ဆရာမင္းခိုက္စိုးစံ၏ ကေလးအေတြး စာအုပ္ ဖတ္ဖူးၾကမည္ထင္၏။ မဖတ္ဖူးက ဖတ္ၾကည့္ဖို႔ ေျပာလို၏။ ရသပိုင္းထက္ အေတြးအေခၚပိုင္း အသားေပးထားေသာေၾကာင့္ တမ်ဳိးတဖံုေလးေတာ့ ဆန္းေနမည္ ျဖစ္၏။ ေတြးရေခၚရတာကို ႏွစ္သက္သူမ်ားကေတာ့ အႀကိဳက္ေတြ႕ၾကေပလိမ့္မည္။ ထုိစာအုပ္ထဲ၌ စာေရးဆရာက ကေလးေတြပါ၀င္ေျပာဆိုထားေသာ စကားတို ( ဟာသ ) ေလးမ်ားကို အရင္ေျပာၿပီး ထို ဟာသေလးကို အေၾကာင္းျပဳၿပီး ဆက္လက္ေဆြးေႏြး ေရးဖြဲ႔ထား၏။ ထိုစာအုပ္ထဲမွာ ပါသည့္ ကေလးအေတြးလည္း (၂) ခုေလာက္ကို ျပန္လည္မွ်ေ၀ ေပးလို၏။

ပထမ

ေက်ာင္းမွ ျပန္လာေသာ ကေလးက သူ၏ အေမကို ဘတ္စ္ကားေပၚက အေတြ႕အၾကံဳကိုျပန္ေျပာျပ၏။

“ ေမေမ ... ဒီေန႔ သားသားေလ ေက်ာင္းက အျပန္ ကားစီးလာေတာ့ ကားေပၚမွာ အန္တီႀကီး တေယာက္ရဲ႕ ေျခေထာက္ကို တက္နင္းမိတယ္ ”

“ အို … ဟုတ္လား။ အဲ့ေတာ့ ”

“ သားက ေတာင္းပန္လိုက္တာေပါ့ ေမေမ။ အဲ့တာ အန္တီႀကီးက သားကို ေခ်ာကလက္ တခု ထုတ္ေကၽြးတယ္။ ”

“ ဟုတ္လား … အဲ့ေတာ့ သားက ဘာျပန္ေျပာလိုက္လဲ။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ေပါ့လား ”

ထိုအခါ ကေလးက မဆိုင္းမတြျပန္ေျဖ၏။

“ မဟုတ္ဘူး ေမေမ။ သား ေနာက္ထပ္ ေျခေထာက္ တဖက္ကို ထပ္နင္းလိုက္တယ္ ”

ဒုတိယ

စာသင္ခန္းအတြင္း၌ ကေလး (၂) ေယာက္ ငိုေနၾက၏။ ဆရာမက ရန္မ်ား ျဖစ္ၾကသလားဟု စိတ္ပူၿပီးေခၚေမး၏။

“ သားတို႔ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲ ”

ကေလးတေယာက္ကေျဖ၏။

“ သား အေၾကြေစ့ မ်ဳိခ်လိုက္မိလို႔ ဆရာမ ”

“ အို … ဟုတ္လား။ ဒါျဖင့္ ဟုိသားသားက ဘာလို႔ ငို ”

ဒုတိယ ကေလးက ငိုေနလ်က္နဲ႔ျပန္ေျဖ၏။

“ သူ မ်ိဳခ် လိုက္တာ သား အေၾကြေစ့ ပါ ဆရာမ ”

ထိုကဲ့သို႔ စာပိုဒ္တိုေလးမ်ား ေပးၿပီး ေနာက္ဆက္တြဲ အျဖစ္ စာေရးသူ၏ အျမင္မ်ားကို ျဖည့္စြက္ ေဆြးေႏြးျပထား၏။ ယေန႔ေခတ္ ကေလးမ်ားႏွင့္ တူေသာ လူႀကီးမ်ား အေၾကာင္းကိုေပါ့။ ကိုယ္တိုင္ ဖတ္ၾကည့္ေစခ်င္ေသာေၾကာင့္ ထိုအေၾကာင္းအရာမ်ားကို အက်ယ္တ၀န္႔ မေျပာျပေတာ့ပါ။

က်ေတာ့္တြင္ တူ၊ တူမ ေလးေယာက္ ရွိ၏။ တူမ (၃) ေယာက္၊ တူေလး တေယာက္။ တူမ (၁) ေယာက္ႏွင့္ တူေလး (၁) ေယာက္မွာ ယခုမွ မူႀကိဳတက္ေနေသးသည့္ အရြယ္ျဖစ္၏။ ထိုထဲမွ တူေတာင္ေမာင္သည္ ဗုိလ္ခ်ဳပ္ေမြးေန႔ ( ကေလးမ်ား ေန႔ ) ေက်ာင္း၌ က်င္းပသည့္ ပြဲ အခမ္းအနားတြင္ ကဗ်ာ ရြတ္ရမည္ ျဖစ္၏။ ဆရာမ ထိုကဗ်ာကို စ သင္ေပးလုိက္ေသာေန႔။ ထိုကဗ်ာကို သူ႔ ကိုက်ေတာ္ ေက်ာင္းသြားႀကိဳသည့္ အခ်ိန္ ဆုိင္ကယ္ေပၚမွာ ရြတ္ျပ၏။ အစ စာပိုဒ္ေလးသာ သင္ရေသး၏။

    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ … ဒို႔ ဗိုလ္ခ်ဳပ္
    ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေခြးကေလး ….
    ဘယ္ကေမြး …
    နတ္ေမာက္ၿမိဳ႕တဲ့ေလး …

ဗုေဒၶါ … ဗိုလ္ခ်ဳပ္ ေခြးကေလး ဆိုပါလား။ ကေလး ေလးပဲ ျဖစ္မွာပါ။ ထို႔ေၾကာင့္ က်ေတာ္က …

“ သားေရ … ကေလးေလး ဟုတ္ဘူးလားကြာ။ ဘယ္ႏွယ့္ ေခြးကေလးတုန္း။ နတ္ေမာက္မွာ ေမြးတယ္ ဆိုေတာ့ ကေလးေလး ေလကြာ … ဟုတ္ဘူးလား။ သား နားၾကားမွားလို႔ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္ ”

တူေတာ္ေမာင္က လက္မခံေပ။ ဘ၀င္မက်သည့္ အသံျဖင့္

“ မဟုတ္ပါဘူး … ခ်စ္ခ်စ္ကလည္း ”
(တူေလးႏွင့္ တူမေလးက က်ေတာ့္ကို ခ်စ္ခ်စ္ဟု ေခၚ၏)

“ ဟုတ္ပါတယ္ သားကလည္း။ ကေလးေလး ျဖစ္မွာပါ။ ”

သူ လက္မခံပဲ ျပန္ေျဖလိုက္သည့္ စကားေၾကာင့္ က်ေတာ့္မွာ ဘာမွ မေျပာႏိုင္ေတာ့ပဲ ရယ္လိုက္ရေတာ့၏။

“ ဟာ … ခ်စ္ခ်စ္ကလည္း ဗိုလ္ခ်ဳပ္ကလည္း ေခြးကေလးေတြ ဘာေတြ ေမြးမွာေပါ့ ”

ကေလးေတြက ျဖဴစင္၏။ သူတုိ႔ အေတြးက ရိုးရွင္း၏။ သို႔ေပမယ့္ တခါတေလ သူတို႔အေတြးေတြက လူႀကီးမ်ားထက္ေတာင္ ဆန္းေနေသး၏။ က်ေတာ္တို႔ မထင္ထား၊ မေတြးထားမိတဲ့ အေျခအေနမ်ဳိး၊ ရႈေထာင့္မ်ဳိးကေန သူတို႔ စဥ္းစားမိတက္ၾက၏။ ထို႔ျပင္ သူတို႔ ေတြးေတာပံုေလးက တမ်ဳိး တဖံုေလး ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းေနျပန္၏။ အိမ္တြင္ ထို တူေတာ္ေမာင္ႏွင့္ တူမေတာ္ တို႔မွာ က်ေတာ့္ အခ်စ္ေတာ္မ်ားပင္ ျဖစ္၏။ ယေန႔ သူတို႔ကို သြားႀကိဳေတာ့ တူေတာ္ေမာင္မွ ကဗ်ာအေၾကာင္းကို ဆက္လက္ေျပာဆို ရြတ္ျပ၏။ က်ေတာ္တုိ႔ (၂) ေယာက္လံုး မမွန္ေပ။

ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အေထြးေလး ... တဲ့

Don Jaun

MSC 31