က်ေနာ္တို႔ ေနသည့္ ၀န္ထမ္းအိမ္ယာ ၀န္းထဲ၌ ေခြးမ်ား ရွိ၏။ ယခုအခါ ယခင္ကထက္ ေခြးေကာင္ေရမ်ားလာၿပီ ျဖစ္၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ ဆိုေသာ္ ေခြးမ (၃) ေကာင္ကေန ေခြးကေလးမ်ား ထပ္ေပါက္လာၾကေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ အႏွီေခြးကေလးမ်ားသည္ လသား အရြယ္ပင္ ရွိေနၿပီ ျဖစ္၏။ က်ေနာ္တို႔ အိမ္မွ ေမြးထားသည့္ ေခြးမ်ား တေကာင္မွ မပါေပ။ အျခားသူမ်ား ေမြးထားတာလား ဆိုေတာ့လည္း ေျပာရခက္ ျပန္၏။ ယခင္က ေခြးေတြေမြးခဲ့သည့္ ၀န္ထမ္းက အျခားေဒသသို႔ အေျပာင္းအေရႊ႕ႏွင့္ ေျပာင္းသြားသျဖင့္ သူေမြးခဲ့သည့္ ေခြးမ်ား က်န္ခဲ့ျခင္း ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ တကယ့္တကယ္ သူေမြးခဲ့သည့္ ေခြးမ်ဳိးဆက္မ်ားထဲမွ က်န္ရစ္ခဲ့သည္မွာ တေကာင္သာ ျဖစ္၏။ က်န္ေခြးမ်ားသည္ ဘယ္နားက ဘယ္လို ေရာက္လာမွန္း မသိေပ။

က်န္ေခြးမ်ားဆိုသည္ထက္ ပထမဆံုး ေရာက္လာသည္က ေခြးမ တေကာင္ ျဖစ္၏။ မည္သို႔မွ ေမာင္းထုတ္ မရေပ။ ကုတ္ကပ္ၿပီး ေန၏။ ေတြ႔လို႔ ေျခာက္လွန္႔လွ်င္ေတာ့ ထြက္ေျပး၏။ သို႔ေသာ္ တေအာင့္ေန ျပန္ျပန္ေရာက္လာေလ့ ရွိ၏။ သို႔ႏွင့္ ေနပါေစေတာ့ ဆိုၿပီး ထားထားလိုက္၏။ သူ႔ရာသီခ်ိန္ေရာက္ေတာ့ ရပ္ကြက္ထဲက တျခားေခြးမ်ားႏွင့္ ထိေတြ႔ၿပီး ေခြးကေလးမ်ား ထပ္ေမြး၏။ က်ေနာ္တို႔ ၀န္းထဲက ေခြးႏွင့္ မဟုတ္ေပ။ ထိုေခြးမ ေမြးသည့္ ေခြးမ်ားထဲမွ အထီးတေကာင္ႏွင့္ အမ (၂) ေကာင္ အဖတ္တင္၏။ ထိုေခြးမ ေမြးၿပီးေနာက္ ၀န္းထဲသို႔ ေနာက္ထပ္ ေခြးတေကာင္ ေရာက္လာေသး၏။ အလြန္မွပဲ ပိန္လွီေဖ်ာ့ေတာ့ ေနေသာေခြး ျဖစ္၏။ ထိုေခြးသည္လည္း ကနဦးက ေခြးမလိုပင္ မည္သို႔ပင္ ေမာင္းထုတ္၊ ေမာင္းထုတ္ လံုး၀ ထြက္မသြားေပ။ သို႔ႏွင့္ ထိုေခြးကိုလည္း ရွိေစေတာ့ ဆိုၿပီး ထားလိုက္ရ၏။ တ၀န္းလံုးက တညီတညြတ္ထဲ ထိုေခြးကို ငပိန္ဟု ေခၚၾက၏။

သို႔ႏွင့္ ၀န္းထဲတြင္ မူလေခြးက တေကာင္၊ က်ဴးေက်ာ္ေခြးက (၂) ေကာင္၊ က်ဴးေခြး ေခြးမက ေမြးသည့္ ေခြးက (၃) ေကာင္ စုစုေပါင္း (၆) ေကာင္ ျဖစ္၏။ ျခံလံု၊ ၀န္းလံုတာေပါ့ဟု တခ်ိဳ႕က ထင္မည္။ လံုေတာ့လံုပါ၏။ ထိုေခြးတို႔၏ အထွာမ်ားကို မသိေသးသူအဖို႔ေတာ့ လန္႔ၾကေပလိမ့္မည္။ ေခြး (၆) ေကာင္ေတာင္ ဆိုေတာ့ေလ။ တကယ့္တကယ္က ထိုသို႔ မဟုတ္။ လံုသည့္ အလံုက ေၾကာက္ဖို႔ ေကာင္းသည္။ ညေရးညတာ ၀န္းထဲက လူမ်ား သန္႔စင္ခန္းသို႔ သြားသြားလာလာ လုပ္လွ်င္ေတာင္ ေဟာင္၏။ ေဟာင့္ေကာင္ေတြဆိုၿပီး အသံေပးၿပီး မန္လိုက္လွ အေဟာင္ရပ္၏။ ဒါေတာင္ နည္းနည္းေလးေတာ့ ဆက္ေဟာင္ေသး၏။

ဤမွ် မွတ္ဥာဏ္ေကာင္းေသာ၊ တာ၀န္ေက်ေသာ ေခြးမ်ား ျဖစ္ၾက၏။ သူစိမ္း၊ သူက်က္ မခြဲေပ။ ညညဆိုလွ်င္လည္း စိတ္ပ်က္ဖို႔ေကာင္းေအာင္ အူၾကေသး၏။ အမွန္တာ့ ေဟာင္ျခင္း ျဖစ္၏။ သို႔ေသာ္ ေဟာင္ျခင္း နည္းပေသကိုု သိနားလည္သည့္ ေခြးတို႔ မဟုတ္ရကား မေအာင္တတ္ပဲ အူသာအူၾက၏။ ေတာ္သလင္းလလိုမ်ိဳးဆိုလွွ်င္ သာၿပီး ဆိုး၏။ ညဥ့္နက္သန္းေခါင္ တညီတညႊတ္ထဲ ထထအူသျဖင့္ က်ေနာ္တုိ႔မွ အိပ္ေရးပ်က္ၾကရေတာ့၏။ ေခြးတအုပ္က ေပးသည့္ ဒုကၡက မေသးေပ။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ အခါမ်ဳိးမ်ားတြင္ အႏွီေခြးမ်ား၏ ပါးစပ္ကို တိပ္ကပ္ၿပီး ႀကိဳးႏွင့္ ခ်ည္ထားပစ္ခ်င္၏။ ရာသီခ်ိန္ေၾကာင့္ ၀န္းထဲမွာ အျခားေခြးမ်ားႏွင့္ တရုန္းရုန္း ဆူညံခ်ိန္မ်ားဆိုလွ်င္ အႏွီေခြးတအုပ္လံုးကို ခဲႏွင့္ထု၊ ေရႏွင့္ ပတ္ရသည္မွ အေမ၊ ညည ထိုေခြးမ်ားေၾကာင့္ အိပ္ေရးပ်က္ရေပါင္းလည္း မ်ားခဲ့၏။ တခါတေလက် ထိုေခြးတအုပ္လံုးကို ဖမ္းၿပီး ေတာထဲသို႔ သြားပစ္ခ်င္၏။

က်ေနာ္သည္ ငယ္ငယ္ေလးကတည္းက ယခုအခ်ိန္ထိ မည္သည့္ အိမ္ေမြး တိရိစာၦန္မွ မေမြးဖူးေပ။ အေမတို႔ကေတာ့ ေခြးကေလး ေၾကာင္ကေလးမ်ား ခဏတျဖဳတ္ ေမြးလိုက္ၾကေသး၏။ လပိုင္းေလာက္ႏွင့္ပင္ တျခားအိမ္ သို႔မဟုတ္ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသို႔ ေပးပစ္လုိက္၏။ ဘာမွ မေမြးဖူးေပမယ့္ ေရႊငါး၊ အလွေမြးငါး လပိုင္းေလာက္ထိ ေမြးဖူးလိုက္၏။ ခင္မင္သည့္ သူငယ္ခ်င္း (၃)၊ (၄) လေလာက္ ရန္ကုန္မွာ သြားေနရမည္ ျဖစ္သျဖင့္ သူေမြးထားသည့္ ငါးမ်ားကို ခဏေစာင့္ေရွာက္ေပးရျခင္း ျဖစ္၏။ ငါးစာေကၽြး၊ ေရလွယ္ႏွင့္ ေတာ္ေတာ္ အလုပ္ရွုပ္၏။ က်ေနာ္သည္ သတၲ၀ါ တိရိစာၦန္ေလးေတြကို မမုန္းပါ။ သို႔ေသာ္ ခ်စ္လည္း မခ်စ္ပါ။ အလုပ္ရွုပ္ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္၏။ ထို႔ျပင္ သံေယာဇဥ္တြယ္လြယ္ေသာ၊ သံေယာဇဥ္ႀကီးေသာ မိမိအေၾကာင္းကို မိမိ သိေသာေၾကာင့္လည္း ျဖစ္၏။

ဆက္ပါဦးမည္

Don Jaun

MSC 31