සිත් ගත් ගී - I | විරාමයේ | රිද්ම වීරවර්ධන & තිලින බොරලැස්ස

සමහර ගීත තියනවා, ඒ ගීතය අපි නැවත නැවත දහස් වතාවක් ඇහුවත්, ඒ ගීතය මුල්ම වතාවට අහද්දී අපිට දැනුනු ඒ හැඟීමම, එක අංශු මාත්‍රයකවත් අඩුවක් නැතිව ඒ විදියටම අපිට දනවන්න සමත් වෙන. ඉතින් අපි කියවමු එවැනි පදවැල්, සිත් ගත් ගී තුලින්.

රිද්ම වීරවර්ධනගේ විරාමයේ ගීතය, ඒ අරුමැසි ගීත ගොන්නටම අයිති වෙන අතිශය හැඟීම්බර නිර්මාණයක්. රිද්මගේ ලයාන්විත කටහඩ, තිලිණගේ වචන ටික සහ සංගීතය, ඊට නොදෙවෙනි රූප රාමු පෙළ, හරි අපුරු සංකලනයක්.

---

ගායනය : රිද්ම වීරවර්ධන
පද හා සංගීතය: තිලින බොරලැස්ස

මේ ගීතය මුල්ම වරට අහද්දි මට හැඟුණේ, ඇත්තෙන්ම ප්‍රේමය කියන්නේ මොකක්ද? ප්‍රේමය කියන්නේ මනුස්සයෙක්ව මේ තරමටම අතරමං කරවන්න පුළුවන් තරමේ දෙයක්ද? මේ තරමටම වේදනා ගෙන දෙන දෙයක්ද? ඇත්තෙන්ම ප්‍රේමය කියන්නේ මොකක්ද?

හිමි වීම ප්‍රේමයක් කරගත්තවුන්ද, හිමි නැති වුවද දුරක සිට ප්‍රේම කරනවුන්ද, හිමි වී නමුදු යළි සදහටම අහිමි වී ගිය ප්‍රේමයට දිවි ඇති තෙක් එක සේ ප්‍රේම කරමින් ඒ ප්‍රේමයම සමග සදා ජීවත් වන්නවුන්ද සිටින මේ ලෝකයේ ප්‍රේමය නම් මෙයමැයි කියා ප්‍රේමයට තනි අරුතක් කෙසේ නම් දෙන්නද?

ඉදින්, ප්‍රේමය නම් ප්‍රේමයමැයි. ප්‍රේමය විවිධාකාරයි. ප්‍රේමය අපි එකිනෙකාට දැනෙන අයුරු විවිධාකාරයි. අපි එකිනෙකා ප්‍රේම කරන අයුරු විවිධාකාරයි. කොටින්ම ප්‍රේමයම විවිධාකාරයි.

ඉදින්, රිද්මගේ විරාමයේත් අපේ හදවතේ මවන්නේ ඒ අරුමැසි ප්‍රේමයේම එක් වේදනාත්මක පරිච්ඡේදයක්. මේ ගීතය අහන වාරයක් පාසා මගේ හදවතට දැනෙන තවත් එක හැඟීමක් නම්, මගේ ජීවිත කතාවට කවරදාකවත් සම්බන්ධයක් නොතිබූ විදිහක වූ මේ ප්‍රේම කතාව මගේ හදවතට මේ තරම් දැනෙනවානම්, මේ ගීතයේ පද අතර තමන්ගේම ජීවිත කතාව ලියවී තිබෙන ප්‍රේමවන්තයින්ගේ හදවත් මේ ගීතය ඇහෙන වාරයක් පාසා කොයිතරම් නම් වේගයෙන් ගැහෙනවා ඇත්ද...?

ඉදින්, මේ විරාමයේ මගේ කියවීමයි...

''ක්ෂිතිජය මායිමේ
පාමින් සිත් රටා
ඈතින් සිහිනයේ ගිලෙනා

දිනයක හමුවෙනා
දිනයක වෙන්වෙනා
හීනෙක ජීවිතේ තවරා

මතකේ ඈත ඉවුරේ
යාවී පෙනෙන්නේ
ඒ හීනේ විරාමයයි

දිනයක හමුවෙනා
දිනයක වෙන්වෙනා
හීනෙක ජීවිතේ පවරා

අහසට ළං වෙලා
සයුරට ළං වෙලා
මා හදේ ඇඳි රූ රටා

ක්ෂිතිජය මායිමේ
දිනයක හමුවෙනා
හීනෙක ජීවිතේ තවරා

ඒ විරාමයේ හමුවී නැවතී
හිත සොරාගත්තා දෝ දැනුනී
ඒ විරාමයේ හමුවී නැවතී
හිත සොරාගත්තා දෝ දැනුනී''

අහසත් සයුරත් එක් වී තැනූ ක්ෂිතිජය අබියසට යෑමට සිතෙන්නේ නම්, එය සිහිනයක්මැයි. සිහිනයකින්ම මිස, ක්ෂිතිජය අබියසට යෑම අප කෙසේ නම් කරන්නද? අප ක්ෂිතිජයට ළං වෙත්ම ළං වෙත්ම, සිදු වන්නේ ක්ෂිතිජය අපෙන් තව තවත් ඈතට යෑම පමණක්මයි.

src

ඉදින්, ළං වීම සිහිනයක්ම වූ ක්ෂිතිජය මායිමේ හිඳිමින් තවමත් මගේ හිතේ රටා මවන නුඹ, දැන් මට බොහෝ දුර ඈත වූ සිහිනයක්...

දැන් ඒ සිහිනය මගේ මුළු ජීවිතයමැයි. අප ගෙවූ මතක අතරම දැන් මගේ ජීවිතය ගෙවන මම, දිනයක අප හමු වූ ඒ සුන්දරම මතක වලත්, තවත් දිනක අප වෙන් වූ ඒ වේදනාබර මතක වලත් අතරමං වෙලා. මගේ මුළු ජීවිතයම දැන් නුඹේ මේ සිහිනයටම පවරලා...

ඉදින්, මගේ ජීවිතයේ ඒ සුන්දරම විරාමයේ මට හමු වූ නුඹ, මටත් නොදැනීම මගේ හිත මගෙන් සොරා ගත් නුඹ, ඒ විරාමයට විරාමයක්ම දී නැවතුනු නුඹ මගෙන් ඈතට නික්මී ගියේ යළි කවරදාකම හෝ නැවතත් නුඹව හමු වීමේ සිහිනයක මගේ මුළු ජීවිතයම අතරමං කරමිනි...

ඉදින් අවසන මගේ හැඟුම නම්, ප්‍රේමය ප්‍රේමණීයම ලෙස විඳි එවැනි වූ ප්‍රේමණීය හිත් එවැනි වූ විරාමයන්ට කවරදාකවත් හිමිකම් නොකිව යුතුය...

Thank you.
Best Regards!