မိုးရာသီကို မႀကိဳက္ေသးပါ

"မိုးေလးဖြဲတုန္း သတိရတယ္ ျမင္ေနတယ္ျပတင္းတံခါးဆီပဲ"ေဘးအိမ္က ေရဒီယိုေလးဆီကေန သီခ်င္းေလးကပ့်ံလြင့္လာပါတယ္။"မိုးရြာရင္ ငယ္ခ်စ္ဦးေတြ ဘာေတြကိုလြမ္းႀကတယ္တဲ႔။"အလြမ္းဓါတ္ခံရွိသူေတြအတြက္ မိုးေအးေအးေလးနဲ႔ လြမ္းလို႕ေကာင္းတယ္ဆိုပဲ။က်ြန္မအတြက္ေတာ့ လြမ္းလို႕ေကာင္းလား ဘာလားေတာ့မသိဘူး။ စိတ္ပ်က္ဖို႕ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ေကာင္းတဲ႔ရာသီပါ။ ဘာလို႕စိတ္ပ်က္လဲဆိုေတာ့ မိုးရြာျပီဆို သူမ်ားေတြလို သီခ်င္းေလးဖြင့္ျပီး နားမေထာင္ရလို႕ပါ။အဲ႔အတြက္ေႀကာင့္ က်ြန္မမိုးရာသီကို မႀကိဳက္ေသးပါ။ဒါေပမယ့္ က်ြန္မမိုးရာသိီကို ႀကိဳက္လာမယ့္အခ်ိန္ေတာ့ ရွိမွာပါ။ အဲ႔အခ်ိန္က က်ြန္မမိဘေတြ က်ြန္မကိုျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ ပညာတတ္ျဖစ္တဲ႔အခ်ိန္ပါ။

အရပ္တကာလွည့္ျပီး အေႀကာ္ေရာင္းေနတဲ႔ အေမ့အေႀကာ္ဗန္းေလးက မိုးရြာရင္အလိုလို အေႀကာ္ေတြျပည့္ေနတာေႀကာင့္ အေမခမ်ာ နဂိုေလ်ွာက္ရတဲ႔ ခရီးထက္ ပိုေျခတိုေအာင္ ေလ်ွာက္ျပီး အေႀကာ္ေတြကုန္ေအာင္ေရာင္းရပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ မိုးေအးေအးနဲ႔ေကြးႀကတဲ႔ သူေတြအတြက္ အေမ့အေႀကာ္ေအးေအးေတြက စားခ်င္စဖြယ္ ျဖစ္မေနေတာ့ပါဘူး။မိုးရြာျပီဆို အေမေျပာေနက်စကားက" ဒီေန႕လည္း ေျခတိုေအာင္ေလ်ွာက္ရေတာ့မယ္"တဲ႔။အေမ့ဆီက ျငီးျငဴသံႀကားတိုင္း က်ြန္မမိုးရာသီကိုပဲ အျပစ္ျမင္မိပါတယ္။မိုးရယ္မရြာဘဲေနလို႕ရ ရင္ေနလိုက္ပါလားလို႕ ခပ္ေႀကာင္ေႀကာင္ေတြးမိပါတယ္။

ေန႕ခင္းဘက္ထမင္းစားခ်ိန္မွာ က်ြန္မတို႕အိမ္ေလး လူစံုေနျပီဆိုရင္ ေကာင္းကင္ကိုေမာ့မႀကည့္ဘဲ အလိုလိုသိတာက အျပင္မွာမိုးရြာေနျပီဆိုတာပဲ။ေနသာတဲ႔ရက္ဆို အေမနဲ႔က်ြန္မပဲ ထမင္းစားတာမ်ားေပမယ့္ မိုးရြာတဲ႔ရက္ဆို အေဖပါအိမ္ျပန္စားပါတယ္။ေစ်းေရွ႔မွာ ဆိုကၠားကိုအသြားအျပန္မနားတမ္းနင္းရေပမယ့္ မိုးရြာရင္ ေစ်းသြားေစ်းလာေတြက တစ္ဝက္ေလာက္ကိုနည္းပါးသြားပါျပီ။ လာတဲ႔သူေတြကလဲ ဆိုကၠားစီးနိုင္သူေတြ မဟုတ္ဘူးေလ။ေစ်းကိုေတာင္မလာမျဖစ္လို႕လာရတဲ႔ က်ြန္မတို႕လို အေျခခံလူတန္းစားေတြေလ။ဒီေတာ့ အေဖ့ဆိုကၠားေလးက ေစ်းဂိတ္ေလးကေန မခြာနိုင္တာ မဆန္းေတာ့ဘူးေပါ့။တစ္ခါတေလ မိသားစုစံုစံုလင္လင္နဲ႔ စားရတဲ႔ထမင္းဝိုင္းကို သေဘာက်မိတာေႀကာင့္ ဒီေန႕မိုးရြာပါေစလို႕ ငယ္ငယ္ကဆုေတာင္းခဲ႕ဖူးပါတယ္။အဲ႔လိုဆုေတာင္းျပီးျပီးခ်င္ က်ြန္မေခါင္းပူထူသြားသလိုပဲ။တစ္ဆက္တည္းအေမ့ဆီက စကားသံႀကားလိုက္ရတယ္။"ဒါဆို ေနာက္ေဖးဆန္အိုးထဲမွာ ဆန္ေတြကိုနင္ဝယ္ျဖည့္ေပးမွာလား"တဲ႔။ အေမ့ရဲ႕လက္သံ နဲ႔ စကားသံက မိုးရြာေအာင္က်ြန္မဆုမေတာင္းရဲေတာ့ပါဘူး။အေမေျခတိုေအာင္ လမ္းေလ်ွာက္ရတဲ႔အတြက္ မိုးကိုမရြာေစခ်င္ေပမယ့္ အေဖနဲ႔ထမင္းလက္ဆံုစားရတဲ႔အတြက္ ရြာေစခ်င္မိတယ္။ဒါေပမယ့္ အေမ့ရဲ႕သဘာဝက်လွတဲ႔ စကားက က်ြန္မရဲ႕အဓိပၸါယ္မရွိတဲ႔ အေတြးေတြကို အေဝးကိုေမာင္းထုတ္လိုက္ပါတယ္။

မိုးေတြရြာျပီဆိုက်ြန္မငယ္ငယ္ေလးတည္းက ယဥ္ခဲ႔ရတဲ႕ စိတ္ကူးေလးကို သတိရမိတယ္။။မိုးရြာေနခ်ိန္ဆို ေစာင္ေလးျခံဳျပီး စာအုပ္ေလးဖတ္ လက္ဖက္သုပ္ေလးနဲ႔ အရမ္းဇိမ္ယူခ်င္ခဲ႔တယ္။ မိုးရြာျပီဆို က်ြန္မရဲ႕စိ္တ္ကေလးကို အေကာင္အထည္ေဖာ္ဖို႕ ႀကံလိုက္တိုင္း ေခါင္မိုးေပၚကယိုလာတဲ႔ မိုးေရစက္ေတြကို ခြက္နဲ႔လိုက္ခံေနရတာနဲ႔ပဲ က်ြန္မရဲ႕ ဇိမ္ယူမယ့္အစီအစဥ္ေလး ပ်က္သြားခဲ႔ပါတယ္။အိမ္ေခါင္မိုးေပၚက ယိုလာတဲ႔မိုးေရစက္ေတြရယ္ ႀကမ္းျပင္ေပၚကမိုးေရေႀကာင့္ စိုေနတဲ႔ႀကမ္းခင္းေတြက က်ြန္မကိုေလွာင္ေျပာင္ေနသလိုပဲ။

သူမ်ားေတြ မိုးရြာရင္ ငယ္ခ်စ္ဦးေတြကို လြမ္းေနစဥ္မွာ မိုးေရကိုခြက္နဲ႔လိုက္ခံေနရတဲ႔ က်ြန္မ၊ေက်ာင္းတတ္ရင္ဝတ္တဲ႔ မရွိမယ့္ရွိမယ့္ အက်ီၤေလးေတြ စိုသြားမွာဆုးိလို႕ အေျပးလိုက္သိမ္းရတဲ႔က်ြန္မ မိုးရာသီိကို မႀကိဳက္တာမဆန္းပါဘူး။"ဟယ့္ ေကာင္မေလးဘာေတြထိုင္ေတြးေနတာလဲ အျပင္မွာမိုးေတြညိွဳ႕လာျပီ။ေလ်ွာ္ထားတဲ႔ အဝတ္ေတြ ရုတ္ေလ"ဆိုတယ့္ အေမ့အသံနဲ႔အတူ က်ြန္မေျခေထာက္ေတြကအိမ္ေအာက္ကို ေျပးအဆင္း တစ္ဖက္အိမ္ ေရဒီယိုဆီက ပ်ံ႕လြင့္လာတဲ႔ "မိုးေလးဖြဲတုန္း သတိရတယ္။ျမင္ေနတယ္ျပတင္းတံခါးဆီပဲ"သီခ်င္းေလးက က်ြန္မရဲ႕မိုးရာသိီကို မႀကိဳက္တတ္တဲ႔စိတ္ကို ပိုျပီးမႀကိဳက္ေအာင္ တြန္းအားေပးေနသလို။အခုမိုးရာသိီကို မႀကိဳက္ေပမယ့္ က်ြန္မိဘေတြျဖစ္ေစခ်င္တဲ႔ ပညာတတ္ျဖစ္ရင္ေတာ့ က်ြန္မႀကိဳက္မိမွာပါ။အခုေတာ့ က်ြန္မမိုးရာသီကို မႀကိဳက္ေသးပါ။

Steemitမိသားစုဝင္မ်ားအားလံုးကို ေက်းဇူးအထူးတင္လ်က္။

Steemit မိသားစုဝင္မ်ားအားလံုးစိတ္၏ခ်မ္းသာျခင္း ကုိယ္၏က်န္းမာျခင္းနဲ႔ ျပည့္စံုပါေစ။
Give my love to you all Steemians.
written by :@hnineikhaing
MSU NO-003


#myanmar
#msu