Hikayenin başlangıcı

Dolunay ormanı solgun ışığıyla aydınlatıyordu. Etraf hiç olmadığı kadar sessizdi, rüzgar bile bir yerlerde saklanmış tüm orman tekinsiz bir huzursuzlukla dolmuştu. Belinden aşağısı hayvan derileriyle kaplı bir adam büyük bir çabayla toprağı kazıyordu telaşlı ve kızgındı. Kazılan toprağın biraz ilerisinde öleli birkaç saat olan bir adam yatıyordu. Toprağın kazılması bitince yerdeki cesedi çukurun içine atıp üzerini toprakla örttü . Çukuru tekmeledikten sonra kendi kendine söylendi. Ölmeyi hak etmiştin benim verdiklerim seninkinden güzeldi ama seninkini kabul etti, senden daha iyi iken nasıl buna katlanırdım. Öldürdüğü kardeşiydi ve o kardeşinden hep nefret etmişti.
Ne yazık ki unutulmaması gereken unutulmuştu. Yapraklar sanki hafif bir rüzgar esintisinden etkilenmiş gibi kıpırdadılar. Karanlık geceden bile daha karanlık olan bir duman öbeği adamın yanına doğru yaklaştı, bir şekle girip girmemekte kararsızdı. Adam onun varlığını hissederek geldiği tarafa doğru döndü. Gülümsedi, her zaman yanında olacak olan güçlü dostu gelmişti. Duman yavaşça süzüldü. Yapman gerekeni yapmışsın, sen haklısın ve ben her zaman sana yardım edeceğim dedi.
Her zaman mı dedi adam mutlulukla bu iyi işte. Ama dedi duman; karşılığında sen ve senin neslinden gelenler, onlarla birlikte yol alanlar zaman bitene kadar sadece benim , oğullarımın ve kızlarımın diledikleri gibi davranacaklar. Ruhları bana ait düşünceleri davranışları , yaptıkları bana hizmet edecek .Bana itaat ettikleri sürece güç onlarla birlikte olacak. Kimlerle savaştığınızı asla unutmayın. Bu gün olduğu gibi gelecekte de yok edilmeleri gerek ya sizden biri olacaklar ya da yaşadıklarına pişman.
Bu iyi bir anlaşma diye gülümsedi adam seçimim sensin ve her daim benimle olmanı dilerim, bundan daha kazançlı ne olabilirdi. Elde ettiklerinin sonsuzlukta mutlak kayıplara döneceğini bildiği halde kibri ve nefreti üstün geldi ve ormanın karanlık derinliklerine doğru yürüyüp gözden kayboldu.
Şekilsiz duman büyük bir mutlulukla mezarın üstünde dolandı. Gülmesi kahkahaları önce ormanı sonra gökyüzünün derinliklerini çınlattı. Onları kandıracağım ve benimle birlikte yol yürüteceğim, bu benim için çok keyifli olacak o kadar zayıf ve o kadar aptallar. Sonra birden gülüşü kesildi. Zamanın bitimine kadar verdiğin izinle bunları yapabiliyor olduğumun farkındayım ,her biri ne kadar kötü olursa olsun onları affetmek için önlerine bir yığın seçenek sunacağını da biliyorum, onların büyük kısmı gerçeğe uyanana kadar benimle yol almanın daha akıllıca olduğunu düşünecekler rüyalar bitip gözler açıldığında keşke bir şansımız daha olsa dediklerinde geri dönüşün olmadığını anlayacaklar. Söylediklerinin bir anlamı yoktu dinleyen için çünkü onun kendisini asla affetmeyeceğini biliyordu.
Ormana sessizlik çöktü, her şeyin değiştiği ve bir daha asla eskisi gibi olmayacağı an bitmişti.
Hikayenin başlangıcı adlı hikaye bana ait.