23 Nisan [Cointurk 26.Projesi] #fadime3863

Çocukların, hâla çocuk kalanların bayramı 23 Nisan. Dünyanın tek çocuk bayramı, Atamızın hediyesi. Her ne kadar ben büyüdüm, büyüğüm desekte 23 Nisan gününü hepimiz sevinçle, neşeyle, merakla bekler , heyecan duyarız. Çeşitli ülkelerden ülkemize konuklar gelir. Güzel Anadolu'muzun dört bir yanında onları ağırlarız. Kardeşliğin,sevginin bol; ayrımın, bölücülüğün olmadığı bir gündür 23 Nisan. Bu güzel günde çeşitli kutlamalar yaparız. Farklı ülkeden gelen kardeşlerimizde kendi dansları oyunlarıyla bizlere kültürlerini tanıtırlar.

Şimdi sıra geldi Kendi anılarımıza.
İlkokulu kendi köyümüzde okuduğum için, 23 Nisanlarımız çok güzel geçerdi. Tüm köy o gün okula toplanır, bizlerde gösteri hazırlamaya aylar önceden başlardık. Beden derslerinde, diğer bazı derslerde hareketlerimize çalışırdık bir haparlörle. Kutlama günü geldiğinde ise halay, çiftetelli gibi geleneksel oyunlarımızda davul zurna kiralardık bazen. Canlı canlı çalarlardı. O günlerimiz ne kadar güzeldi. Köyden bazı dedeler çıkar zeybek oynarlardı. Bizden biraz önceki dönemlerde ise köyün başından sonuna kadar bayraklarla yürüyüş yaparlarmış. Nereden baksan 3 km yol, gidiş geliş 6. Ama değeri var, anısı var, güzel neşeli günler.

Şiirler okurduk, Atamızı anardık, bize verdiği bu güzel günü neşeyle kutlardık. Artık en güzel okuyorum diyemi yoksa boy sırasından mı bilmem 😂 şiir sırasında hep öndeydim. Allah var güzel okurum. 😅

Bir sürü yarışmalar yapılırdı. Yoğurtta para bulma, çuval yarışı, sandalye kapmaca, yumurta taşıma, gibi birçok şey daha..

Bende anasınıfında kızım seni vereyimmi oynamıştım. Tek kız bendim. Diğerleri başka gösteri yapmıştı. Yaşar hemen boşar, Ali eder beni deli, Ömer her gün beni döver.... Derken en sonunda Engin zengin olunca orda işler değişiyor.😅 Birinci sınıfta da roman havası oynamıştık. Fotoğrafı bulamadım. Kim bilir hangi çekmecede. 😐 23 Nisanlarin benim için ayrı bir yeri vardır. Ayağımın yere bastığı günlerdi o günler, neşeli herşeyden habersiz olduğumuz günler.

1. Sınıfta çayda çıra oynamıştık ama ben eğilip kalkamadığım için en cool görev bana düşüyordu. 😅 Beni gelin yapmışlardı. Oyunu etrafımda oynayıp elime kına yakmışlardı. En sonda Muhammed (damat) yüzümü açmadan koluma bilezik takıyor gibi yapıyordu yüzümü açıyor ve selam veriyoruz. Ama küçük bir sürpriz vardı o gün. Muhammed Bakır telinden bana altın bilezik yapmıştı 😅 öğretmenimiz çok gülmüştü ona.
   

En son 23. Nisan gösterimi ise 5. Sınıfta yapmıştım. Türkan şarkısıyla dans edecektik. Ama o gün gelince çıktığımızda sahneye arkamı dönmüştüm. Neden böyle birşey yaptıysam. Çember şeklindeydik. Tekerlekli sandalyeden de görülmedim bile. Oynadığım bana kaldı. 😑 sonraki üç yıldada hiç katılabileceğim oyun olmadı.

Postumu okuduğunuz için teşekkür ederim.