Bildiğiniz gibi geçen cuma günü İstanbul'a temelli dönüş yapmıştım. Çanakkale'ye o kadar alışmıştım ki, İstanbul'a adaptasyon sürecim tahmin ettiğimden daha uzun sürdü. Tam alıştım derken babamın iş için tekrar Çanakkale'ye gitmesi gerekti. Kendisini otogara bırakmak için onunla beraber çıktım yola...

---

OTOGAR

Otogarlarda insanlar sürekli bir panik içerisindedir, aman kaçtı ha şimdi kaçırıcam gibi bir ifade yerleşmiş sanki tüm otogar sakinlerinin yüzüne. Sağa sola bavulla koşturan mı dersiniz, efendime söyliyim taksi kuyruğunda çıkan arbede.. Tüm bu hengamenin içinde bir de yetmiyormuş gibi otobüs firmalarının önünde durup insanları zorla taksim nevizade'de mekana sokmaya çalışan adamlar gibi gel şuraya git gel buraya git diyen bir ekip var. Bu kişiler her gün seyahat ettikleri için 5-6 saatlik yolculuklar, cafede bir çay kahve içmek kadar normal karşılanıyor onlar tarafından.

Neyse ben babamı getirdim, 10-15 dakika kalmış binmesine işte onu yolcu edip eve döneceğim. Babamla konuşuyoruz muhabbet sohbet yanımıza ufak bir adam geldi Truva Turizm gömlekli kara kuru bir şey sesi de baya gür. Bağrıyo dibimizde.

Gel gel gel gel ÇANAKKALE ANKARA İZMİR BURSA

Adama aldırış etmedim, o sırada babamı Kamil Koç arabasına bindiriyorum. Babam bindi işte oturmuş cam kenarına el falan sallıyor. Hareket etti araç gitti babam, neyse ben de arkamı bir döndüm o kara kuru adam tuttu kolumdan gel bin abi git babanın peşinden diyor herif bana. Dedim kral ne diyosun sal beni eve gidicem. Adam bağırmaya başladı ÇANAKKALE ÇANAKKALE diye. Cebinden bilet çıkarttı ayak üstü bir anda bilet kesti bana ödemeyi içeride yaparsın dedi ve kendimi şu karede buldum. Yolda babamın otobüsü yakaladık, hatta bir ara 2 otobüs yan yana geldik. Tam o esnada ben babamı gördüm cama dayamış kafayı o beni fark etmedi. Telefon ettim hemen dedim sağına bak baba...

---

Hüzünlü Karşılaşma

Sağına bakan babam, beni başka bir otobüste onun peşinden geliyor olarak görünce göz yaşlarına hakim olamadı. Muhabbet esnasında Çanakkale'deki iş hakkında konuşuyorduk işte zor olacak falan adam lazım diyordu ben de daha İstanbul'a yeni alıştığım için şimdi bir kere daha Çanakkale'ye gitmek istememiştim. Babam konuşmadan etkilenip fikrimi değiştirdiğimi ve ona yardım için otobüste olduğumu düşünmüş olmalı ki hüzünlendi. Fakat gerçek şuydu ki 50 kiloluk kara kuru bir adam tarafından kaba kuvvet ile otobüse bindirilip zorla seyahat etmeye zorlandım.

E.Y (21) Tekirdağ'daki ilk mola yerine kadar şaşkınlığını atamadı. Mola yerindeki markete bir su için 5 TL ödeyince kendisine geldi, adeta bir çimdik etkisi yaratmıştı o 5TL. E.Y (21) yolculuğun devamında otobüsün televizyonundan Recep İvedik 2'yi seyretti. Esen Kalın.

---