บ่นคนเดียว

---

วันนี้เดินทางกลับฮานอยแล้วค่า หมดเวลาตื่นสายแล้ววว คิดถึงลูกๆ (ต้นไม้) ว่าจะเป็นอย่างไรกันบ้าง แต่สิ่งหนึ่งที่ไม่อยากคิดถึงเลย คือความโหวกเหวกโวยวาย คุยตลอดเวลา คุยเสียงดัง คุยไม่หยุด ไม่หลับไม่นอน ก็เจอจนได้ บนเครื่องบิน

เบาะหลังเป็นชาวอินเดีย คุยตั้งแต่ขึ้นเครื่อง ยันเครื่องจอด ไม่รู้ว่ารู้จักคำว่าเกรงใจหรือขี้เกียจพูดบ้างไหม แถมพูดเสียงดังจนต้องยัดหูฟังเข้าไปจนแทบถึงสมองชั้นในยังไม่ช่วยอะไรเลย

เบาะหน้าเป็นเจ้าประจำเลยจ้า คนเวียดนามนั่นเอง คุยตลอดการเดินทางเช่นกัน คุยข้ามหัว ข้ามเบาะไปอีกแถว อยากรู้นักว่ามีปุ่มปรับโวลลุ่มไหม เสียงดังโหวกเหวกอย่างไม่เคยรู้จักคำว่าเกรงใจใครเลยในชาตินี้

^{photo by : youtube}
พยายามเปิดหาหนังเพื่อดูบรรเทาอาการเครียดขึ้นสมองทันทีที่หน้าจอพร้อมทำงาน เปิดไปเปิดมาเจอเรื่องนี้เข้า มันช่างเข้าบรรยากาศแท้ แต่.... คนข้างๆ ไม่อยากดูซะงั้น เลยเก็บเอาไว้ดูคนเดียวสบายๆ ตอนที่ไม่มีอารมณ์หงุดหงิดแบบนี้ดีกว่า

ใครมีประสบการณ์น่ารำคาญบนเครื่องบ้าง ส่วนใหญ่เป็นแบบไหน ที่เคยเจอมาคือ

• กลิ่นค่ะ ....​กลิ่นรองเท้า แบบ...กลิ่นเปรี้ยววววววอ่ะ
• กับกลิ่นปาก 🤣 มันทนไม่ไหวจริงๆ แทบจะหยุดหายใจไปเลย ต้องเอาผ้ามาปิดหน้าเพื่อแกล้งหลับ หรือขาดใจตายไปเลย
• กลิ่นตัว... บางคนกลิ่นตัวเขียวมาก 😳 ไม่รู้กินอะไรเข้าไปมันถึงได้ชอนไชออกมาตามรูขุมขนได้รุนแรงขนาดนี้
• กรน... อันนี้ไม่เคยถือสาเลย แต่ถ้ามันมีความถี่ของเดซิเบลสูงนี่ น่าคิด....
• ขยับตัวยุกๆ ยุกๆ ตลอดการเดินทาง หานู่นหานี่ ไม่รู้ว่าเก้าอี้มีมดหรือกระไร
• และอีกหลายๆ อย่างที่ยังนึกไม่ออก แต่เจอมาเยอะจนแทบจะเป็นผู้เชี่ยวชาญความหงุดหงิดไปล่ะ 😁

^{photo by @mcmonkey | on the way home}