က်ေတာ္သည္ သာမန္ လူတေယာက္သာ ျဖစ္၏။ တိတိက်က် ေျပာရလွ်င္ သာမန္ထက္ ပ်င္းေသာသူ တေယာက္ ျဖစ္၏။ အိပ္ခ်ိန္၊ စားခ်ိန္ မမွန္ေပ။ က်ေတာ္ မွန္မွန္ လုပ္ျဖစ္သည္ဆိုလို႔ ပ်င္းရိျခင္းသာ ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ အေမ၏ ခ်ီးက်ဴးေထာပနာ ျပဳျခင္းကို မၾကာခဏ ခံယူရေလ့ ရွိ၏။ ဆိုရလွ်င္ အေရးႀကီးပါသည္ ဆိုသည့္ ဆယ္တန္းေက်ာင္းသား ဘ၀မွာေတာင္ က်ေတာ္၏ ၀ီရိယသည္ သာမန္ထက္ မပိုခဲ့ေပ။ ကိုယ္ရည္ေသြးလိုျခင္း မဟုတ္။ သာမန္ထက္သာ ပိုခဲ့လွ်င္ က်ေတာ္သည္ ယခုအခ်ိန္ ဆရာ၀န္တေယာက္ ျဖစ္ေနမည္ ျဖစ္၏။ ဤသည္မွာ စကား အျဖစ္ ေျပာျခင္းသာ ျဖစ္၏။ က်ေတာ္သည္ ဆရာ၀န္ အလုပ္ကို စိတ္မ၀င္စားေပ။ ေသြးျမင္လွ်င္ ေၾကာက္ေတာက္ေသာ၊ အပ္ျမင္လွ်င္ လန္႔တက္ေသာ သူတေယာက္သာ ျဖစ္၏။ ယခုအခ်ိန္ထိလည္း ေသြးလွဴတိုင္း ေသြးေဖာက္သည့္ အပ္ကို မၾကည့္ပဲ မ်က္ႏွာလႊဲေနတုန္းျဖစ္၏။ ေသြးလွဴ ျဖစ္ခဲ့သည္မွာေတာင္ (၁၁) ႀကိမ္ ျပည့္သြားၿပီ ျဖစ္၏။

တကၠသိုလ္ေက်ာင္းတက္ေတာ့ သာ၍ အပ်င္းထူ၏။ ေက်ာင္းသည္ မနက္ (၈) နာရီ တက္၏။ က်ေတာ္သည္ ေန႔စဥ္ မနက္ (၇) နာရီမွသာ ထ၏။ ေတာင္ေပၚကေန ေက်ာင္းရွိိရာ ေအးသာယာကို ေရာက္ဖို႔ လိုင္းကား (၁) နာရီေလာက္ စီးရ၏။ က်ေတာ္သည္ မနက္အေစာ စာသင္ခ်ိန္ တခ်ိန္ အျမဲလြတ္၏။ ဆရာ၊ ဆရာမ်ား သေဘာေကာင္း၍သာ ေတာ္ေသး၏။ လြတ္သြားသည့္ စာမ်ား ဆရာ၊ ဆရာမမ်ား အားသည့္အခ်ိန္ အေဆာင္မွာ သြားေမး။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားထံ၌ မွတ္စု ေတာင္းယူကူးျခင္းျဖင့္ မနက္ပိုင္း စာသင္ခ်ိန္ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကို ျဖတ္သန္းခဲ့၏။ ထိုမွ် က်ေတာ္သည္ ၀ီရိယ ေကာင္း၏။

ယခု ဆရာ ဘ၀ ေရာက္လာေတာ့ ၀ီရိယ မရွိ၍ မရေတာ့။ မျဖစ္ေတာ့။ ေက်ာင္းသားဘ၀တုန္းက ကိုယ့္ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမည့္သူက ဆရာ တဦးတည္းသာ။ ကိုယ္ဆရာျဖစ္လာေတာ့ကိုယ့္ကိုု ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမည့္ တပည့္မ်ားက တဦးတေယာက္မကေပ။ ဆယ္တန္း ေက်ာင္းသားဘ၀ကေတာင္ ခပ္ေစာေစာ မထခဲ့ေသာ က်ေတာ္သည္ ယခု ဆရာ ျဖစ္ခါမွာ အေစာႀကီးထေနရေတာ့၏။ သို႔ေသာ္ က်ေတာ္ကို႔ ခ်စ္ေသာ၊ က်ေတာ့္ကို နားလည္ေပးေသာ အေဆာင္မွ ဆရာမက က်ေတာ္၏ မနက္ပိုင္း စာသင္ခ်ိန္အား ညေနဖက္သို႔ ေျပာင္းေပး၏။ က်ေတာ္ အိပ္ေရး ၀၀ အိပ္ရေအာင္တဲ့။

ဆရာ ဘ၀မွာ အစျပဳလာေသာ ၀ီရိယသည္ ယခုအခ်ိန္မွာ ပိုမို၍ အားေကာင္းၿပီး အရွိန္ရလာေတာ့၏။ တျခား မဟုတ္။ Steemit ၀ီရိယ ပင္ ျဖစ္ေခ်၏။ ေန႔စဥ္ ပံုမွန္ post ေရးႏိုင္ဖုိ႔ လံုးပန္းသည္။ အျခားတပါး မိမိႏွစ္သက္ေသာ သူတို႔၏ စာမ်ားကို ဖတ္ရမည္ စသည္ျဖင့္ ၀ီရိယထား တက္ေနၿပီ ျဖစ္၏။ steemit ႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ ကိစၥမ်ားကို ဂရုတစိုက္ႏွင့္ အာရံုစိုက္ အေလးထားလာ၏။ အမ်ားက ေျပာသည္ Steemit ဆြဲေနၿပီဆိုၿပီးေပါ့။ က်ေတာ္ကေတာ့ ထိုသို႔ မသံုးခ်င္ပါ။ က်ေတာ္သည္ steemit ကို စြဲလမ္းေနျခင္း မဟုတ္။ ႏွစ္သက္ျခင္းသာ ျဖစ္၏။ သေဘာက်ျခင္းသာ ျဖစ္၏။

ယခုလည္း ခရီး (၆) ရက္ေလာက္သြား ျဖစ္မည့္ အေၾကာင္း ဖန္လာ၏။ laptop သယ္သြားလို႔ မျဖစ္။ Phone ႏွင့္က စာရွည္ရွည္ မရိုက္တတ္။ မရိုက္တတ္တာထက္ မရိုက္ႏိုင္ျခင္း ျဖစ္၏။ ထို႔ေၾကာင့္ပင္ ထို (၆) ရက္စာ အတြက္ က်ေတာ့္မွာ post မ်ား အဆင္သင့္ ရွိေနဖို႔ ျပင္ဆင္ရေတာ့၏။ က်ေတာ့္ ၀ီရိယကို က်ေတာ္ ကိုယ္တိုင္ အံ့ၾသမိ၏။ စြမ္းအား ႀကီးပါေပ့ Steemit ရယ္။ ယခု ဤ စာကို ေရးေနခ်ိန္၌ က်ေတာ့္ထံတြင္ (၆) ရက္စာအတြက္ post မ်ား Ready ျဖစ္ေန၊ ရွိေနၿပီ ျဖစ္၏။

မျဖစ္ႏိုင္ဘူး ဆိုတာ မရွိပါဘူး။ မျဖစ္ေသးတာပဲ ရွိတယ္။ လက္ေတြ႕သည္ တခါတရံ စိတ္ကူးယဥ္ထားတာထက္ ဆန္းက်ယ္ေနတတ္၏။ က်ေတာ္သည္ ယခုကဲ့သို႔ online currency တမ်ဳိးမ်ဳိးႏွင့္ ပတ္သက္မိၿပီး င၀ါးမ်ား ကိုင္တြယ္ အသံုးျပဳႏိုင္လိမ့္မည္ဟု လြန္ခဲ့ေသာ (၂) ႏွစ္ခန္႔ကအထိ အိပ္မက္ပင္ မမက္ဖူးခဲ့ေပ။ Btc ႏွင့္ ပတ္သက္၍ ေငြေၾကးအားျဖင့္ အက်ဳိးအျမတ္ တစံုတရာ မရခဲ့ေသာ္၊ အသိပညာမ်ားေတာ့ ရခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ ယခု steemit တြင္မူ ေငြေၾကးအားျဖင့္ေကာ၊ အသိပညာ အားျဖင့္ေကာ တိုးပြား သိျမင္မႈမ်ား ရရွိလာ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေတာ့္ မိတ္ေဆြမ်ားလည္း လံုေလာက္ေသာ ၀ီရိယ စိုက္ထုတ္မႈျဖင့္ Steemit မွာ ေလွ်ာက္လွမ္းၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္ဖြယ္ေကာင္းေသာ ဘ၀မ်ား ဖန္တီး ပိုင္ဆိုင္ ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ဆႏၵျပဳလိုက္ရပါသည္။

Don Jaun

MSC 31