สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ชาว Steemians ทุกท่าน

ตอนเรียนหนังสืออยู่ชั้นมัธยมศึกษาตอนปลาย ครูก็จะพูดแต่เรื่องเรากำลังก้าวเข้าสู่ยุคโลกาภิวัฒน์ คำว่า โลกาภิวัตน์ คือสภาวะโลกไร้พรมแดน ซึ่งสภาวะของการเกิดเป็นโลกที่ไร้พรมแดนนี้เป็นผลพวงที่เกิดจากการวิวัตนาการอย่างรวดเร็วของเทคโนโลยีคอมพิวเตอร์ ผนวกกับความเจริญก้าวหน้าของเทคโนโลยีทางด้านการสื่อสาร ทำให้ความเป็นไปของในซีกโลกหนึ่ง สามารถเห็นได้ในอีกซีกโลกหนึ่งในเวลาเพียงชั่วเสี้ยววินาที ส่งผลให้มีผู้กล่าวกันว่าทำให้โลกใบนี้เล็กและแคบลง ซึ่งผลพวงแห่งความเจริญแห่งยุคโลกาภิวัตน์นี้กล่าวได้ว่ามีผลกระทบกับทุกๆ วงการ ทั้งด้านการศึกษา การพาณิชย์ อุตสาหกรรม สังคม การเมือง วิทยาศาสตร์ สิ่งแวดล้อม รวมทั้งภาคการเกษตรที่นับเป็นส่วนหนึ่งของระบบวิถีชีวิตของการดำรงชีวิตของมนุษย์ในโลกนี้ด้วย

ซึ่งตอนนั้นมองไม่เห็นภาพเลยว่ามันจะเป็นไปได้ยังไง แรกๆ จะติดต่อคุยกันต้องเขียนจดหมาย กว่าจะรับและกว่าจะตอบกลับก็เกือบครึ่งเดือน ถ้าเกิดจดหมายตกหล่นระหว่างทาง เราก็ไม่รู้อีก เร็วขึ้นมาหน่อยก็เป็นโทรเลข หลังจากนั้นก็มีโทรศัพท์บ้านก็ถือว่าทันสมัยมากแล้วสามารถคุยกับคนที่อยู่ไกลๆ ได้ ต่อมาก็เป็นเพจเจอร์ เป็นการส่งข้อความหากัน แต่เหมือนเป็นการฝากข้อความกับพนักงาน แล้วเขาจะส่งข้อความของอีกคนมาที่เครื่องเพจเจอร์ของเรา บัวก็ยังได้ใช้ เครื่องแรกในชีวิตสีชมพูหวานแหว๋ว 5555 ต่อมาก็เริ่มมีมีถือ พัฒนามาเรื่อยๆ จนปัจจุบันเป็น ยุคสังคมโซเชี่ยล ของจริง ถ้าตายไปก่อนคงไม่รู้ว่าอนาคตจะมีอะไรแบบนี้ คุยผ่านแอพพลิเคชั่นต่างๆ แล้วเห็นหน้ากัน มนุษย์สามารถไปดวงจันทร์ได้ และคงไม่ได้เห็นความเจริญก้าวหน้าทางเทคโนโลยี 555 และต่อไปในอนาคตลูกหลานรุ่นหลังๆ จะมีอะไรที่ล้ำยุคล้ำสมัยไปมากกว่านี้อีก

มาเข้าเรื่องของเราดีกว่า ตอนเป็นเด็กบัวชอบอ่านหนังสือมาก ตอนอยู่ชั้นประถมศึกษาปีที่ 2 อ่านออก เขียนได้คล่องแล้ว พักกลางวันทุกวันบัวจะรีบกินข้าวแล้วก็ไปที่ห้องสมุด เพื่อไปอ่านนิทาน บัวชอบอ่านนิทานที่อยู่ในหนังสือ นิตรยสาร ขวัญเรือน สุดสัปดาห์ อะไรประเภทนี้ คือชอบมาก แล้วก็สมัครเป็นสมาชิกเพื่อยืมหนังสือกลับไปอ่านที่บ้านช่วงวันหยุด ตอนนั้นบัวจำได้ดีว่าเคยอ่านนิทานเรื่อง "รองเท้านารี" เนื้อเรื่องก็คือ นางฟ้าทำรองเท้าหล่นมาที่โลกมนุษย์ โดยหล่นลงไปในดอกกุหลาบ หลังจากที่บัวอ่านจบ บัวก็รีบไปหาแปลงกุหลาบของโรงเรียนว่ามีรองเท้าของนางฟ้าหรือเปล่า บัวเจอค่ะ "รองเท้านางฟ้า" เป็นเกสรของดอกกุหลาบจะมีรูปร่างคล้ายรองเท้าคู่เล็กๆ นับร้อยคู่อยู่ในดอกกุหลาบ

โตมาหน่อยก็เริ่มอ่านนิยามรักประโลมโลก แล้วเป็นคนที่อ่านไวมาก อ่านแล้วต้องอ่านให้จบไม่อยากค้างคา ข้างโรงเรียนก็จะมีร้านเช่าหนังสือนิยาม เล่นละ 2 บาท เย็นวันศุกร์ทีไรบัวเช่าประมาณ 5 เล่ม วันจันทร์เอามาคืน กลับถึงบ้านก็อ่านแต่นิยายค่ะ แม่กลับจากไร่บ่นทุกวันให้ทำงานบ้านก่อน บางทีมันติดพันจะวางไปทำอย่างอื่นเดี๋ยวมันไม่ต่อเนื่อง ก็จะบอกแม่ว่า "เดี๋ยวก่อน" พอหลายเดี๋ยวเข้า ไม้ก็จะลอยมาโดยไม่รู้ตัว หลังๆ ต้องรีบทำงานบ้านให้เสร็จจึงจะอ่านนิยายได้ ไม่งั้นเวลาแม่กลับบ้านแล้วยังไม่ทำงานบ้านจะโดนฝ่ามืออรหันต์เข้าได้ 5555

พอเรียนจบทำงานก็เริ่มเข้าร้านหนัง ซื้อหนังสือนิยายสะสม เสาร์อาทิตย์ก็ไปเลือกนิยายมือสองที่ตลาดนัดจตุจักร คือติดมากไปไหนตกพกไปด้วย จนบางครั้งคิดอยากเป็นนักเขียนนวนิยายรักโรแมนติก แต่พยายามเขียนแล้วความสามารถไม่ถึงจริงๆ หนังที่ซื้อมาเยอะมากเพราะสะสมมาหลายปี บัวจะเป็นคนรักและถนอมหนังสือมาก เล่มไหนที่บัวอ่านจะใหม่กิ๊กเหมือนเพิ่งออกจากร้านหนังมาใหม่ๆ เลย จนเริ่มหลังๆ เริ่มมีคอมพิวเตอร์ เปิดร้านเกมส์ และก็เริ่มติดเกมส์ออนไลน์ 5555 ซื้อบัตรเกมส์มาขายให้ลูกค้า พอเจ้าของร้านติดเกมส์ไม่ขายคร้าาาา....ใช้เอง เกมส์ที่บัวเล่นส่วนมากเด็กๆ นักเรียนจะเล่นกัน แล้วเวลาเล่นเด็กมันก็จะ ชอบเกรียน นักเลงคีย์บอร์ด ก็เยอะ แรกๆ เล่นแล้วมีอารมณ์ร่วม พอเด็กเกรียนมาควบคุมสติไม่ได้ โมโห ด่ากันในเกมส์ 5555 บัวเปิดร้านเกมส์อยู่ประมาณ 5 ปี ก็เลิกทำเพราะคอมเริ่มเก่าซ่อมเองไม่เป็นก็เลยเซ๊งร้าน

เมื่อก่อนจะหาข้อมูลอะไรก็ต้องไปที่ร้านหนังสือ เปิดร้านหนังสือก็เป็นอีกอาชีพหนึ่งที่คนนิยมทำ พอมีเทคโนโลยีเข้ามา สำนักพิมพ์รายย่อยก็เริ่มทยอยปิดตัว เพราะเดี๋ยวนี้คนไม่นิยมอ่านหนังสือ หรือที่เรียกว่า โคต้า 7 บรรทัด ถ้าเกินกว่านี้ไม่อ่าน หลังๆ บัวก็เริ่มเป็นถ้าในเฟสใครเขียนมายาวๆ ไม่อ่านคร้า.... ผ่าน นิสัยจริงๆ ชอบอ่าน แต่ปัจจุบันเหมือนมันมีอะไรน่าสนใจมากกว่าการอ่าน จึงทำให้เริ่มขี้เกียจอ่าน นอกจาก เขียนได้น่าอ่าน และสนุกจริงๆ ถึงจะยอมอ่านทั้งหมด

แต่ทุกอย่างมีข้อยกเว้นตั้งแต่รู้จักแพลตฟอร์ม Steemit ก็ทำให้บัวกลับมารักการอ่านได้อีกครั้ง และเริ่มรักการเขียนด้วย แม้บางครั้งจะเล่นมุก ห้าบาท สิบบาท เล่นแล้วฝืดๆ ก็ยังพยายามที่จะเล่น เอาน่า...ไม่เป็นไรเล่นบ่อยๆ เดี๋ยวก็ลื่น ความพยายามอยู่ที่ไหน ความพยายามอยู่ที่นั่น 5555 ขอบคุณสำหรับกำลังใจที่ให้กันเสมอมา แล้วเจอกันโพสต์หน้าจ้า เลิฟนะยู้วววว....

Posted using Partiko Android