Aşk ve Kıskançlık Üzerine

Geride kalanlardan geriye kalanlar diye geride bırakamadığımız şeyler varmış. İstesek de atamaz, fark etmeden hep saklarmışız. Bilirmişiz aslında, gidenin dönmeyeceğini de, bizim onu geri getiremeyeceğimizi de. Ama yine de saklarmışız. İnsanız neticede, duygusalız ama bir türlü salamayız o duyguları, hep saklarız. Çünkü saklamak salmaktan daha kolay gelir, ya da biz öyle sanırız. Çünkü biliriz içten içe; salsak duramayız yerimizde, dokunur bize böyle şeyler, kaldırmaz bünyemiz. Alışık değiliz neticede; beklemeden, özlemeden, demlenmeden duramayız. Fıtratımızda yok, ne yapalım? Sanırım bu yüzden aradığımızı bulmakta bu kadar güçlük çekiyoruz. Yeterince cesur değiliz, hazıra konmak istiyoruz. Hani nerede o Rocky Balboa mücadelesi?

Bu durum şimdiye veya bize ait de değil. Biz hep böyleymişiz. "Vakti zamanında ölümsüzlüğü üç parçaya ayırmışlar; ilkine "aşk", ikincisine "kıskançlık", üçüncüsüne "ölüm" demişler. İlk önce aşk düşmüş toprağa, sonra kıskançlık ve en son ölüm. Ne zaman aşk büyüyüp ölümsüz olmaya kalkışsa kıskançlık çıkarmış ortaya. Ve ne zaman aşk kıskançlıktan üstün gelip tekrar ölümsüz olmaya kalkışsa, ölüm uğrarmış âşıklara... Aşk hep ölümü yenmek için savaşmış, kıskançlık hep ölümün galeyanına gelmiş. Ve savaşmaktan eskisi gibi bir bütün olmadan ölümsüz olamayacaklarını asla anlayamamışlar." demiş ünü gölgesini geçemeyen bir şair. Yetmemiş bir de şu dizeler dökülmüş bu müzminin heybesinden.

Sebebi ne peki bu durumun? Kitap mı okumuyoruz yoksa okuduğumuzu mu anlamıyoruz? Ya da o ön sözleri pas geçtiğimizden böyleyiz. Belki de bizim müzmin haklıdır. Aşkın ipini kıskançlık çekiyordur.

Eski şiirlerimi karıştırırken buna denk geldim, tek başına paylaşmak yerine biraz renklendirmek istedim yazıyı :)