မၾကာမီ သီတင္းကၽြတ္ေတာ့မည္ ျဖစ္၏။ သီတင္းကၽြတ္ ေက်ာင္းပိတ္ရက္ႏွင့္ ရံုးပိတ္ရက္မ်ား စတင္ၿပီ ျဖစ္၏။ က်ေနာ့္ သင္တန္းမ်ားလည္း ေသာၾကာေန႔ကေန ဗုဒၶဟူးေန႔အထိ ပိတ္၏။ ေန႔စဥ္ အလုပ္ရွုပ္၊ အလုပ္မ်ားေနရာကေန ခုလိုႀကီး (၅) ရက္ေလာက္ ပိတ္လိုက္ေတာ့ လူက ေၾကာင္စီစီႀကီး ျဖစ္ေန၏။ ဘာလုပ္လို႔ လုပ္လိုက္ရမွန္းကို မသိေပ။ ခရီးထြက္ဖို႔ ကလည္း အစီအစဥ္ မဆြဲထားလိုက္ရေတာ့ ဒီအတိုင္း အိမ္မွာပင္။ နီးနီးနားနား ဟိုဟို ဒီဒီ သြားဖို႔ၾကျပန္ေတာ့လည္း စိတ္က သိပ္မပါေနေပ။

အရယ္ရဆံုးက မနက္ခင္း အိပ္ယာထခ်ိန္ ျဖစ္၏။ က်ေနာ္ ညဖက္ အိပ္ရာ၀င္ ေနာက္က်ေလ့ ရွိိေၾကာင္းကို အားလံုး သိၿပီး ျဖစ္၏။ ညဖက္ အိပ္ရာ၀င္ ေနာက္က်ျခင္းက မနက္ဖက္ အိပ္ရာထ ေနာက္က်ျခင္းကိုပါ ျဖစ္ေစ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မနက္ စာသင္သြားဖို႔ ႀကိဳတင္ၿပီး ႏွိုးစက္ (အလန္း) ေပးထားရ၏။ သင္တန္းခ်ိန္က မနက္ (၉) နာရီခြဲ စ၏။ ထို႔ေၾကာင့္ မနက္ (၈) နာရီ ခြဲ အလန္းေပးထားရ၏။ ထိုသို႔ အလန္းေပးထားတာေတာင္ အလန္း ျမည္ခ်ိန္မွာ အိပ္ရာကေန ထဖို႔ မနည္းႀကီး အရွိန္ယူရ၏။ တခါတေလ အလန္းသံ မၾကားမိလိုက္၊ သတိမထားမိလိုက္ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားသည္ကလည္း ရွိေသး၏။ (၉) နာရီေလာက္မွ လန္႔ႏိုးလာၿပီး သင္တန္းသြားဖို႔ ကပ်ာကယာ ျပင္ဆင္ရ၏။

ခု သင္တန္း မ်ား ပိတ္ထားခ်ိန္ၾက ေျပာင္းျပန္။ အလန္း မေပးဘဲ အိပ္တာေတာင္ မနက္ခင္း (၆) နာရီေလာက္ကတည္းက ႏိုးေန၏။ ဘယ္လိုမွ ျပန္ဆက္အိပ္လုိ႔ မရေပ။ ဘယ္ေလာက္မ်ား စိတ္တိုဖို႔ ေကာင္းလိုက္သနည္း။ အိပ္လို႔မ်ား ရမလားဆိုၿပီး ဟိုလွိမ့္ ဒီလွိမ့္ႏွင့္ ဆက္မွိန္းေနေသာ္လည္း မရေပ။ လံုးလံုး ျပန္ အိပ္မေပ်ာ္ေပ။ ဆိုးလိုက္သည့္ ျဖစ္ျခင္း။ အိပ္လို႔က မရပါဘူးဆိုမွ လူက တေနကုန္ အားေနျပန္၏။ ဘာမွကို လုပ္စရာ မရွိေနေပ။ သို႔ႏွင့္ ဂိမ္းေတြပဲ ထိုင္ထုိင္ ေဆာ့ ျဖစ္ေနေတာ့၏။

အေ၀းေရာက္ေနသည့္ သူငယ္ခ်င္းေတြကေတာ့ ေမးၾကပါ၏။ ဘာအစီအစဥ္ ရွိလဲတဲ့။ အစီအစဥ္ ရွိရင္ ျပန္လာမလို႔တဲ့။ က်ေနာ္လည္း အားနာစိတ္မေကာင္းစြာ ဘာအစီအစဥ္မွ မရွိဘူးဆိုၿပီး ျပန္ေျပာရ၏။ ခုလို ေယာင္ေတာင္ေတာင္ အျဖစ္မ်ိဳးက ေႏြရာသီ ပိတ္ရက္မ်ားမွာလည္း ျဖစ္ေလ့ ရွိ၏။ ေႏြရာသီမွာ ျဖစ္တာက မဆန္းေပ။ ရက္ရွည္ ပိတ္တာကိုး။ သို႔ေပမယ့္ သီတင္းကၽြတ္မွာေတာ့ တခါသားမွ ခုလို မျဖစ္ဖူးေပ။ ဒီႏွစ္မွ ထူးထူးဆန္းဆန္း ပ်င္းသလိုလို၊ ေယာင္သလိုလုိ၊ ေလသလိုလို ျဖစ္ေနျခင္း ျဖစ္၏။

တခု ရွိတာက ယခင္ သီတင္းကၽြတ္ ပိတ္ရက္မ်ားတုန္းက ဟိုဟို ဒီဒီ ေလွ်ာက္သြား ျဖစ္တာကိုး။ ခရီးေ၀း မဟုတ္ေတာင္၊ ခရီးတိုေလး ျဖစ္ျဖစ္ သြားလိုက္ေသးသည္ကိုး။ ေဘာ္ဒါေတြ အေပါင္းအသင္းေတြ တရုန္းရုန္းႏွင့္ ဆုိေတာ့ အခ်ိန္ကုန္လို႔ ကုန္သြားမွန္း မသိလုိက္ရေပ။ ပိတ္ရက္က ခဏေလးႏွင့္ ၿပီးသြားသလိုပင္ ခံစားရေသး၏။ ခုကေတာ့ ထိုသို႔ မဟုတ္ေပ။ စစခ်င္း တရက္မွာပင္ ေတာ္ေတာ္ေလး ပ်င္းေနၿပီ ျဖစ္၏။ သို႔ေပမယ့္လည္း ၾကံဖန္ၿပီး ေပ်ာ္ေအာင္ေတာ့ ေနရေပလိမ့္ဦးမည္။ ေကာင္းေကာင္း အနားယူရင္း ျပန္ဖြင့္ခ်ိန္မွာ လုပ္ေဆာင္ရမည့္ လုပ္ငန္း တာ၀န္မ်ားအတြက္ အားေမြးထားရဦးမည္ မဟုတ္လား။

Don Jaun

MSC 31