สวัสดีครับ ^^ จริงๆ ผมไม่ค่อยอยากจะขึ้นต้นด้วยคำทักทายที่เป็นทางการแบบนี้เลย ^^

"ซำบายดีบ๊อน้อ พี่น้องป้องปาย อิอิอิอิ"

ไม่ต้องถามหาแอพฯ นะครับ ผมทำใน Photoshop อิอิอิอิ

จริงๆ แล้ว การเขียนโพสต์ในสไตล์ของผมเนี่ย ผมก็ไม่รู้นะว่า ผมได้มายังไง ^^ อาจจะเป็นเพราะว่า ผมชอบอ่านหนังสือมากก็เป็นได้ ^^ ถ้ามีโอกาส ผมอ่านมันหมดทุกอย่างเลยนะ อ่านแบบไม่เลือกเลย ^^ หนังสือเรียน แผนการสอน หนังสือการ์ตูน นิยาย วรรณคดี พงศวดาร พระคำภีร์ คำสอนในพระไตรปิฎก และ...หนังสือโป๊ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ไม่ใช่แล้ว อิอิอิอิอิ

ตอนนี้ผมก็ติดนิยายจีนแปลอังกฤษอยู่สองเรื่องครับ คือ "พงศวดารภูตเทพ" กับ "อสูรพลิกฟ้า" ^^ หนังสือทุกอย่างที่ได้รับการตีพิมพ์ออกมาให้ได้อ่านกันเนี่ย แน่ๆ เลย เขาพิสูจน์อักษรว่าพิมพ์มาถูกต้องแน่นอน และสำหรับนิยาย สำนวนโวหารมันเจ๋งมากๆ ^^

ผมฝึกตัวเองมานานมาก ให้เขียนและพิมพ์อย่างถูกต้องที่สุด ไม่ใช่เพราะมันเท่ห์ และเป็นความภาคภูมิใจที่เขียนภาษาได้ถูกต้องนะ ^^ แต่มันเป็นเพราะว่า บางทีผมต้องสอนหนังสือหลานๆ คือถ้าผมใช้คำผิดบ่อยๆ มันจะติดเป็นนิสัย ^^ อาจจะไปพลาดได้ เวลาสอนหลานๆ ^^ แล้วหลานๆ ก็จะจดจำและนำเอาไปใช้ สุดท้ายมันก็จะสอบตก แล้วเขาก็จะว่า ตระกูลนี้มันโง่ทั้งตระกูล ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ

เสียดายกีต้าร์ตัวนี้จัง ไม่น่าขายให้ลูกศิษย์ไปเลย ^^

เหตุที่ผมอ่านหนังสือมาก มันเริ่มมาจาก "ผมโดนบังคับในสมัยเด็กๆ ครับ" ฮ่าๆๆๆๆ ผมโดนบังคับให้อ่านหนังสือวันละ 4-5 ชั่วโมง เพื่อมานั่งตอบคำคามที่น้าๆ กับ ป้าๆ ผม เขาจะสุ่มถาม เพื่อดูว่า ผมอ่านหนังสือจริงหรือไม่ ^^ แต่บ่อยครั้งที่ป้าๆ กับ น้าๆ ของผมจะพลาด จนผมโดนตีบ่อยเลย ^^ คือแกจำจากตำราเก่า ส่วนไอ้ที่ผมเรียนเป็นตำราแก้ไขใหม่ ซวยเลยผม ฮ่าๆๆๆ ^^ บ่อยครั้งที่ผมโดนตีไปแล้ว แต่ผมก็ยังยืนยันว่า คำตอบที่ผมตอบ มีอยู่ในหนังสือ พอแกเปิดมาเจอปุ๊บ แกโทษหนังสือกับผู้เขียนตำราทันที ^^ ไม่เล๊ย ไม่เลย ไม่เคยที่จะโทษตัวเองเลย ว่าไม่ได้อ่านหนังสือเล่มที่ผมอ่าน ^^

ผมอ่านหนังสือมากซะจน ผมสร้างภาพจินตนาการในหัวจากตัวหนังสือได้ ^^ สมัยที่ผมเรียนอยู่ชั้นมัธยม ผมอาศัยกับน้าที่เชียงใหม่ ผมเป็นคนวาดข้อสอบลงกระดาษไขโรเนียวให้น้าผมครับ ^^ ตอนนั้นนี่ ผมวาดใหม่แล้ววาดใหม่อีก จนกว่าจะได้ภาพตามที่น้าผมต้องการ ^^ สาเหตุมาจากแค่ว่า ผมไม่เข้าใจในตัวหนังสือที่น้าผมเขียนครับ ^^ ตอนนั้นผมเจ็บใจมากเลย ผมก็เลยเคียดแค้นน้าผม จนผมนี่ต้องดั้นด้น นั่งรถสาย (รถสองแถว ทางนั้นเขาเรียกรถสาย ^^ ไม่แปลกใจเลย ที่ตอนนั้นเพื่อนมาโรงเรียนสายทุกวัน ถ้ามึงนั่งรถเช้ามา ก็หมดเรื่อง แต่บังเอิญที่นั่น ไม่มีรถเช้าให้เรียก อิอิอิอิอิ) ผมนั่งรถสายจากอำเภอจอมทอง ไปเวียง เพื่อเข้าไปอ่านหนังสือที่ วิทยาลัยครูเชียงใหม่ เกือบทุกอาทิตย์เลย มีแต่เล่มขาวๆ อวบๆ ทั้งนั้นเลย อิอิอิอิ

หาภาพผลงานที่เคยวาดหนังสือเรียนไว้ไม่เจอ เอาภาพตูดกินกางเกงไปดูแทนนะครับ ^^

หนังสือทุกเล่ม ตัวอักษรทุกตัวที่ใช้สร้างหนึ่งประโยค มันมีความหมายมากๆ เลยนะครับ ถ้าคุณอ่านและคิดวิเคราะห์ตาม ^^ ในบัตรประชาชนผม ผมถือศาสนาพุทธ แต่ในพระคำภีร์ยุคปัจจุบันนี้ บางอย่างผมชอบคำสอนในคริสต์และอิสลามนะครับ ^^ วิเคราะห์เหตุผลออกมาแล้ว มันดีกว่าอ่ะครับ อิอิอิอิ

กีต้าร์ Left Hand ครับผม ผมอยากจะเอาตัวนี้เล่นให้เป็นเฮนดริก แล้วใครจะทำไม อิอิอิ

ผมเป็นคนที่ชอบทดลอง จนผมเข้าใจมานิดหน่อยว่า "พอได้อ่านหรือรับทราบอะไรแล้ว อย่าพึ่งทำตาม ให้คิดก่อนที่จะทำตาม" ไม่ได้ให้คิดมากครับ ^^ ลองคิดแบบว่า เอาใจเขามาใส่ใจเรา แล้วประมวณผลออกมาดูหลายๆ แบบ ครับว่า ผลลัพธ์จะเป็นแบบใหน ^^ ผมไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่า "เฮ้ย!! ทำแบบนี้ดีแน่ๆ ทำแล้วคนอื่นต้องชอบ" ^^ ผมคิดเยอะกว่านั้นครับ ^^ คิดเยอะซะจนใครหลายๆ คนก็เห็นว่า ลูกเล่นในการเขียนของผมมันแพรวพราวมากเลย แฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ

---

ข้างบนนั่นก็บ่นไปแบบนั้นแหล่ะครับ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ ใครอ่านมาจนปวดตา ผมก็เสียใจด้วยนะ อิอิอิอิ

ไม่ได้ออกอัลบั้มนะครับ ทำปกเล่นเองเฉยๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆ

จริงๆ คุณไม่ต้องไปหาข้อมูลอะไรให้มันมากมายนักหรอกครับ ^^ มนุษย์ทุกผู้ทุกคน ย่อมมีความอยากรู้และอยากเห็นเรื่องของชาวบ้าน เพื่อที่จะนำมาแก้ไขปรับปรุงตัวเองอ่ะครับ ^^ คุณเขียนเรื่องราวของตัวคุณเอง ในส่วนที่มีทั้งความถูกต้องและข้อบกพร่อง พร้อมวิธีแก้ไข(ถ้ามี ถ้าไม่มีก็ไม่ต้องครับ เว้นที่ว่างให้คนอื่นเขาเข้ามาตอบบ้างก็ได้ อิอิอิอิ)

คุณไม่มีโอกาสไปเที่ยวที่นั่นหรือที่นี่ ก็ไม่ใช่ว่าไม่มีเรื่องจะเขียนครับ ^^ ทุกๆ อย่าง ที่อยู่รอบตัวเรา มันมีความทรงจำหมดครับ ^^ ตอนนี้คุณอาจจะใช้ ไอโฟนสิบ แต่คุณเคยนึกย้อนกลับไปในครั้งแรกที่คุณสัมผัสกับสมาร์ทโฟนรึเปล่าว่า ขโมยจากใครมาใช้ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆ ^^

จากนั้นคุณก็ลองเอาความรู้สึกต่างๆ ในตอนนั้น มาสร้างเป็นภาพลำดับเหตุการณ์ความรู้สึก ออกมาเป็นภาษาพูดเพื่อให้คนอื่นอ่านครับ อิอิอิอิ แต่ลูกเล่นที่คุณจะนำมาใช้นั้น คุณต้องหาตัวเองให้เจอก่อนนะครับ ^^ ผมเป็นคนที่ยอมรับทั้งความผิดและความชอบ ผมมีทั้งสิ่งที่ดีและไม่ดี ^^ แต่ผมไม่พยายามให้ใครรับรู้เพียงด้านเดียวถึงสิ่งที่ดีของผม ^^ แต่ด้วยความที่ว่า ผมอ่านมาก ผมรู้มาก ผมเลยเล่นคำได้มาก ผมเปลี่ยนคำหยาบให้เป็นคำสุภาพได้ ผมเอาเรื่องจริงมาล้อเล่นได้ ^^ คือพูดง่่ายๆ "ผมตอแหลเป็นครับ อิอิอิอิ"