Mój afrykański dom

Zamieszkaliśmy w bardzo dobrych warunkach odnosząc je do okolicy - murowane ściany, sufit to nowa blacha falista na solidnych, trochę tylko sztukowanych kantówkach. Te kantówki przydają się do podwieszenia moskitier, które przywieźliśmy z Polski. Śpimy w pokojach dwuosobowych, mamy swoje łazienki, i wodę ze studni. Mamy prąd, który czasami zabierają, ale jest dużo lepiej niż parę lat temu, wtedy czasami prąd był. Do czasu wyborów, które były parę dni po naszym przyjeździe, prąd był cały czas. Zaczął znikać od pierwszego dnia po wyborach.

Gramy przed domem, pod dachem szybko zmontowanym z mat słomianych, które choć lubią opadać, nie spadły jeszcze nikomu na głowę. Regularnie poprawiają je pomocnicy gospodarzy. Podłoga betonowa też została wylana tuż przed naszym przyjazdem. Taki mało solidny, dziurawy dach to nie efekt biedy lub zaniedbania. Deszcz tu pada od święta i jest tak ciepło, że doceniamy każdą szczelinę, przez którą powietrze może swobodnie przepływać. Dach ma chronić tylko przed słońcem, a ściany (też z mat słomianych) przed lokalsami podglądającymi, jak biali uczą się grać.

W tym samym domu jest studio nagrań. Podczas jednej sesji nagraniowej nieśmiało weszliśmy do środka i po chwili sesja zamieniła się w imprezę taneczną na przestrzeni 2x2m. Innego wieczoru bębniarze, którzy dzień spędzali przy butelce trunku ze sfermentowanych owoców morza, około północy stwierdzili, że do gotowego podkładu muzycznego muszą właśnie teraz dograć solówki. Szczęście wszystkich, którzy próbowali spać za ścianą, że oni nie potrzebowali kilku prób. Byłem pod wielkim wrażeniem obserwując ich sposób nagrywania. Nie ważne, czy to bębny, czy wokale - zagrane = nagrane. Ciekawie wyglądało dogrywanie linii basowej. Najwięcej czasu zajęło znalezienie dźwięków na klawiaturze, ale później i bas nagrany był od kopa.

Ławeczka przed domem. Czasem za dnia, czasem nocą siedząc na niej oglądam i słucham ulicy Konakry :-)