Kalabalıkların sessizliğine aldırmıyorum

Kalabalıkların sessizliğine aldırmıyorum,
azınlıkta olup da doğru bağıranların sesi önemli.
ufacık bir boşluk bulduğunda güvenli gördükleri delikten kafasını çıkaranlar,
beklenmeyen bir yerden ışığı bulup oraya koşanlar,
her şeyin bittiğini düşündüğü halde elindeki baltayı zulasında tutanlar var.
bir sarsıntıyı bekliyorlar, nasıl hepimizin beklediği işaretler
varsa onların da beklediği bir şeyler var.
Bir sarsıntı, dağılmaya başlayan kartlar,
yere düşen bir adamın çıkardığı ses, güvenli bir gülüş,
alçakgönüllü bir insan duruşu.
belki daha fazlası belki de daha azı. ben inanıyorum,
tanık oldum, kendimden biliyorum.
insan kendini çok yerde sınar yeter ki buna değeceğine inansın.
ayağa kalkar, adım da atar. ne zaman sorusuna
kilitlenmek yerine elimdekileri bırakmadan
sabırla damlamaya devam ediyorum.
gözümde göl falan yok, ben dalgalara inanıyorum.