Arabier

Ik lig op een hotelkamer in bed en probeer te slapen. Achter mijn hoofd is een muur en achter die muur ligt ook een man in bed. Hij slaapt niet, maar hij belt. Hij belt niet als een man, maar als een vrouw. Soms stopt hij even en weet ik niet of hij luistert naar wat er aan de andere kant gezegd wordt of dat het gesprek beëindigd is. Soms hoor ik de trilfunctie van zijn telefoon gaan en weet ik dat hij heeft opgehangen. Hij begint dan weer te praten alsof hij een zin oppakt die hij 3 minuten ervoor had laten liggen. Er is geen enkele emotie in zijn stem.
Het is monotoon en verveeld, verbaal scrotumkrabben.
Ook als hij stopt met praten is het midden in een zin, ik denk dat er nog wat komt, maar moet concluderen na enige tijd dat hij zolang niet kan luisteren, dat hij gestopt moet zijn met het gesprek. Dit wordt ondersteund doordat hij dan zijn lichaam verplaatst. Het bed kraakt, hij zet iets neer of loopt een stukje.
De gesprekken duren gemiddeld 15 minuten, stoppen dan een minuut of 2 en gaan daarna weer door met dezelfde lengte.
ik dacht een tijdje dat het Frans was, maar in plaats van oui oui oui hoorde ik de hele tijd da of ja of tak, dus het moet Oost-Europees zijn. Maar vanwege de totaal niet te plaatsen emotie tijdens het gesprek, betrap ik mezelf erop dat ik wil dat het een Arabier is. De man is een macho, want hij doet alles met grof geweld, hij draait kranen heftig open en dicht, neemt luidruchtige slokken en stampt met zijn voeten.
De amateur-psychiater in mij denkt dat hij dat doet, omdat hij niet alleen kan zijn. De geluiden moeten zijn bestaan bevestigen. Daarom belt hij ook de hele tijd.
Gelukkig houdt het bellen op en kan ik proberen te slapen. Nu hoor ik hem nog af en toe hoesten. Één hoest in 10 minuten. Ik hoor er drie.