အဆက္ေဟာင္းၾကီးနဲ႔မိတ္ဆက္ေပးျခင္း

အသစ္ဘယ္ေလာက္ေကာင္းေကာင္း အေဟာင္းတလည္လည္တဲ႔ ဘယ္လိုလူက ဘယ္လိုစိတ္ကူးနဲ႔ ဘယ္လိုအၾကံအစည္
နဲ႔မ်ား ဒီစကားပံုတီထြင္ခဲ႔ေလသည္မသိပါေလ။ အ၀တ္အစားအသစ္ေလးေတြ သူသူငါငါ မျပိဳင္ေတာင္ အလွဆံုးေလးေရြး
၀တ္ၾကသည္ေလ။အေဟာင္းအႏြမ္းအေပါက္အျပဲ ဒိတ္ေအာက္ ဒါေတြေတာ႔ သင္႔ရာတင္႔ရာ လက္လွမ္းမွီရာေလးေတြ
ေပးတန္ေပးလိုက္သည္မဟုတ္ပါေလာ။အစားအစာ ေရာဂါအခံမရွိတည္႔သည္ဆိုလို႔ကေတာ႔ ဘယ္သူမွမတားနဲ႔ စားမယ္
ဆြဲမယ္ ေပါ႔ အရသာရွိတာေလး ကိုယ္႔စိတ္ကေကာင္းတယ္လို႔ ထင္တာေလး ကိုယ္ၾကိဳက္တာေလး ေရြးလို႔ရေနရင္ေတာ႔
အေကာင္းဆံုးကိုေရြးစားၾကမည္မဟုတ္ပါေလာ။ဒါကေတာ႔ ဒီလိုရွိတယ္ကြယ္ အေဟာင္းဆိုတာကလဲေလ အရင္ကေတာ႔
အသစ္ကေလးမဟုတ္ပါေလာ။ အဲ..... ဒီလိုလဲဟုတ္ေပသားဘဲ။ကိုယ္လိုရာဆြဲ ေတြးျပီးေဘာင္၀င္ေအာင္ရိုက္သြင္းရင္ေတာ႔
ပံုစံခြက္ထဲကေန ပံုစံတူ ဘေလာက္တံုးေလးေတြ အတိအက်ထြက္လာေပမည္ေပါ႔။ ေလမခုိရင္ေပါ႔ေလ။ခြ်င္းခ်က္ကေတာ႔
ထားမွရမည္ကိုး။ရွိေစေတာ႔ေလ....... ဒီေန႔ေရးမွာက အဆက္ေဟာင္းၾကီးအေၾကာင္းပါ။ ဒါေလးမေရးခင္
တည္ေဘာေလး အရင္ကန္သြင္းထားတယ္ေတာ႔ မဟုတ္ပါေလ။ ဒီလိုေလးအစျပဳထားမွ ယခုေရးသားမည္႔အေၾကာင္း
အဆံုးသက္ကအဆင္ေခ်ာေပမည္႔အတြက္ေၾကာင္႔ရယ္မို႔ အစအပ်ိဳးေလးကို ဒီလိုဖြင္႔လိုက္ရေပ၏။
သည္းခံလို႔ဖတ္ေပဦးေတာ႔ အို....အေဆြတို႔ေရ......

ကြ်န္ေတာ္ဒီစတီးမစ္ဆိုတာၾကီးကိုမေတြ႕ခင္ မၾကင္နာခင္ မခ်စ္မစြဲလမ္းခင္ အခ်ိန္ေရွ႕အခါကေပါ႔......အခ်ိန္အားျဖင္႔လြန္ခဲ႔
ေသာေျခာက္လကေပါ႔ ဂိမ္းတစ္ခုကိုစြဲလမ္းႏွစ္ျခိဳက္စြာ ကစားေနခဲ႔ပါတယ္။ဘယ္ေလာက္စြဲလမ္းခဲ႔သလဲ ၇ူးသြပ္ခဲ႔သလဲ
ဆိုသည္ကိုေအာက္စာပိုဒ္တြင္ေတြ႕ရပါလိမ္႔မယ္ဟုတ္ပါတယ္။ အမ်ားနည္းတူပါဘဲ စီအိုစီ ကိုရူးသြပ္ခဲ႔တယ္ေလ။
စတင္ကစားတုန္းကေတာ႔ အေပ်ာ္ေပါ႔ ဒီဂိမ္းကလဲအသက္အရြယ္အစံုကို ကစားခဲ႔ၾကတာကိုး ကိုယ္ေတြလဲ ဘယ္လြတ္ပါ႔မလဲ
ဲ စစျခင္းေတာ႔ သိတဲ႔အတိုင္းဘဲ တလြဲေတြအကုန္လုပ္ပါတယ္။ ကိုယ္မွမသိနားမလည္ေသးတာေလ။ ေမးရမွာလဲ
ရွက္ေသးသကိုး။ဒီလိုနဲ႔ ကလန္ေပါင္းမ်ားစြာ ၀င္လိုက္ထြက္လိုက္လူေလးေတာင္းလိုက္ေပါ႔။ အမွန္က ၀င္တာကမွန္ပါတယ္
ထြက္တာေတာ႔မဟုတ္ရပါဘူး ကစ္ခံရလို႔ထြက္လိုက္ရတာကမ်ားပါတယ္ ကစ္ဆိုလဲ ကစ္ခ်င္စရာဘဲေလ ကိုယ္႔ေတာင္းေဟာ
ေလဘယ္က ခပ္ေသးေသး ဟီးရိုးက ဟိုမေရာက္ဒီမေရာက္ရွိရမဲ႔ အတြင္းပစ္စည္းေတြက မစံုမလင္။သေဘာေကာင္းတဲ႔
ကလန္လီဒါေတြက အားနာျပီး ၀ါးထဲထည္႔ေပးထား ကိုယ္ကစီနီယာေအာက္ဆံုးမွာ ။၀ါးစျပီေဟ႔ဆိုတာနဲ႔ တက္ၾကြတဲ႔ကိုယ္ေလ
စတိုက္တာေပါ႔။ အေပၚဆံုးက ေတာင္းေဟာတစ္ဆယ္နံပါတ္တစ္ အိမ္နီနီၾကီးကို။ ျခံစည္းရိုးေတာင္ မေက်ာ္လိုက္ရပါဘူး
ဘလက္သရီးစတားရလိုက္တယ္။အိမ္လဲျပန္၀င္ေရာကလန္ကလဲ ေဟာင္းေလာင္းျဖစ္ေနျပီ။ကစားေဖာ္ေတြ ၀ိုင္းျပီးပရိတ္ရြတ္
တာေတာင္ မျမင္လိုက္ရပါဘူး။ဒီလိုနဲ႔ ေနာက္ကလန္ထပ္လို႔ရွာရတာေပါ႔။ နာမည္ရွိတဲ႔ကလန္ လူေပးေကာင္းတဲ႔
ကလန္ဆို၀င္မရတာ လက္မခံတာကမ်ားပါတယ္။

ဒီလိုနဲ႔ဘဲ ကစားလာတာ လပိုင္းေလာက္ရွိတယ္ အ၀င္အထြက္ အတက္အဆင္း သေဘာေလးေတြနားလည္စျပဳလာျပီေလ
ဟိုကကစ္လို႔ ထြက္လိုက္ရ ဒီကကစ္လို႔ ေျပးလာလိုက္ရနဲ႔ ၾကာေတာ႔ နဲနဲတင္းလာတယ္ ရွက္လာတယ္ မခံခ်င္စိတ္ေလး
နိုးၾကားလာတယ္ေပါ႔။ အဲ႔ဒီေန႔ကစျပီး ကိုယ္ပိုင္ကလန္ေလဘယ္္ တစ္ဆယ္ျဖစ္ေအာင္တည္ေဆာက္မယ္လို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္တယ္
ထိုအခါက ေလဘယ္တစ္ဆယ္ကအျမင္႔ဆံုးပါ။ ခ်က္ခ်င္းကလန္ေထာင္ပါတယ္ ကိုယ္နဲ႔ကိုယ္ဘဲတစ္ေယာက္ထဲသံုးရက္
ေလာက္ေပါ႔။တစ္ပါတ္ေလာက္ေနတယ္ ၀ါးစေခၚလို႔ရျပီ ဆယ္ေယာက္ျပည္႔ျပီေလ။နိုင္ပါတယ္ ဆက္တိုက္ေလးငါးပြဲ။
အရွံုးလဲရွိပါတယ္ အနီနဲ႔အစိမ္း အစိမ္းကမ်ားတယ္ေပါ႔။ တစ္ခါက ဆယ္႔ရွစ္ပြဲဆက္တိုက္နိုင္တယ္။ အားလံုးေပ်ာ္ၾကတယ္
စည္းလံုးၾကတယ္ေလ။ အမွားလုပ္တဲ႔သူကိုအျပစ္မေျပာဘူး။ဒဏ္မေပးဘူး။ေနာက္တစ္ပြဲမွာအေကာင္းဆံုးၾကိဳးစားေပးပါ
ဒါဘဲေျပာတယ္။သူတို႔ေပ်ာ္ၾကတယ္။ဆယ္ေယာက္၀ါး။ႏွစ္ဆယ္ေယာက္၀ါး။ေလးဆယ္႔ငါးေယာက္၀ါးကေတာ႔ အၾကိဳက္ဆံုး
ဆင္ကြက္ပါဘဲ။လူမ်ားေလ စည္းလံုးမွုအားနည္းေလဆိုတဲ႔ ဟာကြက္ေဖာ္ျမဴလာအတုိင္း ေနာက္ပိုင္းဆက္တုိက္ ေလးဆယ္႔
ငါးေယာက္၀ါးဘဲ ေခၚတယ္။ကိုယ္႔ဘက္က ႏွစ္ဆယ္႔ငါးေယာက္ကုိအမာခံ အေသခံေပါ႔ေနာ္။ အမွားမရွိေအာင္ၾကပ္မက္
ေစတယ္။ ေအာက္အိမ္ေလးေတြကို အရင္ဆံုးစစ္မ်က္ႏွာဖြင္႔ေစတယ္ သူတို႔စိတ္ၾကိဳက္တိုက္ျပီးမွာ က်န္တဲ႔နွစ္ဆယ္႔ငါး
ေယာက္က အေပါက္လိုက္ဖာတယ္။ သူတင္ကိုယ္တင္ ပြဲေတြကို အတိအက်တိုက္တယ္။အဆိုးဆံုး ျပိဳင္ဘက္ကေတာ႔
အင္ဒိုေပါ႔။သူတို႔နဲ႔ေတြ႕ရင္ အမွားတစ္ခုလုပ္တာနဲ႔ ရွ့ံုးေတာ႔တာဘဲ။အင္ဒိုေတြရဲ႕စည္းလံုးမွုနဲ႔ ၀ါးစေကးကေတာ႔ေလးစားစရာပါ။

၀ါးတိုက္တဲ႔ေနရာမွာတစ္ခ်ိဳ႕ကလန္ေတြက စပိုင္လႊတ္တယ္။အတြင္းကလီစာေတြလာၾကည္႔တာေလ။အစပထမေတာ႔ စပိုင္ကို
ေၾကာက္တာေပါ႔။ေနာက္ပိုင္းမွာကိုယ္႔ကလန္ရဲ႕စည္းလံုးမွုအားနဲ႔၀ါးစေကး ကိုယံုတယ္ေလ။ပိတ္မထားေတာ႔ဘူး။ဖြင္႔လုိက္
တယ္ စစ္ကိုဖြင္႔ျပီးတိုက္တယ္။တစ္ခ်ိဳ႕လာေျပာၾကတယ္။မင္းတို႔ကလန္ လူညီတယ္တဲ႔။ ျမန္မာခ်င္းဒဲ႔ေတြ႕တဲ႔ေနဆို မညွာပါဘူး။
အေသအေၾကတိုက္ၾကပါတယ္။တကယ္ေပ်ာ္စရာအခ်ိန္ေတြရခဲ႔တယ္ေလ။ကလန္မွာစည္းကမ္းႏွစ္ခ်က္ဘဲထားတယ္
၀ါးတိုက္ပါ။စစ္ကူေပးပါ။ ဒီႏွစ္ခုဘဲ က်န္တာဘာမွမေတာင္းဆိုဘူး။ကစားဖူးတဲ႔သူတိုင္းေပ်ာ္တယ္ မထြက္ဘူး ။ကိုယ္ေတြ
ကလဲ အေၾကာင္းမဲ႔မကစ္ဘူး။အဲ႔ဒီႏွစ္ခ်က္နဲ႔ညီရင္ သူေပ်ာ္သေလာက္ေနဘဲ။ အဲ႔ဒီကေနစလိုက္တာ တစ္ႏွစ္ခြဲ
ေလာက္ဘဲၾကာပါတယ္။သီခ်င္းထဲကလိုေပါ႔.....လူလဲအရိုးဘဲရွိေတာ႔တယ္။ ညေတြနက္တယ္ မိုးလင္းသြားတဲ႔ေန႔ေတြ
မ်ားစြာရွိတယ္။အလုပ္အပ်က္ခံျပီးကစားတယ္။၀ါးေကာင္းတဲ႔ေန႔ အလုပ္ဘယ္ေလာက္အေရးၾကီးပါေစ။၀ါးကိုအနိုင္တုိက္
ပါတယ္။အလုပ္ကိုေနာက္ရက္ခ်ိန္းယူပါတယ္။အစြန္းေရာက္တက္တဲ႔ စိတ္ကမေကာင္းတာေတာ႔မဟုတ္ဘူး
ေသခ်ာၾကိဳးကိုင္နုိင္ရင္ အက်ိဳးမ်ားစြာျဖစ္ေစနိုင္ပါတယ္။အဲ႔ဒီလိုရူးသြပ္လိုက္တာကေနေပါ႔.......အခ်ိန္ေတြကုန္ခဲ႔တယ္
ကလန္ေလဘယ္ဆယ္႔တစ္ေရာက္ပါတယ္။ေတာင္းေဟာဆယ္႔တစ္မက္ျဖစ္ဖို႔ေ၀ါနဲ႔ကင္းကြင္း
ဘဲက်န္ပါတယ္။ဟိုတစ္ခ်ိန္စျပီးေဆာ႔ကာစက ကစ္လႊတ္လိုက္တဲ႔ကလန္ေတြအားလံုးကိုေက်ာ္တက္ခဲ႔ပါတယ္။
ျမန္မာအဆင္႔တစ္ဆယ္ထဲထိေအာင္ေရာက္ခဲ႔ပါတယ္။အျမင္႔ဆံုး နံပါတ္ေလးအထိေရာက္ခဲ႔ဖူးပါတယ္။ရန္ကုန္ရူနိုက္တက္
ကိုေတာ႔ မမွီခဲ႔ပါဘူး။အခ်ိန္အားျဖင္႔ တစ္ႏွစ္ခြဲအတြင္းကို အဲ႔ဒါေတြျဖစ္ေအာင္လုပ္ခဲ႔တယ္။စီအိုစီသမားတိုင္း ဒီအခ်ိန္ဒီေလာက္
ျဖစ္လာဖို႔ဆိုတာ အလြယ္တကူဟုတ္မဟုတ္နဲ႔ ဘယ္လိုကစားမွရမယ္ဆိုတာ ခန္႔မွန္းနိုင္ပါတယ္
ဒါေတြ ေျပာေနတာဘာအတြက္လဲ ဘာေတြအက်ိဳးရွိလဲ ဘာေတြအဖတ္တင္လဲ အခုဘာလုပ္လို႔ရလဲ...........

အဲ႔ဒီစီအိုစီကို မေဆာ႔ခဲ႔ရင္ စတီးမစ္ထဲကိုခုခ်ိန္မေရာက္ေလာက္ေသးပါဘူး မသိေလာက္ေသးပါဘူး။စီအိုစီ ၀ါးေဘ႔ေလးေတြ
ေဖ႔ဘြတ္ေပၚတက္ရွာရင္းက အမွတ္မထင္ ဆရာ႔ရဲ႕ပို႔စ္တစ္ပုဒ္ဖတ္မိတာကေန အစျပဳျပီးစတီးမစ္ထဲကိုေျခခ်လာခဲ႔တယ္
စီအိုစီဆိုတဲ႔ဂိမ္းႏြံထဲကေနရုန္းထြက္နိုင္ခဲ႔တယ္။ျဖတ္နိုင္ခဲ႔တယ္။မျဖတ္လို႔လဲမရဘူးေလ ။ႏွစ္ခုေပါင္းလုပ္လို႔မွမရတာကိုး
တစ္ခုလိုခ်င္တစ္ခုစြန္႔လႊတ္ရမွာေပါ႔။ကိုယ္႔စိတ္ေနသေဘာကလဲ ကိုယ္ဘဲအသိဆံုးကိုး ဒါဆိုဒါဘဲ ျဖဴဆိုျဖဴဘဲေလ။
အစြဲအလမ္းၾကီးတဲ႔ကိုယ္႔အတြက္ေတာ႔ ပထမတစ္ပါတ္ေလာက္က အလူးအလဲပါဘဲ
စိတ္ကုိအေတာ္ခ်ဳပ္ထိန္းခဲ႔ရတယ္။အရက္နာက်သလိုဘဲလား။ဘိန္းရင္႔ထသလိုဘဲလား။ဂိမ္းနာက်တယ္ရင္႔ထတယ္္ဆိုပါစို႔
ဒီလိုနဲ႔ စတီးမစ္ကိုစာမ်က္ႏွာအသစ္ဖြင္႔နိုင္ခဲ႔တယ္။စီအိုစီ မွာလုပ္ေဆာင္ခဲ႔တဲ႔အတိုင္း စြဲလမ္းမွုေတြ ရူးသြပ္မွုေတြ
စူးစိုက္မွုေတြ အားေတြ မာန္ေတြ ယံုၾကည္မွုေတြ စြဲျမဲမွုေတြ အားလံုးကို စတီးမစ္အေပၚမွာရာႏွုန္းျပည္႔ထိုးသိပ္
ထည္႔ခဲ႔တယ္။တစ္ခါတစ္ရံေတာ႔သတိရတယ္။ ျဖတ္လို႔ရတယ္ ေမ႔လို႔မွမရတာကိုး..................
စတီးမစ္မွာ ဆရာျပီးရင္ေက်းဇူးတင္ရမဲ႔သူက စီအိုစီပါဘဲ......စတီးမစ္က စီအိုစီကစားရတာနဲ႔ အေတာ္ကိုတူပါတယ္။

Author : @bobokyaw
Photos credit; Google Image
MSC-060