sevgi və ölüm.
Hər bir sevginin sonunda ölüm,ayrılığ olur.İnsanlar bəzən o qədər sevirlərki,ayrılığı,ölümü düşündükdə belə ağlamağ tutur qorxu keçirir.Bəzi insanlar sevdiyi üçün öz ölümündən,bəzi insanlarda qarşısındayı digər nəfərin ölümündən qorxur.Həyat belədir.Hərənin bir vaxtı,zamanı var.
Amma nə yazıq ki,Bu yaşadığımız dövürdə,zamanda insanlar bir-birilərinin qədrini bilmirlər və ya çox gec anlayırlar.İnsan oğlu öldükdən sonra dəyər verir.Buda sonradan peşmançılıq,əzab əziyyət verir insana.Kaşki bunu etməzdim,kaşki onun yanında çox vaxt keçirərdim deyib özünü gunahlandırır.
Bu ağacı necə görürsüz?Baxın bu ağac bir nəsilə oxşuyur.Yani meyvəli ağacı düşünün birdə öz qohum nəsili düşünün.Ağacda olan almalar deyək yetişdikcə,dəydikcə yerə tökülür.Qohum əqrabada olan insanlarıda qocaldıqca itiririk.Çox insanlar varki,bütün qohumlarından uzaq durur və onları itirdikdə heyfislənmir,belə insanlara mən insan demirəm.
Buda Can alan.Əzrail heçkim bunu görməyib necə buna əzrail deyirlər hələdə anlaya bilmirəm.Bunu ancaq televizorda qorxulu filmlərdə görmüşük.Amma yenədə Pis təssəvür deyil.
Sonun qara torpağ.Sarı torpağda ola bilər.bir iki kəlmə pozitiv yazıram ki,yazdığım mövzunu oxuyub gedif özünüzə nəsə edərsiz.İnsan əgər özü özünə qəsd edirsə birbaşa kafir sayılır,Cəhənnəmə gedir.Canı sən yaratmısan səndə alırsan.
Bəzi insanlarda öz həyatlarıyla klas-klas oynuyur.Bəzən bu oyunlardada bədbəxt hadisələr baş verir.Bu şəkildə gördüyünüz kimi kəndir qırılmaq üzrədir.Ölümlə bu insanın arasında kiçik bir kəndir var.