Öyküler Neden Öldü?

Benzer Hayatlar adlı kitabı için yazdığı otuz altıncı kısa öyküsünü yazan adam, Neyzen Tevfik'in "Anladın Mı" şiirini ilk kez tesadüfen okudu. Kitabı çoktan basıma göndermişti. Alelacele yayınevini aradı.
-Basımı durdurun

Yayınevi buna bir anlam verememişti. Sekreter sebebini sordu ve yazar ona cevap verdi.
-Öyküler Öldü

Sekreter şaşkındı. "Ama nasıl, olur efendim. Peki öyküler neden öldü? " dedi ve bu sorunun cevabını gerçekten merak ederek sordu.
-Dıt dıt dıt!

Kapı çalıyordu. Derin bir sesle "Gel Mehmet kapı açık" dedi. Mehmet içeri girdi. "Hayırdır üstadım bugün sende bir hal var. Yüzündeki kıyametin sebebi ne?" dedi. Yazar, "Dinle Mehmet" dedi ve başladı anlatmaya.

"Sen de bilirsin ki benim senden sonra en yakın arkadaşım kitaplardır. Ama insan bazen arkadaşlarına da darılır. Sakın üstüne alınma olur mu? Benim derdim senle değil kitaplarla. Onlar sayesinde milyonlarca insan tanıdım. Hepsinin ayrı ayrı bir hikayesi vardı. Onlarla kendime ufuklar çizdim. Yeni yeni dünyalar keşfettim. Bana anlattıkları kadarıyla Mecnunu tanıyorum, ama yaşadıklarına bir anlam veremiyorum. Şirin için dağları delen Ferhat'ın efsanesini biliyorum ancak bu işe bir anlam veremiyorum. Yunus'un öyküsünü biliyorum ama onu yakan oda henüz rastlamadım. Bunlar kitaplarda yok Mehmet biliyor musun? Yok. Zaten sayfalar da bu yükü kaldıramaz. Mecnundan yapılan alıntılar bu derdi anlatamaz. Şimdi anlıyorum biliyor musun, Ateş niçin düştüğü yeri yakıyor? Benim yaşadıklarımı sen biliyorsun, ama anlattıklarım Mecnun'dan rivayetler. Ama hicran destanını nasıl okurum bilemiyorum. Belki de anlatmak için cennet dili gerekli, kelimeler susmalı ve sadece hislerim konuşmalı."

-Üstadım Ziya Gökalp Yeni Hayat kitabının önsözünde

"Şuur devrinde şiir susar, şiir devrinde şuur seyirci kalır"

demiş. Anlaşılan senin şiir devrin bitti şimdi ise söz şuurda.

-Bu yüzden artık susmak gerekiyor Mehmet. Biz susalım hislerimiz konuşsun.