Civil Aviation Authority

De ambtenaar laat mij zonder enige emotie weten dat ik het examen heb gehaald. Toen ik hier vanmorgen om half acht binnenliep durfde ik niet te dromen dat ik hier nooit meer hoefde te komen. 3 keer was genoeg. 3 keer reed ik naar Praag, vanuit Polen. Dat is 250 kilometer maal 6. 6 keer over de ring van Praag. Wie de ring van Praag kent weet dat niemand daar voor zijn plezier rijdt.
3 keer een hotel geboekt, omdat het examen om 8.00 's morgens is. Alleen een autistische overheidsinstelling kan zoiets bedenken. Voor Tsjechen is het al absurd, maar voor buitenlanders die moeten aanrijden is het onbegonnen werk. Je moet in de buurt slapen, want de kans is veel te groot dat je anders een lekke band krijgt, of tegen iemand aanrijdt in de file. Examen doen is al stress genoeg, dus elke andere stress wil je minimaliseren.
Maar zelfs in het hotel in de buurt (40km!) moest ik om 6 uur op.
Het examen bestaat uit 9 deelexamens.
De eerste keer was het indrukwekkends, omdat je niks weet. Of je je eigen pen en rekenmachine mag gebruiken. Hoeveel vragen er zijn. Hoe lang je over een deelexamen mag doen. Of je naar de wc mag. Of je iets mag eten. Niemand wist iets. Iemand had me verteld dat er overal camera's hingen en dat spieken een verloren zaak was. Maar voor mij maakt dat niks uit. Ik heb nog nooit gespiekt. Veel te gecompliceerd. Niet voor gemaakt.
Ik heb 7 dikke boeken mij eigen gemaakt. Het interesseert me.

Ook over parkeren wist niemand iets. Om deze stressfactor te elimineren had ik gebeld met het instituut. Er werd opgenomen in het Tsjechisch en toen men doorhad dat ik verder wilde praten in Engels brak er paniek uit, hoorde ik. Er was gerommel en gestommel en er kwam een vrouw aan de lijn die zogenaamd Engels sprak. Dit Engels was zo zwak dat ze mijn vraag naar de parkeersituatie niet kon beantwoorden. Ze gaf wel antwoorden, maar die antwoorden hadden niks met mijn vraag te maken. Na 3 keer mijn vraag te hebben herhaald bedankte ik de vrouw die Oost-Europees stoïcijns aardig bleef. Ik wilde haar al een lesje gaan leren dat ze me niet begreep, en haar boos maken, maar deed dat toch niet. Ik wilde klagen bij haar baas, maar die zou ook geen Engels spreken en mij een zeurpiet vinden in plaats van zichzelf een anachronisme.
Ik gaf het op.
Alleen improvisatie kon mij redden.
Ik moest zo vroeg komen dat ik genoeg tijd had om de auto op een plek neer te zetten, waar hij niet zou worden weggesleept, ook al moest ik een stuk lopen.

Niemand wist iets.
Hoe de vragen gesteld worden. Het bleek in gebroken Engels te zijn. Er was een moment, de eerste keer, dat er zoveel kromme taal was, dat ik de handdoek in de ring wilde gooien. Ik wilde briesend opstaan en de examencommissie aanklagen voor onterechte zelfoverschatting, onjuist gebruik van de Engelse taal en minachting van niet-Tsjechen, maar ik zag dat dat mij niet zou helpen. Deze strijd vereiste zelfbeheersing. Dezelfde zelfbeheersing die ik nodig zou hebben bij een stress-situatie in een vliegtuig. Zie het maar als een oefening.
Iemand had me verteld dat ik er op moest rekenen dat ik er 4 keer over zou doen, tot ik het had.
Vooral rustig blijven.

Wonder boven wonder haalde ik de eerste keer 3 deelexamens. Dus 6 te gaan.
Volgende maand terugkomen. En de maand daarop. En daarop. Wie zal het zeggen.
Mijn zoon van 13 was mee en was in de auto blijven zitten. Ik was om 11.00 uur klaar.
Toen ik het lokaal uitliep, bleek hij in de hal bij de receptie te zijn. Hij moest poepen, maar durfde dat niet omdat hij bang was dat hij mij dan mis zou lopen. De schat.

De parkeersituatie was meegevallen. Nee, dat is een eufemisme. De parkeersituatie was uitmuntend. Voor de deur van het instituut waren 6 plekken gereserveerd voor bezoekers. Ik kreeg bij de receptie een kaart die ik voor mijn ruit moest leggen. Gratis. Als een havik was ik op 1 van de 6 open plekken gedoken, omdat ik verwachtte dat iedereen daar wilde staan, maar toen het examen was afgelopen waren er nog 3 plekken vrij.
Absurdisme heeft altijd gewone kleren aan.

Er stond verder niemand. Hoe kwamen al die mensen hier? Met de bus? Er was geen bus. Hadden ze in een hotel geslapen? Er was geen hotel.
Iedereen leek alles heel normaal te vinden. Bij niemand kon ik een glimlach ontwaren die getuigde van dezelfde perceptie als die ik had. Dat dit alles volkomen absurd, treurig en lachwekkend was. Maar rondkijkend trof ik geen gelijkgestemde ziel. Ieder leek de omstandigheden te nemen voor hoe ze waren. Zonder er iets van te vinden.

De ambtenaar die het examen voor geopend verklaarde sprak alleen Tsjechisch, dus ik liep maar achter haar aan, net zoals de anderen deden.
Voor de gelegenheid had de ambtenaar haar avondjurk aangetrokken. Dit doen ambtenaren in Oost-Europa. Ambtenaren dragen lange jurken en ze zijn te dik, zoals alle ambtenaren overal ter wereld. Driedubbel overgehaalde vetrollen worden zonder schaamte getoond.
Zeker de helft van de kandidaten was niet-Tsjechisch. Afrikanen, Chinezen, Arabieren en een Nederlander. Niemand protesteerde dat ze niks begrepen van wat ze zei. Vooral rustig blijven en niet gaan schreeuwen. Wat was hier aan de hand? Is er iets wat ik niet wist, maar zou moeten weten?

Achteraf mocht ik direct mijn fouten inzien. Ik mocht ze niet overschrijven, wel inzien. Ik scande de fouten en probeerde de goede antwoorden in mij op te zuigen. Alle fouten van 6 niet gehaalde deelexamens in mij opzuigen.

De 2e keer haalde ik 4 deelexamens. Zelfde ambtenaar, zelfde lokaal. Weer mocht ik de antwoorden opzuigen.

De 3e keer haalde ik de laatste 2.
Van sommigen vragen wist ik de kromme antwoorden uit mijn hoofd. Ik reproduceerde de kromme antwoorden als een machine.

De ambtenaar toonde geen enkele reactie. Ik wist niet of ik het gehaald had of niet. Ze keek op mijn verzoek op het examen en nog kon ik haar reactie niet duiden. Ik kon zien wat er op het papier stond: Passed, rood omcirkeld.
Ik wilde de ambtenaar uit haar jurk scheuren en haar tieten zien. Maar ik beheerste me.
Ze verzocht me buiten op de gang plaats te nemen en te wachten op mijn certificaat.
Ik had van te voren bedacht dat ik iedereen zou kussen en 7 dagen en 7 nachten zou huilen van geluk als ik het zou halen, maar wat ik deed was naar de wc lopen om een plas te doen.
Toen ik terugliep, kwam de ambtenaar juist het lokaal uit met mijn certificaat.
Ik had alle theorie gehaald voor het worden van een Private Pilot.