'Het' vertelt. Familieherinneringen Deel 2.
Kijkend door de albums met oude familiefoto's word ik soms teruggeslingerd in het verleden. En soms kan ik me dan ineens levendig de situatie voor de geest halen hoe het toen was. Daar komen soms tranen van tevoorschijn, tranen die me doen beseffen dat mijn ouders allebei al dood zijn. Dat er nooit meer van die familiemomenten zullen zijn.
Maar soms zit ik ook met de glimlach van een leuke herinnering! Een herinnering die ik op zo'n moment heel levendig beleef. En die herinnering wil ik in een serie korte verhaaltjes graag met jullie delen. Om de herinnering aan mijn lieve ouders levend te houden. Want al zijn ze dan niet meer hier op aarde aanwezig. Ze leven immer voort in mijn hart. En daar zullen ze altijd blijven!
Het lijkt wel een varkentje!
In 2001 ging mijn zus het huis uit. Ze was er aan toe om zelfstandig te gaan wonen, had een baan en dus een inkomen en ze was er klaar voor. Althans, zo dacht ze zelf! Een leuk klein appartementje, dicht bij het ouderlijk huis had ze gevonden via de woningbouwvereniging en met het hele gezin waren we actief bezig met het opknappen van het appartementje en het inrichten. Zus en ik haalden het oude behang van de muren af, en pap en mam plakten het nieuwe behang er weer tegenaan. Alles werd netjes schoongemaakt en het duurde niet lang of zus kon in haar appartementje gaan slapen.
En toen begon het! Wat wij geen van allen verwacht hadden, en zij zelf nog wel het minst van allemaal. Ze kon totaal niet omgaan met het alleen zijn. Ze voelde zich eenzaam, ze voelde zich niet veilig, ze voelde zich verloren, verlaten, en elke dag kwam ze naar huis. Recht uit haar werk kwam ze naar pap, mam en mij om te eten. En standaard begon ze na het eten te huilen. Dikke tranen over haar wangen als het weer tijd was om naar haar appartementje terug te gaan. Nee dat zelfstandig wonen was toch echt totaal niet wat ze er van verwacht had, en wat ze had gehoopt te vinden. In plaats van zich heerlijk te voelen en een eigen leven op te gaan bouwen voelde ze zich vreselijk, en zou ze op haar blote knietjes naar huis terug zijn gekropen. Als ze dat maar had mogen doen!
Maar dit vond pap niet goed. Ze moest het toch echt maar eens een half jaartje volhouden, en als ze na dat half jaar nog steeds niet kon wennen, en terug naar huis wilde komen? Dan stond de deur uiteraard wijd voor haar open, en zou hij haar persoonlijk terug naar huis verhuizen. Maar ze moest het wel echt proberen. En uiteraard volgde daar weer een fikse huilbui op. Na drie weken was ik dat aardig zat aan het worden. Ik kende mijn eens zo vrolijke grote zus bijna niet meer terug en besloot haar te helpen. Omdat ze vooral moeite had met het alleen zijn dacht ik dat het het haar goed zou doen om een huisdier te hebben. Een kat was een mooie optie, want ze moest toch overdag altijd werken. Dat gaat nu eenmaal wat lastiger met een hond. Mam was het wel met mij eens, en zo gebeurde het dat zus en ik op een maandagmiddag samen in de auto stapten. De reis zou ons naar het asiel in Oss brengen. Op zoek naar een kat voor zus! Mam zwaaide ons na en gaf nog een waarschuwing mee: "Denk er aan dat je **GEEN HOND** meeneemt he!". Moeders kennen hun kinderen, dat blijkt later maar weer.
Voor het eerst in weken zat zus weer eens lachend naast mij in de auto en ik stuurde snel de auto naar het asiel om daar tot de vreselijke ontdekking te komen dat ze op maandag gesloten waren! Daar stonden we dan ... Ik wilde al voorstellen om dan maar te wachten en op zaterdag terug te gaan, tot ik aan het trillende lipje van zus zag dat dat niet het beste idee was wat ik kon voorstellen. Mijn hersens draaiden op volle toeren en ineens schoot me te binnen dat ik in Berghem nog een adresje wist waar ik wel eens een advertentie had gezien voor jonge katjes. Snel stelde ik dat dan maar voor en met een zucht van verlichting knikte zus dat ze dat graag wilde. Op naar Berghem!
Eenmaal daar aangekomen bleek het toch allemaal net iets anders te zijn als wat ik had gedacht ... En, de beste man had geen jonge katjes. Maar ook geen oudere katten. Hij had gewoon helemaal geen katten. Wat hij wel had was, ... Juist ja, HONDJES! En ow jee, daar gingen we. Zus en ik, op onze knieën. Alle waarschuwingen en goede raad waren we binnen 1 minuut kwijt. Totaal verkocht door de aanblik van die puppies.
En daar zat hij. In zijn eentje in een hokje. Een vrolijk beestje met een heel klein hoofdje, met daarop ontzettend grote oren! Hij werd uit zijn hokje getild en kwam meteen naar ons toe, snuffelde, knuffelde en ging weer even rondlopen. Kwam weer terug, snuffelde en knuffelde en ging weer verder op ontdekkingsreis. We waren verloren en wisten gewoon dat dit het kameraadje van mijn zus zou gaan worden. Alles geregeld en daar gingen we dan. Terug naar huis, naar mam ... met het hondje wat we niet hadden mogen kopen!
Eenmaal thuis kwam mam meteen nieuwsgierig naar buiten gelopen om de kat te bewonderen die we gekocht hadden. En daar lag in de armen van zus een hondje. Met een klein koppie, echt ontzettend grote oren en een roze neusje. Mijn moeder was met stomheid geslagen. Ze zei niets en liep weer naar binnen. Zus en ik keken elkaar eens aan en wisten dat ze niet blij was ...
Binnen vroegen we haar: "Mam wat vind je ervan? Is hij niet lief?" En na een minutenlange stilte waarin ze duidelijk haar best moest doen om niet boos te worden kwam er uiteindelijk een antwoord ...
Wat een leuk verhaal om te lezen! Met de 'het lijkt wel een varkentje' dacht ik natuurlijk meteen aan Jip en Janneke en het nieuwe nichtje. Of neefje, of ziets ;). Maar dit was wel een heel unieke wending!
Dankjewel voor je leuke reactie en het bezoeken van mijn blog!