Op de thee bij Jos Brink

Ik droomde vannacht dat ik op de thee was bij Jos Brink. Of misschien was het niet Jos Brink, maar in elk geval een oude nicht. Ook was hij beroemd of beroemd geweest, dat weet ik zeker. Hij zat in zijn boudoir, een piepkleine ruimte. Er brandde geen licht en er werd niet gestookt. Toch zat hij als een prins in zijn kamer. Hij was omringd door zwaar eiken meublilair dat leek op kringloopspul. De vele schilderijen aan de muur waren nikszeggende fletse herders en herderinnetjes, Tijl Uilenspiegels en Wilhelm Tells.
Terwijl de conversatie voortging, zag ik dat op het tafeltje, achter zijn linkerarm, een aantal fotolijstjes stond. Op één ervan zag ik mijn vader.
Ik hoorde een piepklein gesnif, dat was ik, daaronder een zee van tranen.
Ik dacht dat mijn ogen kletsnat waren toen ik wakker werd, maar dat was niet zo.