာနဲ႔၊ ဧည့္သည္
ေတြလာလို႔ ဧည့္ခံရတာနဲ႔ အခ်ိန္ေတြသာ ကုန္သြား
တယ္။ စာမေရးလိုက္ရဘူး။

ညဘက္အခ်ိန္ေလးေရးမယ္ဆိုျပန္ေတာ့ အိမ္ရဲ႕
မၿပီးျပတ္ေသးတဲ့အလုပ္ေတြ၊ စားတာေသာက္တာ၊ ေဆးရေၾကာရနဲ႔၊ ေနာက္ၿပီးဒီရက္ပိုင္းမွာ အေမ့
တစ္ႏွစ္ျပည့္ကုသိုလ္လုပ္ရမွာဆိုေတာ့ အိမ္မွာ ဧည့္မျပတ္ဘူး။ ေရးလက္စစာေတြေတာ့ ႐ွိေပမယ့္ အၿပီးမသတ္ႏိုင္ေသးဘူး။

က်မမွာ ေရးခ်င္တဲ့အေၾကာင္းအရာေတြက အမ်ားသား။ ဒါေပမယ့္ တကယ္တမ္းခ်ေရးေတာ့
ဦးေႏွာက္ကမထြက္၊ ဒါနဲ႔ စတီးမစ္မွာစာေရးေနတဲ့ သူေတြကို တကယ္ခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ အေၾကာင္း
အရာမ်ိဳးစံု၊ အေတြးအေခၚမ်ိဳးစံုနဲ႔ ဗဟုသုတ
တကယ္ရပါတယ္။ သူမ်ားေတြရဲ႕ စာေရးသားနည္း ပံုစံေတြကိုလဲေလ့လာမိတယ္။

က်မက ပံုတိုပတ္စေလးေတြ၊ ရယ္စရာနဲ႔ ကိုယ္ေတြ႔ ဗဟုသုတေလးေတြေရးရတာ၊ ဖတ္ရတာ ပိုႀကိဳက္
တယ္။ ပ႐ိုစည္းကမ္းအရ စာတစ္ပုဒ္ကို ဖတ္ၿပီး
ကြန္မန္႔မန္႔ေပးရတာဆိုေတာ့ ပိုေပ်ာ္စရာေကာင္း
တယ္။ အရင္ပ႐ိုမဝင္ခင္တုန္းက ကိုယ့္ဖာသာေရးေနတဲ့ စာေလးေတြတုန္းက စာေတြမွာ အခုလိုမ်ိဳး
ကြန္မန္႔ေတြ၊ ဗုတ္ေတြမရေပါင္။

အဲ့အခ်ိန္တုန္းက ေရခဲ့တဲ့ တခ်ိဳ႕ဝတၳဳေလးေတြ
ေတာင္ ျဖစ္ႏိုင္ရင္ ပ႐ိုလင့္မွာ ျပန္ၿပီးခ်ခ်င္မိေသး
တယ္။ တခ်ိဳ႕စိတ္ေက်နပ္မိခဲ့တဲ့ ဝတၳဳေလးေတြ႐ွိလို႔ပါ။ တခ်ိဳ႕ဆိုေတာ္ေတာ္စာေရးေကာင္းၾကတယ္။ သူတို႔ရဲ႕ရလဒ္ကိုၾကည့္လိုက္ေတာ့ နည္းနည္းေလး
ရယ္။ အဲ့လိုစာအတြက္ ေဒၚလာေတြအမ်ားႀကီးေပးခ်င္ေပမယ့္ ကိုယ္တိုင္ကိုက ဘဲဥမကဲြတဲ့သူဆိုေတာ့
ဒီတိုင္းအားေပးယံုပဲတတ္ႏိုင္တယ္။

ဒီလိုပါပဲ...။ က်မတို႔က ပေရာ္ဖက္႐ွင္နယ္စာေရး
ဆရာေတြမဟုတ္ဘူေလ။ ကိုယ္ေရးတတ္သလို ေရးရတာ။ စာေရးၾကတာကိုသေဘာက်တာ။ ခုေခတ္ကေလး၊ လူႀကီးေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက စာမဖတ္၊ မေရးၾကေတာ့ဘူး။ မေရးေတာ့ တခ်ိဳ႕ဆို စာလံုး
ေပါင္းေတြမမွန္ၾကေတာ့ဘူး။ အမွန္မသိေတာ့
အမွားကို အမွန္ထင္၊ေတာ္ယံုမျပင္ႏိုင္ၾကဘူး။

တေန႔က အိမ္ေဘးနားကေက်ာင္းသူေလးက စာစီ
စာကံုးေရးၿပီး လာဖတ္ခိုင္းတယ္။ ဝစၥေပါက္မထည့္ရမယ့္ေနရာမွာ ဝစၥေပါက္ေတြထည့္တယ္။ ထည့္ရ
မယ့္ေနရာမွာ မထည့္ထားဘူး။ ဥပမာ လုပ္တတ္
သည္ကို လုပ္တက္သည္တဲ့။ တတ္နဲ႔ တက္ကို လြဲေရးထားတာ။ တတ္က တတ္ေျမာက္သည္၊ တက္သည္က အေပၚတက္သည္။ ဒါေတြကမမွားသင့္တဲ့အမွား
ေတြပါ႐ွင္။ ဆရာမႀကီးလုပ္တာ မဟုတ္ပါဘူး။

က်မစာေရးတဲ့ ပံုစံကို သံုးသပ္ၾကည့္ေတာ့ စကား
ေျပာသလိုပံုစံနဲ႔ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ေရးထားတာ
ေတြ႔ရတယ္။ ကိုယ့္အေၾကာင္းကို စာဖတ္သူကို
ေျပာျပေနသလိုမ်ိဳးေပါ့။

ၿပီးခဲ့တဲ့ပ႐ိုမွာေရးတဲ့ မိခင္ေသာကလိုမ်ိဳးေပါ့။ အဲ့ထဲမွာပါတဲ့ က်မက က်မႏြယ္ဦးမြန္မဟုတ္ပါဘူး။ က်မရဲ႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာ ျမင္ရတာေတြ၊ ၾကားရတာေတြကို က်မရဲ႕အေၾကာင္းကို ေျပာျပသလို ခံစားေရးဖြဲ႔ ထားတာပါ။ ဒါေပမယ့္ သူငယ္ခ်င္းမ်ားရဲ႕ ကြန္မန္႔
ေတြကို ဖတ္ၿပီး အား႐ွိရတာေတာ့ အမွန္ပါပဲ။

စာေရးဆရာဆိုတာ ကိုယ္မၾကံဳရေသာ္လည္း ကိုယ္တိုင္ၾကံဳေတြ႔ရသလို ကိုယ္မခံစားရေသာ္လည္း
ကိုယ္တိုင္ခံစားရသလို ေရးဖဲြ႔ႏိုင္ရမယ္လို႔ ဝါရင့္
စာေရးဆရာႀကီးတစ္ဦးေျပာဖူးတာမွတ္မိပါေသး
တယ္။ အငွါးခံစားႏိုင္ရမယ္ေပါ့။ ေျပာခ်င္တာက က်မ...က်မဆိုၿပီး ေရးေပမယ့္လည္း က်မမဟုတ္ပါဘူးလို႔။ အငွါးခံစားခ်က္၊ ကိုယ့္အေတြ႕အၾကံဳေလး
ေတြကို မိမိတို႔တတ္ႏိုင္သမွ် စာေရးသားျခင္းျဖင့္
တစ္ဦးတစ္ေယာက္မ်ားဗဟုသုတေတြနဲ႔ အသိပညာ ရ႐ွိသြားရင္ အဲ့ဒါ က်မတို႔ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈပါလို႔ ေျပာပါရေစ႐ွင္။

Author@nweoomon
Photo@nweoomon
MSC 265
3.8.2018