Kleine vliegtuigen

Het stormt in de bergen. Bomen vallen tegen elektriciteitskabels aan. De stroom valt uit.
Ik parkeer mijn auto voor de bank van een stadje in het dal. Ik loop naar binnen. Binnen is het donker. 12 ogen van 6 vrouwen kijken mij angstig aan. Wij kunnen u geen geld geven want alle systemen liggen plat, geen stroom, kom maar over een uur terug.

Het geld heb ik nodig om een landmeter te betalen, die een stuk grond administratief moet veranderen.
Het is een halve crimineel, en zo ziet hij er ook uit. Lombroso-type, doorlopende wenkbrauwen, schedel als Frankenstein. Prettige stem, die elke twijfel moet wegnemen, non-stop rookgordijnen van geruststellende praatjes spuwend.

Ik bel hem om te vertellen dat ik er een hard hoofd in heb of ik hem vandaag kan betalen vanwege stroom etc., en eerst ontkent hij dat bij hem de stroom is uitgevallen. Het is 2 straten verderop, dus dat lijkt me niet geloofwaardig. Als ik begin over de bank, zegt hij plots dat bij hem ook duisternis heerst en hij nodigt me uit voor koffie. Dat lijkt me wel een aantrekkelijk perspectief, koffiedrinken met een crimineel in een duister kantoor, dus rij ik naar hem toe.
Als ik binnenkom en plaatsneem, blijkt hij zijn belofte van de koffie niet te kunnen waarmaken, want geen stroom.

Hij begint een waterval van onsamenhangende klaagverhalen over zijn vaderland, waarbij ik zit en hij staat. Het gaat er daarbij om dat we elkaar dwingend in de ogen kijken. Wie het eerst knippert heeft verloren.
Op zeker moment gaat het licht aan en begin alles te zoemen. Stroom! Nu verwacht ik dat hij direct schuldbewust koers zet naar het koffieapparaat, maar ik had het kunnen weten, de crimineel heeft geen geweten, en leutert rustig voort over de staat van het land.
Als ik hem onderbreek en vanuit het niets een vraag stel, terwijl ik hem met mijn ogen tegen de muur spijker, zie ik dat dit niet de rolverdeling is die hij in gedachten had.
Hij geeft evenwel minzaam antwoord.

Als ik zie dat die koffie er niet gaat komen, stap ik op en rij naar de bank.

Even later ben ik terug en betaal.
De stilzwijgende intimidatie gaat verder, zoals eerder. Een zalvende woordenstroom waarvan de richting onduidelijk is, maar die mij een duister gevoel in de maagstreek geeft. Niet goed.
Het verschil is dat ik nu sta en hij zit.

Ik vraag hem wanneer hij een grenspaal bij mij in de grond komt slaan, een belofte die hij een half jaar geleden gedaan heeft en waarvoor is betaald.
Hij zegt dat hij dat steeds wilde doen, maar dat men (!) zei dat wij niet thuis waren. (Hij kon niet even zelf bellen om het ons persoonlijk te vragen.)

Nu zie ik mijn kans schoon voor de electroshock.
Ik zeg, nee hoor, we zijn er gewoon, alleen was ik soms een paar weken weg omdat ik piloot ben geworden. Ik moest soms een paar weken vliegen in Tsjechië.
Zijn mond valt open, zijn onderkaak zou de grond hebben geraakt als het fysiek mogelijk was geweest.
Hij stamelt, als commercieel piloot?
Nee, zeg ik, kleine vliegtuigen.