တေန႔သ၌ ကၽြႏ္ုပ္သည္ နက္နံခင္း စာသင္ခ်ိန္ မရွိသျဖင့္ ေအးေအးလူပင္ အိပ္ရာမွာ ထကာ နံနက္စာ စားဖို႔ ျပင္ဆင္ေလ၏။ ရာသီဥတုက အတန္ငယ္ ေအးသည္က လြဲလွ်င္ သာယာသည္ဟု မဆိုႏိုင္ေသာ္လည္း ကၽြႏု္ပ္ ၾကိဳက္ေသာ ရာသီအခ်ိန္အခါ ျဖစ္၏။ ေပါင္မုန္႔အား မီးကင္စက္ထဲသို႔ ထည့္ကာ coffee ေဖ်ာ္ရန္ ျပင္ဆင္လိုက္၏။ အသစ္စက္စက္ coffee ႏွပ္စက္ေလးထဲသို႔ ရြာငံထုတ္ ေရႊရြာငံ coffee သံုးဇြန္းခန္႔ ထည့္ကာ ေရေႏြးထည့္၍ ႏွပ္ထားလိုက္၏။

သို႔ဆို၍ အႏွီ coffee ႏွပ္စက္ေလး အေၾကာင္း ေျပာရေပဦးမည္။ အမွန္ေတာ့ ၾကြားသည္ဆိုက ပိုမွန္၏။ coffee ႏွပ္စက္သည္ တထြာသာသာ သာရွိ၍ ေသးေသးေလးႏွင့္ ခ်စ္စရာေကာင္းလွ၏။ (၁၉၄၂) ခုႏွစ္၊ အီတလီ ႏိုင္ငံထုတ္ PEDRINI တံဆိပ္ျဖစ္၏။ အႏွီ coffee စက္ကို coffee ႀကိဳက္တတ္ေသာ ကၽြႏု္ပ္အတြက္ ညီမေလး တေယာက္မွ လက္ေဆာင္ ေပးျခင္း ျဖစ္၏။ အီတလီမွ တိုက္ရိုက္ မွာ ေပးထားျခင္းျဖစ္၏။ ထို႔ထက္ ပို၍ ထူးျခားသည္မွာ အႏွီ PEDRINI coffee maker စက္ေလးသည္ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး ဖရန္စစ္ ႏွင့္အတူ ပါလာျခင္းျဖစ္၏။ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး၏ ျမန္မာျပည္ခရီးစဥ္၌ ေနာက္ေတာ္ပါးမွ လိုက္ပါလာသည့္ ဘုန္းေတာ္ႀကီးတပါးမွ ထို coffee maker ေလးကို ယူလာေပးျခင္း ျဖစ္၏။ ဆိုရလွ်င္ ပုပ္ရဟန္းမင္းႀကီး၏ ေကာင္းခ်ီးေပးျခင္း ခံထားရေသာ coffee စက္ေလးဟု ေျပာရေပမည္။

Coffee ရသည္ ႏွင့္တၿပိဳက္နက္ ေပါင္မုန္႔ မီးကင္ထားျခင္းသည္လည္း အသင့္အေနအထားသို႔ ေရာက္ရွိၿပီျဖစ္၏။ ေပါင္မုန္႔အား ေထာပတ္ အနည္းငယ္သုပ္လိမ္းၿပီး coffee ကို ဖန္ခြက္ထဲသို႔ ထည့္ၿပီး သကာလ ညက ဖတ္လစ ဆရာေန၀င္းျမင့္၏ အိမ္ကေလး (၁၆) လံုး စာအုပ္ကို ယူကာ ထမင္းစားခန္းမွ အိမ္ေရွ႕ ၀ရန္တာ ဖက္သို႔ ထြက္လာလိုက္၏။ ကၽြႏု္ပ္ ထိုင္ခံု၌ ထိုင္ၿပီး မေရွးမေႏွာင္းမွာပင္ ျခံ၀န္းထဲသို႔ လူတေယာက္ ၀င္လာသည္ကို ေတြ႔ရ၏။ ထိုသူသည္ အေနာက္တိုင္း ၀တ္စံုကို သပ္ရပ္စြာ ၀တ္ဆင္ထား၏။ အသားခပ္ညိဳညိဳ၊ အရပ္ မနိမ့္မျမင့္ ျဖင့္ ၾကည့္ေကာင္းသူ တေယာက္ျဖစ္၏။ ကၽြႏု္ပ္အနားေရာက္ေသာ္ သူက စတင္၍ ႏႈတ္ဆက္၏။

“ မဂၤလာ နံနက္ခင္းပါ … ဆရာ … ”

ကၽြႏု္ပ္လည္း မဂၤလာပါ .. ဗ်ာ ဟု ဆိုၿပီး မ်က္ႏွာျခင္းဆိုင္ ခံု၌ ထိုင္ရန္ ေနရာေပးလိုက္၏။ ႏႈတ္ဆက္သူကို ေသခ်ာၾကည့္ေတာ့ က်ေတာ့္ အသိထဲက မဟုတ္။ ဆရာဟု ေခၚေန၍ ကၽြႏု္ပ္ တပည့္ေတြထဲက တေယာက္မ်ားလားဟု ဆိုရေအာင္လည္း မျဖစ္ႏိုင္ေပ။ ယခု ပုဂိၢဳလ္က က်ေတာ္ႏွင့္ အသက္အားျဖင့္ မတိမ္းမယိမ္းပင္။ ကၽြႏု္ပ္၏ ဇေ၀ဇ၀ါ ျဖစ္ေနေသာ မ်က္ႏွာကို ၾကည့္၍ သူက ပင္ အလိုက္တသိျဖင့္ …

“ ဆရာ …။ က်ေတာ့္ကို မမွတ္မိဘူးလား … ။ က်ေတာ္ ေနခေလ ဆရာ ”

သူေျပာမွ ကၽြႏု္ပ္လည္း သတိထားမိ၏။ မိမိဇာတ္ေကာင္ကို မိမိေမ့ေနေသာ စာေရးဆရာပင္။ ဆိုးလွပါတကား။ သူကလည္း ကၽြႏု္ပ္ မမွတ္္မိသည္ကို သတိထားမိၿပီး သကာလ သိပ္ေက်နပ္ပံု မရေသာ မ်က္ႏွာေပးျဖင့္ ကၽြႏု္ပ္အား ၾကည့္ကာေန၏။ ကၽြႏု္ပ္လည္း အိမ္ထဲသို႔ ၀င္ကာ ေနခ အတြက္ coffee တခြက္ ယူေပးလိုက္၏။ coffee ျမင္မွသာ အတန္ငယ္ ပုပ္သိုးေနေသာ မ်က္ႏွာသည္ ၾကည္လင္၍ လာ၏။ coffee တငံုေသာက္ၿပီး သကာလ ေနခက စကားစ၏။

“ ဆရာ ။ စာလည္း မေရးျဖစ္ဘူး ထင္တယ္ေနာ္။ steemit မွာ တင္တာ မေတြ႔လို႔ ”

“ ေအးဗ် ! တန္ေဆာင္တိုင္ ၿပီးကတည္းက က်န္းမာေရးမေကာင္းတာနဲ႔ မေရးျဖစ္တာ ခုထိပါပဲ။ အေတြးေတြကေတာ့ ရွိပါရဲ႕ … ဒီၾကားထဲ မအားတာနဲ႔၊ mood မ၀င္တာနဲ႔ မေရးျဖစ္တာပါ။ ကဗ်ာတို၊ စာတို ေလာက္ေလးေတြေတာ့ ေရးျဖစ္ပါတယ္။ ၾကားထဲ စာသင္တာေတြ၊ စာဖတ္တာေတြနဲ႔ပဲ အခ်ိန္ကုန္ေနလို႔ပါ။ ”

“ Promotion မရွိလို႔ မဟုတ္ဘူးလား … ဆရာ ”

ဗုေဒၶါ … ကၽြႏု္ပ္ ဇာတ္ေကာင္ကေတာ့ သူ႔ ၀သီအတိုင္း ကၽြႏု္ပ္ကို ႏွပ္ေလၿပီ။ သူေျပာတာလည္း မွန္သင့္သေလာက္ မွန္ေပမယ့္ Promotion အစီအစဥ္ ခဏ တျဖဳတ္ မနားမီကတည္းက ကၽြႏု္ပ္ စာမေရးျဖစ္ျခင္း ျဖစ္၏။ ကၽြႏု္ပ္ တခုခု ေျပာမည္ ၾကံစဥ္မွာပင္ သူကပင္ ဆက္၍

“ ဆရာတို႔ ျမန္မာေတြက အဲ့တာခက္တာ။ ဘာလုပ္လုပ္ တစိုက္မတ္မတ္နဲ႔ ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ လုပ္ၾကမယ္ မရွိဘူး။ အလကားရေနတာကို အလကားေနရင္း အလကား ႀကိဳးစားမယ္ မရွိဘူး။ pro မရွိတာနဲ႔ ဘာမွာ မလုပ္ေတာ့ဘူး။ အဲ့တာခက္တာ ”

ဒါကေတာ့ အႏွီေနခ မ်ားၿပီ ထင္၏။ အလကားေနရင္း အလကားဆိုရေအာင္ ဘယ္အရာမွ အလကားမရ။ Post တင္မွာသာ အႏွီ steem ႏွင့္ SBD ကို ရသည္ မဟုတ္ေလာ။ ေန႔စဥ္ေရးႏိုင္ဖို႔မွာ လြယ္တာၾကလို႔။ ၀ါရင့္ သမာၻရင့္ ဆရာ႔ ဆရာႀကီးမ်ားေနာင္ ေန႔စဥ္ ေရးႏိုင္တာၾကလို႔။ ကၽြႏု္ပ္က ကၽြႏု္ပ္အက်င့္၊ ကၽြႏု္ပ္လမ္းစဥ္ အတိုင္းသာ ျဖည္းျဖည္းမွန္ သြားသူ ျဖစ္၏။ အႏွီေနခသည္ ေျပာခ်င္သည္ကို ဒဲ့ဒိုးၾကီး ေျပာခ်ပစ္၏။ မွန္သင့္သေလာက္ မွန္သည္ ဆိုေပမယ့္၊ မွန္တိုင္လည္း ဇြတ္ေျပာ၍ မျဖစ္ေပ။ သူ႔ဘ၀သည္ ကၽြႏု္ပ္လက္ထဲမွာ ရွိသည္ကို အႏွီေနခ မသိေလေရာ့သလား။ မိမိဇာတ္ေကာင္ကို မိမိ လိုသလို ေစစားလို႔ ရသည္ မဟုတ္ေလာ။ ကၽြႏု္ပ္ စိတ္ခံစားမႈကို ရိပ္မိသြားေသာ ေနခက ခ်က္ခ်င္းပင္ ...

“ အားလံုးေတာ့ မဟုတ္ပါဘူး ဆရာရယ္။ တခ်ိဳ႕ေတြ ေျပာတာပါ။ ဆရာက ေနမေကာင္းတာရယ္။ မအားလို႔ရယ္ မေရးျဖစ္တာပါ။ ဆရာက စၿပီးရင္ အဆံုးထိ သြားတတ္သူဆိုတာ က်ေတာ္ ေကာင္းေကာင္းသိတယ္။ ”

အေျခအေနကို ေကာင္းစြာ သိသူ၊ ေျပာင္းလဲ ႏိုင္သူ ေနခပင္။ ကၽြႏ္ုပ္ စိတ္ဆိုးမႈက အနည္းငယ္ ေျပေလ်ာ့ သြား၏။ ထို႔ေနာက္ ေနခကပင္ ဆက္၍

“ အပင္ပန္းခံ ဦးေဆာင္ၿပီး လုပ္ေပးေနသူေတြ ရွိတုန္း၊ လမ္းေဖာက္ေပးေနသူေတြ ရွိတုန္းေလး က်ေတာ္တို႔က ႀကိဳးစားရမယ္ မဟုတ္ဘူးလား ဆရာ။ ခြင့္သာခိုက္ေလး လိုက္ေစခ်င္တယ္ ဆရာ။ ဆရာလည္း ေနေကာင္းက်န္းမာေနၿပီဆိုေတာ့ အခ်ိန္တခုေပးၿပီး စာေလးေတြ ေရးေစခ်င္တယ္ ဆရာ။ ကဲပါေလ ... ဆရာ့ နံနက္ခင္းေလးကို က်ေတာ္ ဖ်က္ဆီးမိၿပီ ထင္ပါတယ္။ ခြင့္ျပဳပါဦး ဆရာ။ ေနာက္ရက္မ်ားမွ လာခဲ့ပါဦးမယ္။ ”

ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ လက္က်န္ coffee ကို ေမာ့ခ်ကာ ကၽြႏု္ပ္ကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး ထြက္သြားေလေတာ့၏။ ကၽြႏု္ပ္ ဘာမွ ျပန္မေျပာႏိုင္ခင္မွာပင္ ေနခသည္ ျခံ၀င္းအျပင္သို႔ ေရာက္သြားၿပီ ျဖစ္၏။ ကၽြႏု္ပ္၏ ေသာက္လက္စ coffee သည္ ေအးစက္၍ ေနၿပီ ျဖစ္၏။ ဖတ္ရန္ ယူလာေသာ စာအုပ္ကိုလည္း တရြက္မွ်ပင္ မလွန္လိုက္ရေပ။ ေပါင္မုန္႔ ေထာပတ္သုပ္ေလးမွာလည္း အခုထိ အရာ မယြင္းေသး။ နံနက္ခင္းသည္ လက္က်န္အခ်ိန္မ်ားကို ကၽြႏု္ပ္ သတိထားမိေစရန္ အစြမ္းကုန္ အသက္၀င္ျပေန၏။ ခပ္လွမ္းလွမ္း ဆီမွ ပဲျပဳတ္သည္ ေဒၚလံုးတင္ ေအာ္သံကို ၾကား ရ၏။ သူမက ပဲျပဳတ္ဟု ေအာ္ေပမယ့္ ကၽြႏု္ပ္ နားထဲ၌ ….

Don Jaun

MSC 31