EKSİK KALAN YANIM...
Yaklaştı, yanaştı usulca,
Ateş istedi el işaretiyle,
Konuşmadı, öyle sessizdi,
Konuşamazdı, zaten dilsizdi,
Çok şey anlatıyordu sessizliği,
Çaresizliği değildi dilsizliği,
Sanki bana gösterir gibi eksikliğimi,
Halimi arz etmekteki çaresizliğimi,
Anlatmak değildi konuşmak,
Anlamak değildi dinlemek,
Dil beladır, dil kemiksiz,
Belki yara açar yürekte,
Konuşmak küfürsüz ve sessiz,
İşaretlerle de hayat yürümekte,
Ateşi istemesindeydi çaresizliğim,
Kelimeler boğazımda çürümekte...
_ avina _
Vakit:İş dönüşü
Yer:Toplu taşıma aracı
Olay:Binen yolcu âmâ ve kimseden yardım almadan otobüse binerek bir koltuğa oturuyor ve gideceği yere tek başına gidiyor ve benim içime bu düşünceler akıyor.
Hangimiz eksiğiz hangimiz çaresiz bilemiyorum, konuşabilmek eylemini gerçekleştirirken kaç gönüle huzur verebiliyorum, gözlerimin gördüğü hangi doğruya sağlam ayaklarımla gidebiliyorum, tutan ellerim kaç düşünün elinden tutabiliyor.Bana verilen bu güzellikleri hak etmek adına neler yapabiliyorum.Güzel konuşmak marifet olabilir ama kaç kırdığım kalpten özür dileyebiliyorum.İşte bu düşünceler sarmalamıştı ruhumu ve ben EKSİK KALAN YANIMI arıyordum...
Hoş olmuş efendim. Kendini hafife alma. Bunu diyorum da beni dinlemeyeceksin; edebiyat uğraşanları mütevazi doğarlar.
Şiirin bütün olarak güzel. Çok güzel. Ayrıca alttaki anlattığın ruh halin de ayrı güzek. Düz yazı denemeleri de yapabilirsin bence. :)
Teşekkür ederim, sizde çok iyi bilirsiniz ki edebiyat aleminde yolculuk bir dünya insanın ruh halini anlayabilmekten geçiyor sanırım, sizin kaleminizden dökülen şiir başkalarının gözlerinden geçer kimi zaman.
Ayrıca düz yazı tavsiyenizi de dikkate alacağım...
Çok güzel bir şiir ayrıca duygularınızı çok güzel anlatmışsınız. 😊🌸
Teşekkürler...